Ik hoor er niet echt bij
Geplaatst: 30 oktober 2012, 13:27
Hallo dames,
Ik ben zwanger van een 2e kindje. Ondertussen 8,5 weken ver... Maar niet onbezorgd, in tegenstelling tot het prille begin van de zwschap. Op 5 weken, zonder hartje gehoord te hebben, zei ik stoer tegen de gyn dat ik ditmaal geen extra echo’s zou vragen, dus de volgende echo werd meteen gepland 4,5 weken later.
Zondagavond ben ik echter lichtjes beginnen bloeden. Ik heb gelukkig een spoedecho kunnen krijgen ’s anderendaags bij een andere gyn (de gebruikelijke is op verlof) en voor het eerst zagen we een hartje. De foetus zou 17 mm meten en dat zou overeenkomen met 8 weken, terwijl ik 8,5 weken ver ben. Hij liet ook niet verstaan dat het allemaal super ok was, ik heb echt het gevoel dat ik nog steeds in de gevarenzone zit. Ook de huisarts bevestigde dat het toch nog zeer pril was toen ik mijn Roghamspuit liet zetten.
Op dit moment weet ik het dus niet goed, ik probeer mezelf precies af te sluiten om echt volledig blij te zijn en gerust. Terwijl ik me zo had voorgenomen te genieten en niet constant als een stresskip rond te lopen. Er is ook iets heel relativerend over mij gekomen. Alsof ik constant besef dat het morgen gedaan kan zijn. Ik ben er me heel erg van bewust dat ik niets kan doen, en ergens berust ik daar dan ook in. Om eerlijk te zijn heb ik ook weinig energie om mezelf op te jutten.. Met een voltijdse puberende peuter (en een deeltijds pluskindje die net naar school gaat) heb ik uiteraard de handjes vol.
Sorry dat ik zo ‘down’ klink. Emotioneel wilde ik tot 2 maand geleden echt heel graag een 2e kindje, maar mijn ventje deelde dat verlangen totaal niet. Toen ik eindelijk vrede ermee had en de voordelen zag van reeds opgroeiende kindjes en meer quality time met mijn ventje, was ik klaar om het hoofdstuk ‘nog een baby’ af te sluiten. We hadden daarvoor al lang beslist dat de mmm geen optie zou zijn, een groot stuk uit zelfbescherming. En voor de 2e keer ben ik uit het niets spontaan zwanger geraakt net op het moment dat ik er mij bij neerleg dat het niet zal lukken.
Mijn ventje is uiteraard bijgedraaid, maar ik geef toe dat ik me enorm schuldig voel. Ik ben zo verschrikkelijk misselijk en vermoeid dat hij voor veel dingen alleen staat. De vorige zwschap had ik best veel zin in vrijen en nu al bijna 4 weken geen sikkepit, en we hebben normaal nochtans een hoge frequentie..
Bij mijn vorige zwangerschap was het niet zo erg als ik heel moe was of mottig, we hadden enkel maar deeltijds de zorg voor pluskindje en hij vond het heerlijk zijn vrouwtje te verwennen.. Maar nu heeft hij het toch moeilijker. Hij voelt zich ook niet zo super (zwaar ziek geweest) de afgelopen weken en aan mij heeft hij echt weinig.
En dan denk ik: wat gaat dat geven als we weer zo’n zorgenkindje hebben als ons Kersje?
Toch ben ik diep vanbinnen echt wel fier en vind ik ongelooflijk dat het mij is overkomen van nog eens zwanger te mogen zijn. Na de spoedecho van gisteren had ik ook weer iets meer moed (ondanks het feit dat ik voorzichtig blijf met te optimistisch zijn), ook mijn ventje had toch lichtjes in de ogen toen we voor het eerst het hartje hoorden. Ik was daarvoor de hele tijd aan het huilen van ongerustheid en toen ik de hartslag hoorde, werden het gelukkige tranen van blijdschap. 's Avonds wreef mijn ventje ook even licht over mijn buik en gaf hij mij veel zoentjes… Ik heb het gevoel dat het voor hem misschien nu pas een klein beetje concreter begint te worden.
