Wat met onze cryo's..

[Bjorn en Kim]

Hoi iedereen,

zeker meer dan een jaar geleden dat ik hier nog mijn gezicht eens heb laten zien. Het forum was een verslaving geworden en hielp mij niet meer verder dan waar ik op dat moment stond dus ik besloot te blokken na de geboorte van mijn tweede kind omdat ik dacht dat er geen kinderen meer zouden bijkomen...

Nu zijn mijn sjarels 3,5 en 18 maand en is de vraag groter en groter aan het worden wat ik met mijn twee cryo's moet doen... Ergens blijft mijn kinderwens nog aanwakkeren... We wouden oorspronkelijk drie kindjes maar na mijn laatste zwangerschap met onnoemelijk veel bloedingen, bekkeninstabiliteit, spoedkeizersnede, reflux, slapeloze nachten tot enkele weken geleden!, ...

Bij onze eerste waren er geen cryo's over dus we moesten opnieuw beginnen, nu zijn er nog twee toppertjes in de wachtrij en ik kan me er niet in vinden dat ze die volgend jaar zouden wegdoen...

Mijn hart wil ook nog graag een kindje maar mijn verstand zegt nee, drie zou niet makkelijk meer zijn...

M.a.w. ik zit vast...

groetjes,
Kim

[grootgevaarke]

Ik heb de indruk dat je er nog niet helemaal uit bent over toch nog een derde of niet... In dat geval zou ik gewoon nog geen beslissing nemen over je cryo's.

Ik heb nooit cryo's gehad, maar wij hadden wel beslist om ze te schenken aan andere koppels indien onze eigen kinderwens zou vervuld zijn.

[Ahiha]

Waarom zouden ze die al volgend jaar weg doen? Ik heb ook nog cryo's. Die zitten nu al 26 maand in de diepvries en blijven daar nog 3 jaar zitten. Weet ni of dat van centrum afhangt maar bij ons blijven ze 5jaar gratis bewaard. Da was voor mij ook een vraag want kzal er dan wel haast mogen achter zetten om aan een volgende te beginnen dacht ik. Maar nee, zelfs na 5j kunnen ze nog langer bewaren maar dan moet je bijbetalen. Dus zolang je twijfelt zou ik ze nog even lekker laten zitten. En hopelijk brengt tijd raad? Tja, echt raad geven over hoeveel kids je moet nemen daar ga ik mij ni aan wagen.

[trinity]

bjorn en kim
das een moeilijke
maar ik zou in elk geval wachten met te beslissen wat je met jouw cryo's gaat doen tot je zeker bent of je nog een kindje wil of niet
zo te lezen heb je nog een jaartje om daarover te beslissen
ik heb geen cryo's dus ik moet er gelukkig niet over nadenken maar neem mij niet kwalijk als ik zeg dat het dubbel ligt
ik weet niet of ik mij zou kunnen vinden om die te schenken aan een ander koppel
sorry hoor, hebben het zelf moeilijk om zwanger te geraken en ik weet dat hier nog vele koppels dezelfde problemen hebben maar wetende dat er ergens nog een kindje van ons kan rondlopen..........geeft toch een dubbel gevoel, wetende dat we een ander koppel er zooo gelukkig mee zouden kunnen maken zou ik toch twijfelen denk ik
is egoïstisch, ik weet het maar ik zou echt niet weten wat ik zou doen mocht ik in die situatie belanden

[Bjorn en Kim]

Ze blijven slechts 3jaar bevrozen, Het komt erop neer in december nog 1jaartje...

Wij hadden ervoor gekozen om ze te schenken aan de wetenschap, dus gewoon dooddoen eigenlijk... Schenken aan mensen was geen optie voor ons, heb het daar te moeilijk mee.

Ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat als ik ze weggooi het precies als abortus is... je geeft ze simpelweg geen kans.

Mijn hart wil heel graag nog een kindje maar dan denk ik aan de auto, de babysit, de vrije tijd, de kamerindeling, ...

Bij Tibo hadden we geen cryo's dus we moesten wel opnieuw, nu is die kans er nog! Uitgemaakt is geen nieuwe behandelingen meer, ik heb al horror genoeg gehad maar mijn verlangen blijft...

Vorige week droomde ik nog over die terugplaatsing en mijn vader die al jaren overleden is had er ook mee te maken, alsof hij mij steunde hierin, dat maakt het nog moeilijker!

Ook mijn man gaat het onderwerp uit de weg, ik weet niet of hij nog wil.

En dan nog mijn vorige horrorzwangerschap...

Damn zo moeilijk!

