Hysterische peuter

[Lie_29]

Dag dames,

Mijn man en ik zitten hier al enkele weken met onze handen in het haar. Onze zoon (16 maand) -tot hiertoe eigenlijk best een gezellig kind geweest- is helemaal omgeslagen naar een hysterisch kind. En hij is niet ziek...

Meestal begint het vlak voor zijn middagdutje: krijsen, gillen, tieren, met alles wat ie kan pakken gooien, ons proberen bijten en slaan, over de grond rollen, stampen met zijn voetjes, stoelen omver duwen enz...
Hij doet zichzelf ook echt pijn! Gisteren heeft ie in zijn hysterie nog met zijn neusje keihard tegen de vensterbank gestoten met een megabloedneus als gevolg.
Soms zitten mijn man en ik er echt naar te kijken van 'O my god, we hebben een Damian op de wereld gezet' en zouden beginnen zoeken naar die 666 op zijn hoofd

Ik overdrijf echt niet wanneer ik zeg dat ie krijst van 11u tot 12u, dan slaapt ie een uur om vervolgens weer met veel gebrul wakker te worden. Dit houdt ie meestal vol tot om een uur of 15-16.
Straffen haalt niks uit, hem in time out zetten ook niet.

Zijn er hier nog die een extreem kolerieke peuter hadden? Tips? Gaat dit eigenlijk nog over?

[leisje]

dag lie!
hoort er mij niet simpel uit!
ik herinner mij wel dat ook mijn dochter vanaf haar 14 maanden erg koleriek werd. Ik zat er eens twee weken mee thuis in de paasvakantie en ik had het gevoel dat ik gek werd...

Ik heb geen tips, behalve: consequent zijn, zien of hij niet oververmoeid geraakt en weten dat het echt wel over gaat. En best snel zelfs. Ik heb nog steeds een driftig meisje, maar hoe taalvaardiger ze wordt, hoe gemakkelijker de conversatie verloopt... en de driftbuien blijven nu beperkt tot een paar per dag, daar kan ik mee leven

en misschien heeft hij ook wat last van de warmte...

[TineVR]

Hey Lie,

16 maand... onze oudste is ook eentje met een karakter. Hij is een heel lieve, brave peuter van 2j3m nu, maar hij heeft 2x een helse periode van heuse onhandelbaarheid gehad. Ook rond de 17maand en dan nog eens rond de 20m, toen ons 2e kindje geboren werd. Er was niets met hem aan te vangen. Hij gooide zich zonder echt aanleiding op de grond en bonkte tot zijn hoofd bloedde, de zever in het rond vloog en alles moest eraan geloven: speelgoed, meubelen,... We wonen in een rijwoning, voor onze buren was het ook niet tof, vooral niet om 6u smorgens. Zelfs in de creche, waar hij tot over zijn oren zot was van zijn begeleidster, was hij onhandelbaar. Eigenlijk gewoon echt triest om te zien hoe hij zichzelf zo kwijt was.

Alles heb ik toen geprobeerd: streng, kwaad, begrijpend, lief, onverschillig,... zijn. Zoals leisje zegt heb ik ook consequent proberen te zijn: blijven doen wat je ervoor deed en niet meegaan met zijn bui. Niet makkelijk, echt tandenbijten soms, maar proberen een houvast te zijn die hij kwijt lijkt te zijn. Gewoon verder doen, hem laten uitrazen en proberen de buien te voorkomen met uitdagingen op zijn niveau om hem bezig en geinteresseerd te houden. Bij ons heeft het echt een paar (3 zeker) weken geduurd. Zijn humeur proberen negeren en neutraal blijven uitnodigen om te spelen, mee te helpen (boodschapjes uitpakken, de was op zijn plaats leggen,...) en de dagelijkse huishoudelijke routine volhouden (eten, slapen, in bad gaan). Nu hij wat ouder is, is onze jongen nog altijd wel 'volatiel': hij houdt niet van verandering (soms verdenk ik hem een beetje autistisch te zijn), maar dingen waarvan ik soms denk dat een probleem gaan zijn zijn het soms niet, soms is het omgekeerd. Hij moet ook nog steeds echt op tijd eten en slapen, anders dreigt hij weer over te slaan. Ik denk dat het aan het kind zelf ligt. Ons 2e kindje is nog maar klein (9m) maar ik denk nu al te kunnen zien dat het een veel rustiger karakter is.

