buikgemis

[Dot]

C

[jette]

Hallo Dot,
IK begrijp je gevoel helemaal.
Hier net hetzelfde zelfs na 8.5maanden.
Ik voelde mij al direct zo na de bevalling, echt gehandicapt zo zonder buik en zonder beweging.

Ik mis het ook zooooooo hard!!!
Dat ik mij soms ook afvraag is het wel normaal?
Ik ben ook snel jaloers als ik iemand zwanger zie en natuurlijk in de vriendekring al die zwangere, pfff.
Pas op ik gun hun dat volledig maarja...
Hoop echt dat we het nog eens allemaal mogen meemaken.
Het zal dan wel anders zijn met 1tje al in huis

[Fien83]

Ik heb dat gevoel ook heel hard gehad hoor! Vanaf dat ik uit het ziekenhuis ben gekomen en best lang eigenlijk. Nu is dat gevoel er niet meer. Dochterlief is ondertussen ook al 17 maanden. We gaan wel terug starten voor een tweede kindje, maar die dikke buik mis ik niet meer op dit moment (al zal ik heeeeeeeeel blij zijn om hem terug te krijgen hoor ).

[Sterretje]

heel herkenbaar.
vlak na de bevalling al terug zwanger willen zijn, en tien minuten nadat je er een baby hebt uitgeperst met veel gekrijs al terug stoer vertellen dat je het zo opnieuw zou doen
serieus, het dikke buik gemis heb ik niet echt gehad. was eerder blij van de 'hindernis' op zich vanaf te zijn wegens te veel rug en bekkenlast. maar het zwanger zijn heb ik enorm gemis, zelfs anderhalf jaar na de bevalling van mijn tweede kindje heb ik heeeeeeel lang dat gemis gehad. het is/was zo een geweldige unieke ervaring.
de hormonen spelen hierin een grote rol en of je al dan niet een rustige/gezonde/flinke baby hebt denk ik
Allessinds had ik 2x een gigantisch roze wolk gevoel en wou ik heel snel alweer opnieuw zwanger zijn.
nu is dat gevoel wel weer afgenomen en hebben we kortelings beslist niet bewust voor een 3e kindje te gaan.
Toch blijven dikke buiken, zw-aankondigen, babypraat en dergelijke me beroeren en zorgt het voor gespreksstof en hersenspinsels... ik denk dat dit voor een groot deel voor onze medische belevenissen komt, en dat dit gevoel nooit zal verdwijnen.
soms droom ik 's nachts effectief over een babietje in de buik of aan de borst, en dan steken die gevoelens weer de kop op.
ach ja, 'k probeer me te verzoenen met de situatie en te genieten van het geluk dat me al geschonken is

[molly27]

oh zo vreselijk herkenbaar.

Bij mijn eerste zwangerschap had ik zwanger uit het ziekenhuis willen komen, zo miste ik die buik en de schopjes. Wij zijn dan ook erg snel terug aan een tweede begonnen. ik miste zelfs de fm enz,niet te geloven!
Na 9m was ik opnieuw zwanger na heel veel geluk.

ik ben nu ondertussen bevallen en het gemis is er nog zeker maar niet meer zo erg als bij mijn eerste zoontje. Ik ben wel jaloers bij het zien van een zwangere, zwangerschapsaankondigingen enz maar het beheerst niet meer elke minuut van mijn leven.
Nu willen wij wel graag een derde kindje (als de natuur ons gunstig is natuurlijk) maar ik kan me niet inbeelden hoe ik me zal voelen na die zwangerschap want dat zal dan echt de laatste keer zijn.

Ik denk ook dat dit komt door heel die mmm. Je leven staat al zo lag in teken van zwanger worden/zijn dat het gewoon moeilijk is om dit uit je hoofd te zetten. Ik hoop echt wel dat het ooit over zal gaan want ik zou echt niet graag met dat gevoel van gemis heel mijn leven willen rondlopen.

[Nala80]

Ik heb zelf dat gemis niet ervaren, maar ik hoor het wel regelmatig in mijn omgeving, dus veronderstel dat het bij vele vrouwen een gevoel is dat vaak voorkomt. Waarom dat zo is, dat zou ik niet direct kunnen verklaren. Misschien iets hormonaal?