"Laatste" zwangerschap

[Loeki]

Ik zet het maar tussen kootjes zodat we niet iedere keer moeten zeggen "als alles goed gaat".

Zijn er hier nog mensen die heel bewust hun laatste zwangerschap beleven, dwz mensen die bewust na dit kindje niet meer voor een volgende gaan?

Wij houden het bewust op twee kindjes. We zien de hele MMM niet meer zitten voor een derde, plus het zwanger zijn op zich daar heb ik precies toch ook wat genoeg van. Ale ik geniet nog ook hoor, maar toch ook veel zorgen. Dus tis wel mooi geweest...

Kben maandag 37 wkn dus dan is het echt aftellen naar de bevalling. En dan nooit meer zwanger... Kdenk dat dan pas de hele verwerking van de MMM op gang gaat komen.

[Sterretje]

Loeki,
ben niet meer zwanger dus hoor hier niet zo erg thuis.
maar zoals ik al dikwijls gezegd heb, na de bevalling van I heb ik maanden en maanden elke dag aan een 3e gedacht.
ik kon emotioneel niet afscheid nemen van het zwanger zijn/al dan niet kindjes krijgen. ik moet tegen mijn zin anticonceptie nemen, weet dat ik nog steeds PCO heb, dat de kans op e spontane eisprong nog steeds minimiem is.
ik ga m'n verdere leven nogvaak met men MMM geconfronteerd worden. Dus ja, ik heb ook vaak de indruk dat ik nog veel moet verwerken.
al gaat het op sommige momenten prima en kan ik me helemaal een 'gewone' zwangere of gewone mama voelen. alsof ik hetallemaal niet heb meegemaakt.

Zwanger zijn op zich vond ik leuk, want heb nooit veel kwaaltjes gehad (buiten bekken/rug) maar nu ook niet om het met plezier nog eens 9 maand mee te maken... de bevalling zou ik wel nog eens willen meemaken. dat overweldigende gevoel! En een klein klein babietje doet me nog altijd vertederd kijken en wegdromen...

de knoop voor eventueel een 3e is zeker nog niet doorgehakt, al wordt de kans kleiner en kleiner naarmate de kids groter worden.
tot ik dan aan al die cryo's begin te denken. Op zich minder ingrijpende fertilitietskermis, maar toch weer in die MMM stappen, 'k weet t niet :s

in elk geval: voor de mama's bij wie het echt definitief de laatste x is: Geniet van jullie wonder(s) en denk elke dag aan wat jullie gegeven is. Geniet van de kleine leuke dingen van het leven, van jullie gezin en denk aan de verdere toekomst die jullie voor de boeg hebben!

[Marit]

hej,
blij dat je dit topicje startte, Loeki. Ik ga er hier toch ook van uit dat dit m'n enige zwangerschap wordt. Had van bij het begin gezegd: als ik er al eentje kan krijgen, is het al fantastisch. Al hoopte ik wel altijd op meer kindjes dan eentje.

En nu is 't geluk me nogal de schoot geworpen met dat ik zwanger ben van een tweeling (33w nu). (grote verrassing want er was maar 1 embryo'tje teruggeplaatst)

Toen ik met m'n dokter ging praten ter afronding van deze ivf, zei hij lachend over ons cryo'tje dat nog in de vriezer zit: 'allez, die zullen we bewaren voor als ge aan de derde wilt beginnen' Enkele weken ervoor durfde ik maar aan ééntje te denken en hier zat die ineens mopjes te maken over een dérde!

Ik heb dus geen idee wat we met ons cryo'tje zullen doen (ons huis is te klein voor 3 kinderen en m'n ventje moet ook willen, he) en zal ook meteen aan de anticonceptie moeten na de bevalling. Is heel vreemd.

En bij alles voel ik zo'n druk van: hier moet ik extra van genieten want 't wordt waarschijnlijk de enige keer (bij de doopsuiker, de geboortelijst, de echo's, bij alles eigenlijk...)
Heb zo vaak het gevoel dat het perfect moet zijn
Herkenbaar?

[lyse]

Ja, voor mij heel herkenbaar, Marit... Ik wou altijd max. 2 kindjes maar nu begin ik te twijfelen. Ik wil eigenlijk toch wel echt graag 2 keer zwanger zijn in mijn leven en twee keer bevallen en twee keer een piepklein babytje hebben om te knuffelen... Ik vraag me af of het hoofdstuk zwangerschap en geboorte voor ons nu al helemaal afgesloten is nu onze meisjes er samen gekomen zijn? En ik voel ook zo'n druk, van zeker genoeg te moeten genieten en genoeg fotootjes te nemen van onze meisjes enzo. Wij hebben ook nog 3 cryootjes. De verleiding is soms echt groot om te dromen dat een van hen een brusje wordt. Maar op ander emomenten word ik dan weer heel rationeel en spreek ik mezelf streng toe dat 2 echt genoeg is. Zucht...

