De Verdwaalde Ooievaar

hoi,

ik heb hier al geschreven gehad op forums van ivf en isci

eind vorige jaar hebben een heel moeilijke beslissing moeten nemen! of eiceldonatie of stoppen me onze kinderwens. omdat ik eiceldonatie om persoonlijke reden niet zag zitten, hebben we de hartverscheurende keuzen gemaakt om zonder kindjes verder te gaan! ik ben daardoor in een hele diepe put beland maar samen zijn we sterk en hebben we die klik kunnen maken zonder kindjes een leven op te bouwen(die was helemaal niet makkelijk) we hebben city trips geplant, vakanties en nog heel wat!

medisch gezien kon in absolut niet zwanger worden en mijn eicellen waren op aan het geraken door de de ivf pogingen!
na een paar maand waren we er beide terug boven op geraakt en plots bleven mijn maandstonden uit!
2 mogelijkheden eigenlijk 3 maar daar stonden we niet bij stil natuurijk, of ik had weer een maand overgeslagen of mijn eicellen raakte op... maar om toch mezelf niet gek te maken toch een test gedaan en ja hoor ik ben zwanger??? moest ik blij zijn of niet? tuurlijk wel, maar we durfde helemaal niet! vorig jaar miskraam gehad ook op natuurlijke manier zwanger! ik ben niet één keer zwanger geraakt door isci of ivf!

ik ben nu 7 weken, de vorige x is het misgegaan op ongeveer 4 weken! ik durf gewoon niet blij te zijn! nogmaals medisch gezien kon het echt niet! 1 op 1000.
we zijn gelukkig maar hoe lang gaat het duren? ik heb schrik dat ik mezelf weer open stel voor gelukkig te zijn met de zwangerschap en als het weer misloopt weer in die diepe emotionele put geraak waar het zo moeilijk is om uit te komen, ik weet niet of ik dit nog aankan! ik nam ook geen pil, want ik kon toch niet zwanger raken!

we mochten de dag na mijn test al bij mijn gynae langskomen voor een echo, natuurijk was er nog niet veel te zien, alleen een vruchtzakje, dat op de juiste plaats zat, dat was toch al iets, we moesten 2 weken wachten en mochten dan terug, het hartje zou moeten kloppen!
vrijdag terug naar de gynae met ons bang hartje! en ja hoor het hartje klopte, ik kreeg nog meer schrik om het kwijt te raken! maar ik moet leren genieten!
nu ben ik dus 7 weken met een kloppend hartje, maar sowieso maak ik mij zorgen, kan niet anders:) het is aan de kleine kant 3 mm ik lees op internet dat het nu zeker tussen de 5mm en 1cm moet zijn? mijn gynae heeft daar niks slechts over gezegd, alleen dat het er perfect uitziet en dat ik 95% kans heb van slagen, dit is een normale zwangerschap!

mijn omgeving en mijn werk begrijpen me niet dat ik bang ben!
we hebben 4 jaar geprobeerd, er alles aan gedaan om zwanger te worden ik ben tot MIJN uiterste gegaan dan die klik moeten maken geen kindjes, alles terug op een rijtje gekregen, terug gelukkig samen, en nu ben ik zwanger en moet ik die klik terug maken zonder schrik te hebben dat het misloopt! mislopen kan altijd, maar die emotionele schok achteraf, daar heb ik geen zin meer in!

over 2 weken mag ik terug gaan voor een echo om te zien of alles nog ok is! ik hoop echt dat alles goed komt, ookal is het maar 3 mm voor 7 weken te zijn:-D

bedankt om mijn verhaal te lezen, tips en lieve woordjes om me moed in te spreken zijn altijd welkom!!!

groetjes vanessa

Vanes, eerst en vooral: gefeliciteerd met je zwangerschap! echt waar, je bent gewoon zwanger!
na je verhaal te lezen snap ik echt heel goed dat je niet kan genieten, dat je doodsangsten uitstaat, dat je je vermoedelijk nog niet duft hechten aan je kleine wondertje. Met jullie voorgeschiedenis is dat echt niet verwonderlijk. velen op dit forum zullen dat beamen. het blijven bange uren, dagen, weken, maar bij de meesten eindigt het na 8-9 maanden wel met een prachtige baby! dat wil ik jou ook toewensen!
kom hier dus zeker meekletsen op het topicje bevallen in de winter 2012-2013 met andere lotgenootjes.
ik hoop dat je snel terug een goede echo hebt met geruststellend nieuws. want het moet idd een rollercoaster zijn van 'definitief kinderloos' naar 'onverwacht zwanger'...
een tip: probeer het van dag tot dag te bekijken. en zeg regelmatig tegen jezelf 'ik ben zwanger'. hopelijk dringt het dan snel tot je door en kan je je angsten gauw achter je laten.