Ik vrees dat ik met mijn verhaal misschien wel sommige meisjes kwaad maak. Die zullen vast niet begrijpen waarom ik niet loop te dansen van geluk. Ik heb dan wel een bepaalde lijdensweg van 3 jaar gehad met mislukte ICSI’s en pijnlijke diagnoses wat betreft mijn eicellen (of het gebrek eraan), maar ik ben wel 2 keer out of the blue spontaan zwanger geraakt. Dus op zich heb ik hier niet echt recht van spreken, er zijn vrouwen die nog niet eens een eerste kindje hebben mogen verwelkomen.. Dus wat doe ik hier dan in godsnaam?
Gewoon, ik voel me niet thuis bij mensen die geen DVO-verhaal hebben, ik haat het hoe die complete onzin uitkramen en geen feeling hebben met de pijn van ongewenste kinderloosheid. Ik zal het mij altijd herinneren, dat grote gemis in mijn leven, de jaloezie die ik zelfs op den duur voelde bij babynieuws, het masker dat ik niet meer kon blijven ophouden op babyborrels zodat ik ze uiteindelijk meed als de pest, het onbegrip en de tactloze boertige opmerkingen, het huilen in de auto na vriendenbijeenkomsten omdat ‘tante engel’ weer de favoriet was om mee te spelen en lekker op de schoot te komen knuffelen, het gevoel dat ik al jaren een moeder was zonder kind.
Ja de puzzelstukjes zijn op zijn plaats gekomen, al van toen ik net zwanger was van Kersje voelde ik mij voor het eerst in mijn leven mezelf. Compleet. But I will never forget.
Dus daarom ben ik hier. Vandaag een beetje verloren en zelfs ietwat beschaamd over het gebrek aan huppelend enthousiasme. Misschien geloof ik het ook niet echt dat het goed zal gaan: het lijkt wel alsof er in mijn omgeving veel misgaat. Op nog geen maand tijd: 4 miskramen, 1 te vroeg geboren en gestorven baby, verhalen over gehandicapte kindjes en so on.. Mijn eigen vader die doet alsof ik met mijn ‘leeftijd’ (ben er nochtans maar 34) een risico loop nog zwanger te zijn…
Tja die roze wolk is er toch even niet. Nog niet…
Ik ben zwanger van een 2e kindje. Ondertussen 8,5 weken ver... Maar niet onbezorgd, in tegenstelling tot het prille begin van de zwschap. Op 5 weken, zonder hartje gehoord te hebben, zei ik stoer tegen de gyn dat ik ditmaal geen extra echo’s zou vragen, dus de volgende echo werd meteen gepland 4,5 weken later.
Zondagavond ben ik echter lichtjes beginnen bloeden. Ik heb gelukkig een spoedecho kunnen krijgen ’s anderendaags bij een andere gyn (de gebruikelijke is op verlof) en voor het eerst zagen we een hartje. De foetus zou 17 mm meten en dat zou overeenkomen met 8 weken, terwijl ik 8,5 weken ver ben. Hij liet ook niet verstaan dat het allemaal super ok was, ik heb echt het gevoel dat ik nog steeds in de gevarenzone zit. Ook de huisarts bevestigde dat het toch nog zeer pril was toen ik mijn Roghamspuit liet zetten.
Op dit moment weet ik het dus niet goed, ik probeer mezelf precies af te sluiten om echt volledig blij te zijn en gerust. Terwijl ik me zo had voorgenomen te genieten en niet constant als een stresskip rond te lopen. Er is ook iets heel relativerend over mij gekomen. Alsof ik constant besef dat het morgen gedaan kan zijn. Ik ben er me heel erg van bewust dat ik niets kan doen, en ergens berust ik daar dan ook in. Om eerlijk te zijn heb ik ook weinig energie om mezelf op te jutten.. Met een voltijdse puberende peuter (en een deeltijds pluskindje die net naar school gaat) heb ik uiteraard de handjes vol.
Sorry dat ik zo ‘down’ klink. Emotioneel wilde ik tot 2 maand geleden echt heel graag een 2e kindje, maar mijn ventje deelde dat verlangen totaal niet. Toen ik eindelijk vrede ermee had en de voordelen zag van reeds opgroeiende kindjes en meer quality time met mijn ventje, was ik klaar om het hoofdstuk ‘nog een baby’ af te sluiten. We hadden daarvoor al lang beslist dat de mmm geen optie zou zijn, een groot stuk uit zelfbescherming. En voor de 2e keer ben ik uit het niets spontaan zwanger geraakt net op het moment dat ik er mij bij neerleg dat het niet zal lukken.