[Marit]

Moeilijk, he?

Ik heb het ook altijd lastig als ik reacties krijg van 'ha, een tweeling, da's handig. Dan ben je er in één keer vanaf!' Alsof zwanger zijn zo erg is en twee keer pamperfase etc... Ik had het ook helemaal ni erg gevonden om twee keer zo'n piepklein baby'tje te mogen verzorgen. Niet dat ik niet geweldig blij ben met m'n tweeling, he...

't Is gewoon, als ik naar anderen kijk die zoveel relaxer omgaan met de tweede, dan voel ik toch soms een steekje jaloezie...

[Vereltje]

Hier blijft het ook bij één wondertje. Voor we aan het hele circus begonnen, hadden wij ook een beeld van het perfecte gezinnetje met twee kindjes, maar nu A. geboren is na al die moeite hebben we het gesprek nog eens opnieuw gehad en geen van beiden ziet het nog zitten om er nog eens door te gaan. Ik moet ook wel zeggen dat ik het met die beslissing niet moeilijk heb, ons gezinnetje voelt voor mij nu "af". Maar het is wel zo dat af en toe het gevoel me overvalt dat alles nu wel van de eerste keer goed moet zijn, we gaan het geen tweede keer meemaken. Loslaten he...

[Sterretje]

Ja, die reacties van de buitenwereld...
- ga je nu nog voor een jongen?
- goed hoor, zo een kort leeftijdsverschil, ben je rap van die pampers vanaf

Terwijl ik de pamperperiode echt wel charmant vind. De eerste maanden v h baby zijn vind ik heerlijk. OK het is altijd wel zwaar, maar qua roze wolk is dat nog puur genieten v h kleine wezentje
ik ben nu wel gezegend met twee flinke gezonde kindjes, nooit reflux of ziektes, kwaaltjes, flinke doorslapers, goed eten , ... en heb dus echt de roze wolk mogen beklimmen.
dus ja, waarom nu nog eens alles doormaken voor een 3e en het 'risico' nemen op een heel minder leuk scenario. Enfin, 'k ga er niet verder over uitweiden want dan kom ik mezelf weer tegen

Wat Vereltje zegt over 'ons gezinnetje voelt af', dat heb ik nu ook wel. En ik zeg dan vaak tegen mijn familie en omgeving: ik heb het gevoel dat ik pas nu echt aan mijn leven kan beginnen. hoe raar dat ook klinkt, nu heb ik het gevoel om midden in hetleven te staan en een doel bereikt te hebben.

En het perfect willen doen, helaas, ik streef daar elke dag nog naar. Genieten gaat gewoon vanzelf, maar soms wil ik ook echt te perfect zijn, en krijg ik daardoor echt stress. En e goede (gelukkige )mama, huisvrouw, partner, collega, ... soms moet je echter keuzes maken en eens dingen leren 'loslaten'

[Noa]

Hier hadden we nooit gedacht dat er nog een tweede ging komen (7 icsi's heeft meneer of mevrouw erover gedaan!). En wat ben ik blij dat het nu toch gelukt is! Raar om zeggen, maar met 1 kindje voelde ik me onvolmaakt, hoe volmaakt onze dochter ook is. Het gemis voor mij was enorm, terwijl mijn man het wel "gezellig en makkelijk" vond met eentje. Wat wel waar is natuurlijk hé, we mochten onze pollekes al kussen dat zij er was. Maar nu weet ik heeeel zeker: er komt geen derde. Wij reizen graag, gaan graag op stap, en met 3 kindjes wordt dat zowiezo heel erg duur en ook wel lastiger. De jaren mmm hebben ook zijn tol geëist voor mij. Als ik maar hoor dat mensen problemen hebben met zwanger worden, dan schiet mijn gemoed vol en voel ik weer elk pijntje, elk groot verdriet, alle wanhoop van de afgelopen jaren. Het begin van deze zwangerschap was ook een hel door bloedverlies, en de angst die ik de eerste weken heb gevoeld om dat langverwachte wonder te verliezen, was zo ingrijpend dat ik dat absoluut niet meer wil meemaken. Anderzijds weet ik ook 100% zeker dat ik na de bevalling weer ga beginnen twijfelen, en de gedachte nooit meer zwanger te zijn (hoewel het hier nooit een pretje is, alle ongemakken passeren de revue, tot erge complicaties bij de bevalling vorige keer) me een heel akelig gevoel zal geven. Maar dan denk ik dat dat altijd zo zal zijn, of ik nu 2,3, of 10 kinderen op de wereld zet. De laatste keer, is gewoon definitief afscheid nemen van een hele mooie ervaring, hoe ellendig het soms bij momenten is. Hier wordt het een rationele beslissing, uit praktische en financiële overwegingen. We willen niet echt iets "laten" of "opgeven", willen de kinderen alle kansen geven. En nog belangrijker: het ventje vindt 2 kindjes al een hele bende, ik denk dat die op de vlucht slaat bij een derde. Maar heel eerlijk: ik denk niet dat ik nog anticonceptie ga nemen, en wie weet kondigt er zich toch ooit eens een natuurlijk wondertje aan! Ventje zou wel bijdraaien Maar weer die mmm in: NOOIT!
Hopelijk gaat alles goed met deze zwangerschap (ben pas 10w), maar ik hoop dat ik daarna volop kan genieten van mijn "volmaakte" plaatje!