hoi sterretje

dank je wel voor je lieve woorden,
"ik ben zwanger"
ik word er zelfs emotioneel van!
ik zal eens een kijkje nemen/ mee komen kletsen op het topicje

bedankt voor je snelle reactie!

grts

Hey Vanes, wat een ontroerend maar geweldig mooi verhaal! Ik snap je angst volledig, maar probeer alvast toch ook een beetje te genieten. Toen ik in dec pas zwanger was had ik ook veel schrik dit wondertje nog te verliezen. Heb toen iedere avond een kaarsje gebranden vr een goeie afloop en ben nu bijna 26 weken ver. Vanavond brandt dat kaarsje voor jou!! Veel succes.

Allereerst van harte gefeliciteerd! Wat een geweldig en wonderlijk verhaal! Je zorgen zijn volkomen normaal! Dat zou iedereen in jou plaats hebben. Maar de start is in elk geval erg goed, een kloppend hartje! Als je gynea zich zorgen gemaakt zou hebben, zou hij/zij dit echt wel meegedeelt hebben. Gelukkig mag je binnen 2 weken al weer terug, hopelijk ben je dan een beetje meer gerust gesteld. Beetje bij beetje. Probeer wat te genieten, voor je het weet heb je jullie pruts beet!

Hey Vanes. Allereerst proficiat! Je bent zwanger! waarom kan moeder natuur nu ni normaal doen en je al doe ellende besparen
Maar het is nu zo, ik begrijp je angst en twijfel. Het kan allemaal zo onrealistisch lijken nu.
Probeer toch een beetje te genieten, een kloppend hartje en al 7 weken! Ik hoop dat je zwangerschap goed verloopt, mijn duimen draaien alvast volle toeren!

Moeder natuur kan soms zeer verrassend uit de hoek komen!

Van harte gefeliciteerd met je eerste voorzichtige stappen in zwangerschapsland!

Ik begrijp je voor meer dan 200%. Vermoedelijk ga je na verloop van tijd (lees: weken) wel leren genieten hoewel je nooit volledig gerust zal zijn. Dat zal je eerlijk gezegd pas zijn als je een klein wondertje in je armen mag houden.

Neem het stap voor stap, zou ik zeggen. En laat je zeker niet onder druk zetten door je omgeving. Je mag bang zijn, echt waar! En je bent daar zeker niet alleen in. Absoluut niet zelfs! Om eerlijk te zijn, ben ik ook zo'n bangerikske geweest en dit van in 't begin tot en met week 35. Lang, he? En ook in mijn omgeving werd dit nooit door iedereen begrepen.
Hiervoor was dit forum een godsgeschenk waar iedereen met twijfels en bange momenten terecht kan. Ik kan dan ook alleen maar Sterretjes' raad ten volle aanbevelen: sluit je gerust aan bij de topic voor winter 2012-2013!

Groetjes van Eva

Vanes, ook van mij een dikke proficiat en héél veel begrip voor je angst. Ook bij mij heeft het heel lang geduurd voor ik er in durfde geloven, ik was zelfs bijna kwaad op mensen die er maar vanuit gingen dat er een kindje ging komen, want ik was daar zelf heel lang allesbehalve zeker van. Maar uiteindelijk begin je er toch in te geloven, al zal je je wel zorgen blijven maken... Ik wens je in ieder geval een probleemloze zwangerschap en een wolk van een baby toe!

Vanes, een dikke proficiat hoor! Het moet idd emotioneel heel verwarrend voor je zijn. Lang een droom koesteren, met veel moeite die droom moeten opgeven en dan zou die droom plots toch uitkomen? Je zou voor minder een beetje van je melk zijn.
Dat genieten zal wel komen. Niet onmiddellijk (zoals het bij velen hier een tijdje duurt eer de angst plaats maakt voor genieten), maar een aantal hordes heb je toch al genomen: je bent zwanger geraakt EN baby's hartje klopt
Neem het dag per dag en probeer nog niet te veel vooruit te kijken (of achteruit). Ik hoop van harte dat je een mooie zwangerschap mag beleven.
en kom maar lekker mee 'tetteren' op de verschillende topicjes hier

allemaal,

bedankt voor de leuke berichtje die jullie mij hier hebben achtergelaten!
vind het zo leuk om te lezen, en weten dat jullie hier mij begrijpen hoe ik me voel!
mijn omgeving willen me wel begrijpen, maar uiteindelijk, als je het niet zelf weet wat het is om niet in 1 2 3 zwanger te raken, is het toch moeilijk om je in ons plaats te stellen! ze bedoelen het allemaal wel goed... maar ik denk wel dat jullie weten wat ik bedoel

het doet me echt deugd om dit allemaal te lezen en het geeft me een rustiger en relaxer gevoel om er zonder schaamte te kunnen over praten dat ik bang ben om gelukkig te zijn!