Mijn ventje is uiteraard bijgedraaid, maar ik geef toe dat ik me enorm schuldig voel. Ik ben zo verschrikkelijk misselijk en vermoeid dat hij voor veel dingen alleen staat. De vorige zwschap had ik best veel zin in vrijen en nu al bijna 4 weken geen sikkepit, en we hebben normaal nochtans een hoge frequentie..
Bij mijn vorige zwangerschap was het niet zo erg als ik heel moe was of mottig, we hadden enkel maar deeltijds de zorg voor pluskindje en hij vond het heerlijk zijn vrouwtje te verwennen.. Maar nu heeft hij het toch moeilijker. Hij voelt zich ook niet zo super (zwaar ziek geweest) de afgelopen weken en aan mij heeft hij echt weinig.
En dan denk ik: wat gaat dat geven als we weer zo’n zorgenkindje hebben als ons Kersje?
Toch ben ik diep vanbinnen echt wel fier en vind ik ongelooflijk dat het mij is overkomen van nog eens zwanger te mogen zijn. Na de spoedecho van gisteren had ik ook weer iets meer moed (ondanks het feit dat ik voorzichtig blijf met te optimistisch zijn), ook mijn ventje had toch lichtjes in de ogen toen we voor het eerst het hartje hoorden. Ik was daarvoor de hele tijd aan het huilen van ongerustheid en toen ik de hartslag hoorde, werden het gelukkige tranen van blijdschap. 's Avonds wreef mijn ventje ook even licht over mijn buik en gaf hij mij veel zoentjes… Ik heb het gevoel dat het voor hem misschien nu pas een klein beetje concreter begint te worden.
Ik vrees dat ik met mijn verhaal misschien wel sommige meisjes kwaad maak. Die zullen vast niet begrijpen waarom ik niet loop te dansen van geluk. Ik heb dan wel een bepaalde lijdensweg van 3 jaar gehad met mislukte ICSI’s en pijnlijke diagnoses wat betreft mijn eicellen (of het gebrek eraan), maar ik ben wel 2 keer out of the blue spontaan zwanger geraakt. Dus op zich heb ik hier niet echt recht van spreken, er zijn vrouwen die nog niet eens een eerste kindje hebben mogen verwelkomen.. Dus wat doe ik hier dan in godsnaam?
Gewoon, ik voel me niet thuis bij mensen die geen DVO-verhaal hebben, ik haat het hoe die complete onzin uitkramen en geen feeling hebben met de pijn van ongewenste kinderloosheid. Ik zal het mij altijd herinneren, dat grote gemis in mijn leven, de jaloezie die ik zelfs op den duur voelde bij babynieuws, het masker dat ik niet meer kon blijven ophouden op babyborrels zodat ik ze uiteindelijk meed als de pest, het onbegrip en de tactloze boertige opmerkingen, het huilen in de auto na vriendenbijeenkomsten omdat ‘tante engel’ weer de favoriet was om mee te spelen en lekker op de schoot te komen knuffelen, het gevoel dat ik al jaren een moeder was zonder kind.
Ja de puzzelstukjes zijn op zijn plaats gekomen, al van toen ik net zwanger was van Kersje voelde ik mij voor het eerst in mijn leven mezelf. Compleet. But I will never forget.
Dus daarom ben ik hier. Vandaag een beetje verloren en zelfs ietwat beschaamd over het gebrek aan huppelend enthousiasme. Misschien geloof ik het ook niet echt dat het goed zal gaan: het lijkt wel alsof er in mijn omgeving veel misgaat. Op nog geen maand tijd: 4 miskramen, 1 te vroeg geboren en gestorven baby, verhalen over gehandicapte kindjes en so on.. Mijn eigen vader die doet alsof ik met mijn ‘leeftijd’ (ben er nochtans maar 34) een risico loop nog zwanger te zijn…
Tja die roze wolk is er toch even niet. Nog niet…
