De Verdwaalde Ooievaar

Hallo iedereen...

het heeft ons vijf jaar de tijd gekost om eindelijk ons eerste wondertje te mogen verwelkomen. Onbeschrijflijk da gevoel. Al snel volgde het zusje... dus eerst vijf jaar geen kinderen en dan 2 op een jaar... met de bijhorende zorgjes...

maar ik heb het gevoel dat ik niet mag klagen en zeuren als het hier eens wat zwaar word, dus kom ik dat hier maar even doe

waarom ik dit voel ? omdat ik altijd maar denk dat mensen mij niet zullen begrijpen omdat ik vijf jaar geleefd werd door die kinderwens en ik nu het gevoel heb dat ik niet mag klagen en alleen maar mag lachen en apprecieren wat ik heb, maar ik ben en blijf toch ook maar een mens en moeder die af en toe het gewoon even beu is... kan dat mag dat ?

ik kan er in ieder geval niet mee om dat ik zo denk...

mijn theewater kookt geregeld over en ik kan het niet verkroppen dat ik me nu zo voel omdat ik ook voor geen geld ter wereld 5 jaar terug in de tijd wil gaan...


verwarrend zeker...


xxxx

mama van twee wondertjes

oh Mirthe, tuurlijk mag dat op dit forum!
zelf ben ik mama van twee kindjes en was v t 2e zwanger geworden toen de jongste 9m was (ook via MMM)
iedereen vond dat zo goed 'gepland' maar waarschuwde me wel dat t eerst zwaar zou zijn en dan puur genieten.
en ja, het is puur genieten maar het is ook verdomd zwaar met momenten. mijn man krijgt t soms hard te verduren en soms durf ik wel al eens ongeduldiger omgaan met de kindjes
en ook al ben ik dolgelukkig met mijn wondertjes, zou ik voor geen geld ter wereld in een andere situatie zitten, toch ben ik het met momenten ook echt beu.
momenteel gaat t goed en heb ik e mooi evenwicht in gezin, carrière en ontspanning. mede doordat ventje zijn deel in huis en met de kindjes doet
enkele maanden geleden (gaf ook nog BV) viel het mij veeeeeel zwaarder en sliep ik slecht (door verschillende factoren), was constant moe en zat slecht in mijn vel.
klagen kon ik ook niet in mijn omgeving. want ofwel hebben mensen poetsvrouw en strijkdienst, ofwel geen kinderen/oudere kinderen, ofwel loopt daar alles schijnbaar op wieltjes
mijn ouders en schoonouders zeggen ook niet veel, want tja, zij hebben het destijds ook allemaal meegemaakt en 'overleefd'
't lijkt soms ook of de maatschappij het vanzelfsprekend vindt dat je EN een goede mama bent EN perfecte huisvrouw EN echtgenote, werkneemster, schooljuffrouw, psychologe, verpleegster... noem maar op
gelukkig heb ik wat meer me-time kn maken, vitaminekuur en dieet gestart en voel me nu stukken beter. ik geniet dus als nooit te voren

Mirthe, voel je niet schuldig over dat gevoel, heel herkenbaar! 3 jaar moeten knokken voor ons dochtertje (via icsi), nu weer 3j later zoontje onderweg na 7 icsi's, een weg vol tranen, verdriet, hoop en wanhoop. Dus ze zijn ook allesbehalve in onze schoot geworpen. Ik heb me jaren niet compleet gevoeld, niet echt gelukkig tijdens de behandelingen omdat die kinderwens zo ontzettend groot was. Maar het is idd niet allemaal rozegeur en maneschijn eens je mama bent, het is niet zoals in de romantische films. Zoals sterretje zegt, als mama worden we een ideaalbeeld opgedrongen: leuke, geduldige mama die vanalles met de kindjes onderneemt, die een geweldig figuur heeft, haar man kan bekoren, een hele reeks vriendinnen heeft, nog af en toe op ladiesweekend moet, haar huishouden tot in de puntjes onder controle heeft, verse patatjes op tafel tovert, een paar leuke hobby's heeft, en er dan liefst nog een deftige job op nahoudt (met alle respect voor de huismama's hé, da's niet mijn mening!). Nu onze dochter al 3,5j is, gaat het hier stukken beter omdat zij wat zelfstandiger wordt en ik mijn vrijheid voor een stukje terugheb. Ik straal ook tijdens deze zwangerschap, geniet zo van dat langverwachte, kleine wondertje dat over een paar weken ons gezinnetje compleet zal maken. Maar ik weet potverdikke al 100% zeker dat er weer veel momenten gaan komen waar ik me eens goed zal zetten te blèten, waar alles me boven het hoofd zal groeien, ik het niet kan bolwerken en ik alleen maar met verbazing de ogenschijnlijke perfecte gezinnetjes in mijn omgeving zal kunnen aanschouwen. In elk geval, volgens mij heel normale reactie, maar daar wordt zelden over gesproken. Kindjes gooien gewoon alles overhoop, en het ene moment loopt het gesmeerd, het andere moment is het een knoeiboel en zien we het even niet meer zitten. Och ja, we zijn het sterke geslacht hé, we slaan er ons wel door! En af en toe leren iets uit handen te geven (ben ik beetje bij beetje aan het leren), en echt eens me-time inlassen!