op het werk kreeg ik van een collega de reactie "je ziet er helemaal niet gelukkig uit, volgens mij ben je niet gelukkig dat je zwanger bent" ik ben een zwak persoon! zei ze!
dat heeft me enorm pijn gedaan! en op dat moment sloegen mijn hormonen op hol en ben ik als een klein kind beginnen huilen en ben ik weg gelopen... achteraf schaamde ik me! dat zijn die hormoontjes!!!! dus ik ben degelijk wel zwanger dacht ik!

tuurlijk ben ik gelukkig maar durf het gewoon nog niet te uiten!
thuis samen met mijn vriend praten we er volluit over en hij geeft kusjes op mijn buik en aait over mijn buikje... maar op werk praat ik er niet zo over!

maar lieve meiden, dank je wel om mij op te kikkeren en als ik me bang voel kom ik hier even heen en lees ik al jullie lieve berichtjes!

groetjes Dikke kus
vanessa

Stuur die collega eens deze kant uit dan geef ik haar den djoef van de week

ik gok ook dat jouw collega ofwel geen kinderen heeft ofwel nooit geen problemen gehad heeft?? Verder treek ik u grootgevaarke bij. Virtuele stamp onder haar xxx! Trek het u vooral niet aan. Het is niet meer dan logisch dat je schrik hebt, maar dat heb je uit onze reacties intussen al wel begrepen denk ik

Wat een rotopmerking van die collega. Die weet duidelijk niet waar je doorheen gaat nu.

Kdenk als er één monster misschien nog erger is dan het eindeloze wachtmonster, dan is het wel het angstmonster in het begin van die ZOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO kostbare zwangerschap. Eindelijk, je bent zwanger (proficiat overigens!), maar zal het allemaal wel goed gaan? Zal dit wondertje blijven?

Je "moet" genieten, je "mag" niet bang zijn, maar natuurlijk ben je bang. Ze zeggen je dat het betert als je een kloppend hartje gezien hebt, als je drie maanden ver bent, als 't kindje levensvatbaar is, als 't kindje voldragen is, als je bevallen bent.

Maar de angst gaat nooit helemaal weg denk ik, bij mij toch niet, en dat vind ik helemaal normaal. Ik heb twee kindjes met IVF, allebei gezond, en nog ben ik af en toe bang dat hen iets zou overkomen en dat ik ze alsnog kwijt ben. Tis zo één van die dingen waar je niet over "mag" nadenken, maar soms doe je het toch en dan slaat de schrik om je hart. Je kan dat dan niet plaatsen. Tis echt waar oké. Ook al is het nog maar een "prutske" in je buik, je mag 't al graag zien en bijgevolg ook bang zijn. 't Hoort erbij, bij mama worden/zijn!

Ik heb dat ook hoor Loeki, dat ik plots ongelofelijk veel schrik heb om hen alsnog te verliezen! Dat zal altijd blijven denk ik Mijn schoonmoeder maakt zich ook nog ongerust als we 'ver' weg gaan met de auto of zo, dan heeft ze graag dat we iets laten weten als we terug thuis zijn.

een super dikke proficiat toegewenst! probeer stilletjes aan te genieten, hoe moeilijk het ook is.

dacht ook van: kloppend hartje zal dan wel geruster worden, bij 12 weken: nu komt het goed met mij. Nu: 23 weken en nog steeds ongerust(er)! Nu tel ik af tot levensvatbaar....

Laat al die mensen maar doen. Zij die geen miskramen, ander slecht nieuws, IUI, IVF,.... hebben gehad of op één of andere manier mee te maken heeft gehad, weten niet wat ze zeggen.... heb hier vooral zo'n schoonzusje. Haar man moet maar naar haar kijken, of ze is zwanger en zegt dan van zo'n dingen: koppels die lang moeten proberen, met die kindjes daar is zeker iets mis mee......

in ieder geval, ik ben super blij voor jou! ik kreeg de tranen in mijn ogen bij het lezen ervan! dus hou iedereen hier maar goed op de hoogte!