[trinity]

idd moeilijk, zeer moeilijk
neem nog even de tijd en neem geen overhaaste beslissingen, tis niet dat je morgen al moet kiezen
maar denk dat wij ook eerder het schenken aan de wetenschap zouden kiezen dan ze te schenken aan een ander koppel
wij hadden nog 3 andere bevruchte eicellen over maar die waren niet goed genoeg om in te vriezen en zelfs niet om terug te plaatsen
die hebben we dan ook aan de wetenschap geschonken met het idee dat ze er misschien toch nog iets kunnen uit leren om andere koppels te helpen
maar die keuze ligt natuurlijk anders dan de keuze die jij nu moet maken hé

[Fien83]

Moeilijke keuze hé Kim... Wij hebben ook beslist om onze cryo's te doneren aan koppels moest onze kinderwens vervuld zijn. Wij hebben er nu nog twee en als we voor een brusje zouden starten zijn we het er wel over eens dat, moesten ze met twee ontdooit geraken, dat ze met twee teruggeplaatst worden ook al is ons huis voorzien op twee kindjes. 't Zou het lot zijn als het een tweeling zou zijn. Maar ja, eerst nog beslissen of er uberhaupt een brusje komt door de MMM . Zie het nog een jaartje af en hebben jullie niet de mogelijkheid om de cryo's nog wat langer te bewaren (eventueel mits betaling)? Geeft je toch wat extra denktijd hé.

[grootgevaarke]

Bij mij zou het gevoel dat ik een ander ongelukkig koppel gelukkig heb gemaakt overheersen... Na mijn eerste zwangerschap (ondertussen 13 jaar geleden) die er gekomen is zonder enige moeite en dus ook zonder medische mallemolen, wou ik eicellen afstaan. Ik was toevallig naar een lezing gegaan van dr Devroey (wist ik toén veel wie dat was), want ik wou iedere vrouw het plezier gunnen dat ik zelf ook mocht ervaren. Devroey was heel blij met mijn aanbod, maar ik mocht pas eicellen afstaan op voorwaarde dat mijn eigen kinderwens vervuld was. En dat was toen nog niet zo. Ondertussen ben ik te oud om nog eicellen te mogen afstaan (anders zou ik het zeker doen) en we hebben ook nooit getwijfeld over het mogelijk afstaan van cryo's (dat alleszins liever dan ze te laten vernietigen), maar ik kan begrijpen dat je het heel moeilijk hebt met de gedachte dat er ergens nog een kind van jou zou rondlopen...

[Fien83]

Hier hetzelfde gevoel GG. Ik zou het wel idd een gekke gedachte vinden dat er ergens een biologische zoon/dochter van ons rondloopt, maar ik zou ook vooral blij zijn dat ik een ander koppel de kans zou geven, maar dat is idd een keuze die ieder voor zich moet maken.

Hier staat ook een eiceldonatie gepland als het duidelijk is wat wij met onze verder kinderwens doen omdat ik het zelf belangrijk vind om iets terug te doen voor het geluk dat ons gegund is...

[hoopvol72]

Hey Kim,
Ik herken je gevoel...
Wij zijn sinds vorig jaar in behandeling in Jette maar hadden nog 8 cryo's bij LIFE Leuven (ingevroren in 2010). Lang verhaal, dat ik hier niet uit de doeken zal doen - zou me te ver leiden.

Na een mislukte verse IVF én een mislukte cryo in Jette had ik er even genoeg van. We waren op dat moment immers al 4 jaar aan het behandelen - zonder resultaat. Maar dan kreeg ik ineens een brief van LIFE, zeggende dat we snel moesten beslissen wat er met de 8 resterende embryo's moest gebeuren. Bij LIFE zijn de eerste twee jaar van bewaring gratis, nadien betaal je jaarlijks 100 EUR om ze verder te bewaren.

Ik was op dat moment helemaal niet toe aan een nieuwe poging, wilde er eigenlijk ook niet over nadenken. Vernietigen was evenwel geen optie - dat voelde voor mij inderdaad ook als een abortus aan. Afstaan aan een ander koppel zag ik ook niet zitten. Restte nog ze af te staan aan de wetenschap - waar ik eigenlijk ook niet happig op was...

Na overleg met de dokter die ons in Jette behandelt hebben we ze naar daar laten transporteren. De wettelijke bewaartermijn is zowiezo 5 jaar en zo kregen we weer even respijt.

In juli zijn we dan toch voor een nieuwe cryo-poging gegaan : ze hebben àlle 8 embryo's moeten ontdooien en slechts 2 hebben het overleefd.

Van die twee ben ik nu voorzichtig zwanger...

Ik weet niet of je hier iets aan hebt maar ik herken het als je zegt dat het voelt alsof je ze geen kans geeft. Stel je voor dat wij de onze echt hadden laten vernietigen... Of hadden afgestaan aan de wetenschap...

Enfin, ik hoop dat je er uitgeraakt. Weet dat je niet de enige bent die hiermee worstelt/heeft geworsteld...

[Repelsteeltje]

de gedachte dat er ergens nog een kind van jou zou rondlopen...

t Is eigenlijk niet echt een 'kind' van je, t is een kindje met genetisch materiaal van jullie twee, maar gedragen en grootgebracht door andere ouders, dus hun kind.

