De Verdwaalde Ooievaar

Ons dochtertje is een schat van een kind, een engeltje, echt om op te eten. Ze is grappig, ze steelt ieders hart, maar ... ze is een peuterpuber!
Hoewel ze nog maar 21 maanden is (en dit al een tijdje aan de gang is) vind ik het eerlijk gezegd niet altijd makkelijk om goed in te schatten: wat is "lastig gedrag" en wat is die befaamde "peuterpuberteit"?
Het verschilt zo van de ene dag tot de andere. Soms is er gewoon echt niets mee aan te vangen. Gooit ze zich voor alles op de grond, ALLES is "nee", niets is goed... vooral als ze moe is.
Maar straffen kun je haar toch niet? Maar haar laten begaan? In de hoek zetten, dat werkt heel af en toe. Sosm vindt ze het gewoon ook grappig
Kan ik wat tips krijgen? Of heb ik gewoon een problem-child

O jee verschrikkelijk zijn die streken soms he... Consequent (proberen) blijven is de boodschap. Aline heeft met momenten 4, 5 keer in de hoek gestaan op 10 minuten, tot mama won, want voor mij voelde het vaak echt als machtsstrijd aan. En op die leeftijd hebben ze nood aan duidelijke grenzen. Dit mag wel en dat niet.

Maar moeilijk soms hoor...

het is vaak een moeilijke periode, maar het is zeker de peuterpuberteit...
vaak lijkt het een onophoudelijke periode...
idd consequent zijn, heel veel praten wat je gaat doen, waarom iets moet/niet mag, rustig blijven en als het echt niet meer gaat een time-out inlassen.
als ik echt met de handen in het haar zat (zelden hoor), liet ik alle principes varen, en zette ik even de TV aan om iedereen wat op z'n plooi te laten komen.

geen machtsstrijd aangaan (zeker niet met eten) en af en toe een stoom afblazen

En meisjes zijn precies nog dat tikkeltje erger dan jongens... Weet er alles van. Ze is ondertussen bijna 4 jaar, het is al een pak beter dan tussen haar 2 en 3 jaar maar bij momenten kan ik er nog altijd niks mee aanvangen. De komst van haar broer heeft het weer wat aangewakkerd vrees ik. Wij hebben echt pakken meer werk met ons ondertussen uit de kluiten gewassen kleuter dan met onze baby. Ze is gewoon een ontzettende driftkikker, altijd al geweest. En Sterretje, idd, vooral met eten geen machtsstrijd aangaan want die kun je NOOIT winnen. Ik ben daar in de fout gegaan. Elke maaltijd een waar gevecht, van een stresssituatie gesproken zeg. Op den duur konden mijn man en ik bijna zelf niet meer eten uit frustratie. Ze weigert dan pertinent elke hap. Ze hangt er dan gewoon bij. Daagt ons uit. En als ze al een hap inslikt, dan heeft ze al heel goed leren kokhalzen tot ze echt moet overgeven en heel haar bord onder de spuug zit Dus als ze het uithangt tijdens de maaltijd: negeren...

Veel succes!

hihi Noa,

ik heb hier topics volgeschreven over mijn slechte eter. en ja hoor, hier ook een machtsstrijd aangegaan.
om er toch maar IETS in te krijgen.
intussen is het vele beter, maar ze zit hier vaak nog minutenlang te kauwen op een stuk vlees om het vervolgens weer uit te spuwen.
Eten was niet leuk meer, dat is intussen gelukkig veranderd...

he emmake, we hebben nog al eens op dit forum ervaringen uitgewisseld over onze dochters he. Mijn dochter is even oud (ruim 21 maanden), en blijft ook bij momenten een serieus driftkikkertje. Het gaat over het algemeen wel beter dan vroeger (al zijn er nog slechte dagen), maar dan nog blijft ze driftiger dan het gemiddeld kind (voor zover dat bestaat). Dat viel me o.a. deze zomer op, toen we in een vakantiedomein waren met vele kleine kindjes, maar dat zij aan het zwembad toch diegene was die het meeste in colère schoot (omdat ze niet alleen mocht zwemmen, niet steeds een ijsje mocht, niet het speelgoed mocht afpakken van de andere kindjes, enz...). Dus ik denk echt wel dat er gradaties zijn van peuterpuberteit, en dat mijn schat van een dochter een 'hevige' is (ik zie haar er uiteraard niet minder graag om).