[cimoca]

Noa, ik kan je perfect volgen .

Ik heb enorm geluk gehad : van mijn oudste dochtertje was ik zwanger voor ik 't besefte. Hoe groot dat geluk wel was ben ik pas beginnen beseffen toen we voor een tweede gingen. 4 jaar hebben we er uiteindelijk overgedaan. gelukkig is 't nog gelukt met KI en zijn we nooit de IVF toer op gemoeten.

Nadien stond het voor mij vast : een derde was welkom maar 't zou uit zichzelf moeten komen, nooit meer die hormonenbrol

Maar ik verlagde zo naar nog eens..., nog een laatste keer zwanger, nog een laatste keer zo'n klein hummeltje,...
Toen ik 2.5 jaar later zwanger werd was ik dan ook door 't dolle heen. 't was me toch gegund.
Tot ik op 12 weken een hevige bloedig kreeg: ons kadeeke was er niet meer.
Na de curettage stond het vast en de dood van mijn mama een paar maand later bevestigde mijn bsluit alleen maar.
Emotioneel kon ik echt geen nieuw verlies meer aan en practisch zou een derde zonder mijn mama ook niet haalbaar zijn. dus ik nam de pil.
2 maand later was ik zwanger, ik was 14 weken voor ik 't doorhad. En wat had ik schrik want ik had de pil doorgenomen, ik had niet op mijn eten gelet, 'k was er zelfs bijgeweest toen mijn dochtertje platen van haar longskes moest nemen. En ik voelde me ook serieus in 't ootje genomen: mijn laatste zwangerschap en ik was al zoveel weken kwijt. daarenboven was 't nog angstig afwachten tot de vwp of alles ok zou zijn.
De vwp was ok en ik heb genoten van die 20 laatste weken ondanks de ongemakken want 'k was ook al 38.

Nu denk ik nog soms eens van oooooh maar ons gezin is echt af nu, financieel is een vierde echt niet haalbaar. Met drie kids reizen is soms al een hele opgave, met vier weet ik gewoon niet hoe eraan te beginnen. maar 't is wel jammer: elke mijlpaal is direct de laatste keer.

cinne

[Loeki]

Voor ons is het dus écht wel beslist, meer zoals bij Vereltje dan, maar al van te voren. Nog voor we aan kindjes begonnen hebben we al besproken dat we voor twee kindjes gingen gaan. Na Yveske was het dan ook makkelijk om vrij snel terug in de MMM te stappen, we hadden het er al van te voren over gehad, we wilden er twee, wisten niet hoe lang het zou duren voor die tweede, dus we lieten de tijd (lees mijn leeftijd) in ons voordeel en we begonnen er maar rap aan.

Er is ook na deze bevalling geen sprake van ons cryootje nog "opnemen", of van een misschien toch natuurlijke zwangerschap. We hebben ook daarrond afgesproken dat we zeker anticonceptie gaan nemen, we gaan het niet op zijn beloop laten. Ventje zou zich zelfs laten steriliseren.

Kheb dus niet dat "luikje" dat velen van jullie precies toch nog openhebben. Het luikje dat zegt "oh we zien wel, wie weet...". Ik zeg niet dat ik dat luikje zou willen hé.

't Gaat gewoon veel loslaten zijn... zeker nu ook nog eens blijkt dat onze kraamperiode waarschijnlijk niet zo rozig gaat zijn. Of de thuisbevalling die nu mss toch niet doorgaat. Bij m'n eerste had ik nog zoiets van "oke, volgende keer beter", maar nu... this is it hé. Alles "moet" idd perfect zijn, en tis gewoon niet haalbaar. Door de mogelijke problemen met Baby's hartje weet ik bijvoorbeeld nu al dat een zorgeloze eerste 24u er sowieso niet inzitten. Kvind dat toch moeilijk. Niks is perfect maar 't zou wel zo "moeten" hé...