Veeeeel succes, want ik weet hoe wanhopig, uitgesloten en afgewezen een mens/mama zich kan voelen op zo'n moment....

[Noa]

Join the club Lie

Gene zever: onze dochter is vanaf dag 1 een collèrig gevalletje geweest, maar toen ze rond de 14 maand was, was het hek helemaal van de dam. We zijn toen zelfs niet op reis durven gaan die zomer want haar aanvallen waren echt niet om aan te zien. Ook met haar hoofd bonken op de grond, haar echt smijten, stampen, brullen, adem ophuilen. En ze hield dat vaak meer dan een uur vol. En megastom, meestal zonder echte aanleiding. Ik dacht zelfs aan één of ander syndroom en heb dat eens gefilmd en getoond aan onze kinderarts. Die lachte eens heel luid en zei: ferm karakter die dochter van jullie, veel succes in haar puberteit, haha. 'k Moet zeggen (ze wordt nu 5 in november), het is nog altijd een dramaqueen. Het is ongelooflijk hoe ze de dingen aanpakt. De KNO arts sprak eens over hooggevoeligheid, waardoor ze soms dingen op haar manier moet verwerken. Tja, ik heb nu al ferm compassie met haar toekomstige

Succes, want het is bij momenten echt op de tanden bijten hé. Leuk is anders. Hopelijk een fase en is hij straks weer de gelukkige vent die hij voorheen was!

Oh ja, mijn zoontje (nu 14 maanden) is ook altijd een pak rustiger geweest dan zijn zus in de tijd. Wij blij. Helaas begint het hier nu ook weer. Ik vrees dat hij zijn nek eens zal kraken. Bij het minste waar hij zijn zin niet krijgt slaat hij zijn hoofd achterover. En ook weer dat krijsen, stampen. Hysterie alom. Echte driftkikkers die van ons zeg. Ik weet niet van wie ze dat hebben. Ik steek het altijd op de labocultuur van Brugge en Jette Mijn man blijft erbij dat ze helemaal hun moeder zijn. Tja...

[DUYCK]

noa: ik heb ook 3 zo'n driftkindjes. Mijn schoonmoeder zegt ook dat dit komt door die ivf te doen. Misschien zal ze toch nog gelijk hebben als ik dit lees bij jou.

[Engel0405]

IVF heeft er niets mee te maken, volgens mij. Laat ons alsjeblief dat niet gebruiken als stigma. Al onze kindjes zijn er op onverklaarbare maar mirakulueze wijze toch zonder behandeling gekomen en hier van t zelfde !

Hier hebben we het op dit moment voor met middelste kindje. Het is begonnen op 16 maand, dan wat weggeëbd en terug herbegonnen nu met de nieuwe baby in een extreme versie.

Maar we zien exact hetzelfde als bij haar oudste brusje. Het blijven neen zeggen op elke vraag, schoppen, hoofd achterover gooien en over even bonken, brullen, tieren, je wegduwen en slaan... En liefst met publiek erbij. Bij ons vliegen ze in de hoek en we laten ze ook uitrazen en proberen ze af te leiden van hun woede. Maar het kan soms lang duren, gemiddeld een half uur voor ze kalmer worden en je er weer wat zinnigs uitkrijgt. Bij oudste ging dat dan heel langzaam maar en moest je oppassen dat het niet herviel, bij middelste is het echt van de ene seconde op de andere plots over.

De magische oplossing bestaat hier niet voor. Onze kindjes zijn echt geen vleesgeworden duivels. Het is een fase waar je best zo consequent mogelijk door moet. Veel moed!