Dat voor mezelf toegeven, gaf me al een zekere rust. Ik wilde voordien zo graag kunnen zeggen dat ik een gemakkelijk kind had, en haar frequente driftbuien pasten niet in het beeld dat ik van haar wilde hebben. Nu ik haar aanvaard zoals ze is, vind ik het veel gemakkelijker.

Wat ik doe om driftbuien te voorkomen, is altijd aankondigen wat ik ga doen. Bijvoorbeeld verversen, doet ze niet graag. ik zeg 2 minuten voordien: straks ga ik je verversen. En dan valt dat mee, als ik het niet aankondig wordt ze boos. Of als ze wil dat ik haar pak, maar ik moet haar neerzetten, kondig ik dat eerst aan. Dan is het protest kleiner. Als ze iets doet wat niet mag (ergens aankomen of zo), zeg ik dat ik tot drie zal tellen, en dat ze het tegen dan moet neerleggen, of anders... (het anders wordt meestal niet gespecifieerd, en raar maar waar, maar vanaf het begin had het tellen tot 3 resultaat, ik kom zelden tot nooit tot drie). Als ze uitzonderlijk toch niet luistert als ik tot 3 ben gekomen, gaat ze in de hoek (vindt ze niet zooo erg, maar ik vind dat er toch een sanctie moet zijn als ze niet naar mij luistert).

Ik denk dat ze het fijn vindt dat ze de dingen die ze niet mag doen, zelf kan laten, zonder dat wij haar daar fysiek toe dwingen. Door tot drie te tellen wordt het voor haar precies een eigen keuze.

Soms gaat het toch nog goed mis. Zoals gisterenavond: bijna de helft van de tijd aan het wenen omdat ze iets niet mocht. Maar ze was heel erg moe, en had 38° verhoging, dus dat zal er ook wel mee te maken hebben...

En no worries, jullie hebben echt geen onmogelijk kind. Gewoon een iets heviger dan gemiddeld

Dank voor de reacties het is niet simpel he!

@leisje: inderdaad! Ik herinner het me!
Mijn dochtertje heeft ook heel snel verhoging, tot 38,3° of meer, gewoon van vermoeidheid, of van zich 'op te jagen'. De ene dag gaat het al wat vlotter dan de andere. Zij heeft vooral nog véél slaap nodig. Wanneer dat op de crèche niet gelukt is, merken we dat hier meteen Dan moet ik niet eens in har boekje kijken!

Maar mijn man en ik waren zo'n rustige kindjes Hoewel, soms zie ik haar gedrag van ons overnemen, zo herkenbaar, dan denk ik: oei, misschien moet ik zelf ook meer tijd nemen om het eens 'rustig' te maken!

Eten is met mijn percentieltje 95 geen enkel probleem. Hier gaan de onenigheden eerder over: stoppen met eten! Ze blijijijijft soms bijvragen

ha emmake, ik was ook echt een rustig kindje. Mijn man iets minder, en mijn broer en zus al helemaal niet. Ze zal het dus toch van geen vreemden hebben

en mijn dochter heeft ook heel veel slaap nodig. Na een crèchedag is ze sowieso altijd uitgeput, maar zelfs in het weekend valt het me op dat ze telkens na hoogstens 3 wakkere uren weer moe is (al kan ik haar dan niet in bed leggen, want ze slaapt nog maar één keer per dag)...

we moeten veel geduld hebben he, met die kleine prutskes!

hier ook na 2dagen OM een doodop peutertje. geen zeil mee aan te vangen dan. Niets is goed. dus ligt ie er op dinsdag altijd vroeg in (vandaag was het half 7)

Ja, bij ons ook ten laatste zeven uur hoor. Maar zoals vandaag was ze zo van streek dat ze niet wou slapen en heeft ze nog een dik half uur gehuild... Dat belooft voor deze nacht
Dan beebje dat net huiluurtje had, omdat dochtertje huilde in haar bed (hoor je beneden). Jaja, twee kindjes vlak na mekaar
Nu een warm badje nemen!!!

Ik ben maar om 18u thuis, en krijg haar dan sowieso niet voor 8u in bed, meestal half negen. Maar ze slaapt wel goed, en meestal ook lang...
En emmake, ik bewonder je hoor, lastige peuter met beebje, moet niet evident zijn (al zou ik het zelf ook graag willen )