Ik heb zelf een dochter via een spermadonor en NOOIT het gevoel dat ik een kind van een andere man zou hebben. Roosje is ons dochtertje, toevallig met wat andere genen dan de meeste mensen rondom ons vermoederen "amai, die oogjes zijn sprekend de papa, das duidelijk niet van de melkboer"

Als ik ooit klaar ben met mijn kinderwens hoop ik nog een mooi aantal kwaliteitsvolle eicellen te kunnen doneren aan andere koppels (als ik uberhaupt mag)

Ik begrijp dat het met een cryotje misschien wat moeilijker aanvoelt, omdat je denkt dat ze hetzelfde materiaal hebben als je andere kindjes, maar zelf dat is niet zo.

Ik wil niemand aanvollen of zo,het jullie enkel eens vanuit een andere hoek laten bekijken.

[mies]

Ik herken het gevoel ook heel erg.

Ons tweede kindje is een cryo. Iemand van het IVF-labo heeft het rietje waar hij inzat uit de vriezer genomen, en hij is dus een kindje mogen worden. Zijn broertje of zusje zit nog steeds in die vriezer (nog 1 cryootje over dus). Het voelt zooooooo verkeerd aan om dat embryootje dan te laten vernietigen. Voor hetzelfde geld had die persoon van het labo dat andere rietje gepakt, en mocht dat andere embryootje leven.
Ik kan daar met mijn gevoel noch mijn verstand bij.
Ik zou het persoonlijk ook niet kunnen schenken aan een ander koppel, maar dan eerder vanuit hetzelfde gevoel als hierboven: waarom mocht ons zoontje bij ons opgroeien en dat ander kindje niet? Waarom was het niet omgekeerd? Wie weet is het op een ander veel beter? 't Is gewoon heel erg raar als je een kindje hebt dat een cryo was uit dezelfde oogst, je ziet het bijna als een deel van een tweeling ofzo. Ze zaten gezellig naast elkaar in de vriezer weetjewel.

Maar anderzijds zou ik ook erg opkijken tegen nog een zwangerschap en kraamtijd. Ik wil niet ondankbaar klinken op DVO, want ik weet dat heel erg veel mensen onmiddellijk zouden willen ruilen. Maar deze laatste zwangerschap was echt geen lachertje, er was een grote kans op afwijkingen bij de baby, en de afgelopen 4 maanden waren ook zo enorm zwaar (tweede huilbaby op rij die nu geevolueerd is naar een borstverslaafde, snackende slaapweigeraar). Ik denk dat ik een derde baby van dat kaliber echt niet aankan...

Misschien dat we ooit dat cryootje laten terugplaatsen, en dan zien we wel. Dan beslist het lot: als het blijft plakken (kans is nog altijd heel klein), dan wordt het effe heel hard op de tanden bijten. Maar dat cryootje heeft voor mij wel recht van leven.
En als het niet blijft plakken, dan komt er geen derde kind.

[Lie_29]

Hier was dat 1 van de hoofdredenen om geen klassieke IVF te willen. Ik zou ook alle cryo's willen opgebruiken en met het gevoel blijven zitten dat ik een kind de kans niet gaf om te leven.
'Gelukkig' reageerde ik niet goed op de hormonen en mocht ik ICSI in eigen cyclus doen. Elke maand een nieuwe kans en geen gewetensvragen achteraf.

Zoals hierboven al gezegd: laat ze nog wat in de vriezer, je hoeft nog niks definitiefs te beslissen.
Wij staan al 2,5 jaar op de adoptielijst en weten ook niet goed wat we nu moeten.
Stoppen? Toch doordoen? 'Gelukkig' duurt adoptie tegenwoordig zo lang dat we nu nog niet moeten beslissen, al komt het wel om de zoveel tijd al eens ter sprake.
Komt tijd, komt raad. Dat moeten we maar geloven.

[Cassyke]

Hoi kim

Hier had ik hetzelfde gevoel. Wat doen we als er cryo's overblijven? Gelukkig moeten we ons deze vraag niet stellen maar ik kan me wel inbeelden dat je voor die keuze komt te staan.
Het is een keuze die je zelf met je partner moet aanvoelen denk ik. Het is wel belangrijk dat jullie beiden bewust voor die keuze kiezen.

[Bjorn en Kim]

GG met een eicel doneren zou ik minder moeite hebben dat met een cryo die exact hetzelfde is dan onze kleintjes.

Ik heb vooral schrik dat ze elkaar ooit tegenkomen en een relatie beginnen, ik heb mijn man ook de andere kant van het land leren kennen en niets is onmogelijk... Lijkt vergezocht maar ik wil het niet...

Heb het er gisteren nog eens met mijn man over gehad omdat het gevoel me niet met rust laat en zijn gevoel zegt 50/50 voor nog een kindje maar hij zei er ook bij het het in the end wel zeker ja zou zijn de kans dat we ze niet laten terugplaatsten is dus bijzonder klein...

Als ik mijn schatten hier zie rondlopen vraag ik mij soms af waarom nog niet nog zo'n wondertje erbij... De laatste 18maand waren heel zwaar maar ik heb het ervoor over.

Ik moet nog een operatie ondergaan volgende zomer en daarna zullen ze waarschijnlijk een kans krijgen!