[Noa]

Amai cinne, jullie hebben ook woelige momenten beleefd... Geniet maar volop van jullie 3 schatten! Raar hoe de "drang" om "nog maar een keer" toch weer de kop kan opsteken hé!

Loeki, ik wou dat ik nu zo kon redeneren als jij. 2 kindjes is prachtig, en nu boeken toe. Want ik vrees eigenlijk dat zolang ik het poortje een beetje open laat, ik weer maar eens mijn leven op de een of andere manier "on hold" zal zetten. Ik heb ook altijd gezegd 2 kindjes, dus ik zou eigenlijk niet weten waarom ik nog een derde zou willen. Ik ben een stresskonijn, wil het zoals zovelen van jullie veel te perfect doen, en de eerste maanden met ons ukje had ik het best wel moeilijk, ondanks mijn oneindige liefde voor haar. Ik weet niet wat het is en waarom ik maar blijf denken aan een spontane zwangerschap, een soort oerdrang zeker! Daarom dat ik eigenlijk wel weet dat ik ook beter rationeel zou zijn, en best kies voor het spiraaltje ofzo. Ik ben geen moedereend die een hele rij kuikens achter zich wilt, ik ben niet het type dat enkel en alleen voor de kindje wilt leven, maar toch lijkt het me verdomd moeilijk om nu te zeggen: "nooit meer". En ergens zou ik dat moeten doen, om meer bevrijd te kunnen leven. Ik zou die drang moeten wegsmijten want 2 kindjes is gewoon supermooi!
Voor jou wens ik natuurlijk dat de hartafwijking van jullie kindje goed te verhelpen is en dat jullie toch een mooie periode tegemoet gaan zonder al te veel angstige momenten.

[Loeki]

Noa ik vind net hopen op een spontane zwangerschap veel moeilijker. Ben ergens blij dat we deze periode gaan kunnen afsluiten. Kdenk dat ik het gewoon liever bewust doe dan het maar op zijn beloop te laten... En te dromen van een spontane zwangerschap die er toch nooit komt. Ik ken mezelf, kzou me toch iedere maand zot maken.

Heb me wel al vaak afgevraagd of idd die oerdrang niet gewoon toch nog gaat komen. Voor 't moment voel ik dat zo niet maar 't kan nog komen hé. Tussen nu en m'n menopauze...

[nathalie v]

Hier zal het ook zeker bij twee kindjes blijven. Ik heb het daar niet moeilijk mee. Wij hebben voor het 2de (ondertussen 27 weken zwanger ) geen MMM moeten doorgaan (voor eerste ook belange niet zo lang-en erg- als vele anderen hier) en twas sneller dan verwacht zover. Zo snel zelfs, dat we er eigenlijk nog niet uit waren of er een tweede zou komen. Wij prijzen ons dan ook zeer gelukkig dat het zo gelopen is.

Deze zwangerschap probeer ik dan ook anders te beleven dan de eerste, omdat het de laatste is, maar dat lukt niet altijd, ik geniet er zeker van, maar ukje neemt enorm veel tijd in beslag. Daar hebben we al eens over geschreven bij "zwanger van een brusje"...

[Lie_29]

Ik denk dat ik hier vermoedelijk de 'raarste' van de hoop zal zijn.
6 jaar heeft het hier geduurd (met een doodgeboorte en dan nog een handvol prille miskramen) en zelfs nu ik al naar de 20 weken aan het schuiven ben, kan ik het nog niet vatten dat we toch ein-de-lijk eens geluk hebben. Ik voel me in feite niet zwanger, het besef is er nog steeds niet.

Ik heb hier echt nog liggen wenen in de armen van mijn man, smekende om a.u.b. toch ooit eens écht mama te mogen zijn, om eens een zwangerschap te mogen voldragen.

Nu is het zover en ik wil/durf/mag echt niks meer wensen dan dit. Ik ben het niet vergeten, die momenten dat ik om ééntje gevraagd heb.
Na de bevalling ga ik wel niet terug aan de pil. Waarom zou ik ook? Op 6 jaar tijd ocharme maar 1 keer natuurlijk zwanger geraakt.

Komt er nog een 2de dan is dat super, maar ik ga er niet van uit en ga er ook niet op zitten wachten. Ons leven heeft iets te lang stil gestaan door onze kinderwens. Man is van hetzelfde idee.

[nathalie v]

Lie_29,

Toch niet zo raar na wat je allemaal meegemaakt hebt? Ik hoop dat je snel toch echt kan genieten van de zwangerschap hoor...