De Verdwaalde Ooievaar

Hallo iedereen,

sedert vorige week maandag het nieuws gekregen dat mijn baarmoederhals al verweekt is. Of die verkort is weet ik niet,dat heeft hij er niet bij gezegd. Gisteren voelde ik binnenin mij(klinkt een beetje raar)en geraakte niet verder met mijn vinger dan ongeveer 3cm en toen voelde ik al iets hards...de baarmoedermond? Nu pas bijna 18w +4 ver. Veel rusten en liggen was de boodschap... maar wat is het verschil tussen rusten en platliggen hé?! Er loopt hier ook nog eentje rond van 6jaar, gelukkig geen peuter meer in huis Dat was dan de positieve noot! Veel tijd betekent ook veel gepieker voor mij dan toch! Surfen op deze en vele andere sites heeft zowel positeve als negatieve gevoelens voor mij, dan ga je eens piepen bij vroeggeboorte en slaat de schrik mij om het hart Maar ik wil het feit dat dat een mogelijkheid is niet gaan negeren, ergens wil ik er al een beetje op voorbereid zijn! Maar dat liggen werkt echt nu al op mijn gemoed en het is nog maar een goede week...Volgende week woe terug op controle...oef..hopelijk weten we dan meer, goed of slecht nieuws, maar nieuws ...
Is dit voor iemand herkenbaar, zou zo graag communiceren met andere platliggende of op rust liggende moeders...
Hopelijk wordt er hier veel op gereageerd zodat we bij elkaar een beetje steun, een gesprek met de buitenwereld en de positiviteit kunnen vinden hé ....

Jouw verhaal klinkt mij bekend in de oren.
Vorig jaar verloor ik onze tweeling op 21 weken doordat mijn vliezen braken. De oorzaak is nooit met zekerheid achterhaald.
In februari werd ik opnieuw zwanger. Ik ben onmiddellijk advies gaan vragen bij een prof in Leuven, gespecialiseerd in risicozwangerschappen. Zij raadde mij aan om het zekere voor het onzekere te nemen en een cerclage te plaatsen. Op 15 weken is die ingreep gebeurd en vanaf dan moest ik het rustig aan doen. Ik werd wekelijks opgevolgd bij de gyn in het plaatselijke ziekenhuis. Wekelijks werd mijn baarmoederhals gemeten met een vaginale echo en tweewekelijks nam ze een vainaal kweekje en controleerde ze mijn urine op eventuele infecties. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, ondanks de goede opvolging en de rust, nog vaak in paniek ben geweest. Gelukkig kon ik altijd terecht bij mijn gyn of in Leuven.
Ik telde de weken af. Eerst tot de 21 weken, de grens waarop ik onze zoon en dochter heb moeten afgeven. Dan tot de 24 weken, de grens waarbij men actief iets onderneemt als het dreigt mis te lopen? Dan 26 weken, de grens van de levensvatbaarheid. En zo telde ik per 2 weken verder.
Op bijna 30 weken kreeg ik heel veel harde buiken en heb ik een weekend met weeënremmers in het ziekenhuis gelegen. Tot 34 weken moest ik dan echt thuis platliggen.
Momenteel ben ik bijna 36 weken zwanger en loopt alles nog volgens plan, al tel ik wel af naar de wekelijkse controle. Volgende week verwijdert de gyn mijn cerclage en vanaf dan mag ons prutske in principe komen.

Ik heb dus ook bijna 5 maanden in de zetel gelegen en ken dus de gevoelens die je beschrijft. De enige raad die ik je kan geven is: laat je goed opvolgen en vraag raad aan mensen met ervaring.

Veel succes!!!

Hey,

Bij mijn zoontje moest ik plat liggen op 30 weken in ZH met tractocyl en daarna thuis prepar. Bij mijn dochter vorig jaar moest ik op 18 weken stoppen met werken (verweekte bmh en ingekort tot 2 cm, geen opening), prepar nemen (preventief, blijkbaar doen veel dokters dat niet zo rap) en zo veel mogelijk liggen. Toen mocht ik wel nog eens een boterham smeren of zo, maar ik lag toch 23 uur per dag. In beide gevallen zijn mijn kindjes op tijd en gezond geboren, gelukkig, maar het was wel lastig.

Ik telde ook af, per dag en per week, en blij met alles wat erbij kwam. Het eerste grote doel was idd de 24 weken. Heel veel zorgen gemaakt in het begin, maar op den duur kreeg ik er wel vertrouwen in, zeker vanaf 30 weken, omdat ik al van zover kwam (terwijl ik de eerste keer er toen ook heel erg mee inzat). Ik had ook nog die 2 cm reserve, en wist dat ze in het zh ook nog vanalles konden doen om het te stoppen.

Hoe ging het bij je zoontje? Bij mij zei de gyn dat het feit dat ik hem toch had uitgedragen ook een goed teken was. Heb je veel harde buiken? Daar had ik wel last van, maar beterde met prepar. Vanaf ik iets deed, voelde ik het wel rap, dus heb echt niets meer gedaan, tot een week of 30, dan ging ik soms eens ergens anders op de zetel liggen, en pas vanaf 36 weken terug een beetje rondgelopen.

Probeer het positief te zien: je bent er op tijd bij, ze gaan je nu goed opvolgen en zelf moet je echt proberen maximaal te rusten, hoe lastig het ook is, die eerstvolgende weken zijn echt cruciaal nu. Als het onverwacht gebeurt zoals bij snolleke, kunnen ze veel minder doen. Bij de apotheek kan je hooggedoseerd magnesium halen (iemand anders dus ), dat kalmeert de baarmoeder. Soms wordt ook utrogestan voorgeschreven en bij mij dus prepar, maar dat is dus op voorschrift.

Ik zou wel zelf niet voelen, dat prikkelt de baarmoeder. Ook best niet vrijen, of als je het doet met condoom, want in sperma zit een stof die weeën kan opwekken.

Om de tijd door te komen: ik sliep lang uit, overdag veel op de ipad op het internet, ook steun zoekend op fora, mailen met vrienden, ..., 's avonds in de zetel bij zoontje en man (die alles overnam, hij zat er even erg mee in, krijg jij veel steun? Anders ook geen schrik hebben om familie, vrienden in te schakelen, jouw taak is nu rusten) en TV kijken, en in de late avond lezen. Later, als ons beebje levensvatbaar was, begon ik met wat voorbereidingen (kaartje ontwerpen, online doopsuiker, veel opzoeken, veel to do lijstjes maken voor mijn man ...)

En vanaf je twijfelt of denkt iets te voelen: langsgaan bij gyn of het verloskwartier, je weet nooit. op het verloskwartier kan je dag en nacht terecht voor echo, voelen, monitor. En moesten de weeën beginnen, kunnen ze je daar direct aan de baxter leggen.

Heel veel succes en ik duim voor een goede afloop!

Snolleke, wat goed dat je deze keer zo ver bent geraakt, zullen ook angstige maanden geweest zijn. Veel succes deze laatste weken!