De Verdwaalde Ooievaar

Ons tweede zoontje wordt volgende maand al 1 jaar. Hallucinant, want ik voel me nog steeds redelijk pas bevallen Al vanaf dag een na de geboorte was er de drang voor een derde kindje. En die drang is nog geen dag weggeweest. Mijn vriend was ook vrij snel overtuigd en die legt het nu in mijn handen. Ben al naar Gent geweest om te gaan horen of we onze cryos mochten terugplaatsen tijdens borstvoeding, maar dat mag niet. Ik zit nu met zoveel dilemma's in mijn hoofd dat ik er geen heldere kijk meer op heb

1. Ik kan nog geen afscheid nemen van borstvoeding. We genieten er beiden nog zo hard van. Zoontje wil ook niet van een flesje drinken. Maar misschien gebruik ik dat ook als excuus en heb ik het nog niet genoeg geprobeerd met afgekolfde melk. Gewoon, het is ONS momentje die bv. Ik heb nu al tranen als ik denk dat ik er ooit wel mee moet stoppen. Dan vind ik het ook zo zielig voor zoontje. Maar langs de andere kant wil ik ook enorm graag zwanger worden. Het kriebelt ENORM en ik ben jaloers als ik zwangere buikjes zie. Mijn schoonzus zei onlangs: je kan dan je derde toch ook terug bv geven? Ja natuurlijk, graag zelfs! Maar eerste kindje heeft nooit de borst gewild (prematuurtje). Tien maanden afgekolfd, maar das niet hetzelfde als live voeden... Wie weet lukt het bij de derde, dat weet je toch nooit op voorhand he.

2. Mijn leeftijd. Ik word binnen enkele maanden 34. Voor nummerthe twee zijn we twee jaar bezig geweest en niemand die ons kan zeggen hoelang het deze keer weer duurt.

3. Ik ben ook heel bang voor het afscheid van zwanger zijn/bevallen/kaamtijd na de derde. Ik had het na de tweede al emotioneel héél moeilijk de eerste weken. Ik weende continue om wat voorbij was. De zwangerschap, mijn dikke buik, de bevalling (ja ik vind bevallen zalig), de kraamtijd in het ziekenhuis, de kraamzorg thuis enz enz Nu gaat het echt de laatste keer zijn (we zouden emotioneel gezien wel vier kindjes willen, maar daarvoor is ons huis te klein, financieel wordt dat ook te zwaar en het moet voor de kinderen ok fijn blijven) en ik ben nu al verdrietig daarom. Ik ga gewoon al wenen tijdens mijn weeën denk ik. De laatste keer van mijn leven dat ik dat ga voelen.

4. De angst voor de mmm. We hebben nog twee pogingen over. Zes cryootjes zitten er nog te wachten. Tweede zoontje was een cryo van dat lot, dus ik hoop ENORM dat er terug een( of twee ) van lukken (we zetten er steeds twee terug). Maar dat weet je nooit natuurlijk. Wat als we over die twee pogingen moeten? Doen we dat? Wat als ik weer keer op keer een miskraam krijg? Trek ik dat nog? Wat als ik weer de hele zwschap superbang ga zijn? Het houdt ons zeker niet tegen, maar ik ben er gewoon bang voor, voor al die emoties, de eventuele mislkte pogingen enzo.

5. Ik heb endometriose en pco. Ik heb sinds de bevalling nog niet gemenstrueerd (niet zo gek, ik geef bv en dan de pco) en op zich is dit goed, dan kan de endometriose niet terugkomen. Daar ben ik heel bang voor, dat de endo wéér terug is. Ik heb pas na drie miskramen gedaan gekregen van de gyn dat hij terug opereerde en idd, zoals ik vreesde, was de endo terug. Na operatie en zoladex was ik dan meteen zwanger, net als bij eerste kindje. Nu zou ik dus terug een kijkoperatie willen, maar das zinloos volgens Decleer. Zeker als ik nog geen regels heb gehad. Dus dan denk ik: laat ons maar rap beginnen, dat endo niet terugkomt.

6. Onze kleinste slaapt nog steeds niet door. Er zijn nachten dat hij bijna continu wakker is, om de twee uur wil drinken en er zijn nachten dat hij slaapt van 22u tot 6u. Hij heeft veel problemen gehad met constipatie, is verkeerd behandeld geweest (foute medicatie) en daardoor onnoemelijk veel pijn gehad met maandenlang amper slapen als gevolg. Ik ben nog steeds heel erg moe. Maar wanneer gaat hij doorslapen? Dat kan nog maanden duren. Moeten we dan blijven wachten?

Deze zaken spelen allemaal in mijn hoofd. Ik weet dat niemand van jullie voor ons iets kan beslissen, maar ik zie het gewoon effe allemaal niet meer in de juiste prespectieven precies. Het allemaal eens opschrijven helpt al wat. Misschien een paar reacties ook... Bedankt alvast om deze hele boterham te lezen

Dag Ster_

Eerst en vooral ga ik zeggen dat ik mijlenver van je afsta. Maar echt mijlenver. Ik heb nooit borstvoeding gegeven en ben het nu ook bij nr 2 absoluut niet van plan. Het zegt me gewoon totaal niks.
Maar jij gaat wel een keuze moeten maken, meid, en die kan niemand voor jou maken: of je zet de bv verder en kijkt niet naar je leeftijd (en bevalt dan op 36 of 37 jaar nog eens of zo) of je hakt de knoop door, bouwt de bv af en laat de cryootjes terugplaatsen.
Ik zou direct stoppen en naar het ziekenhuis spurten, maar zoals ik al zei: ik heb die klik niet met bv dus voor mij is het 'makkelijk'.
Ik word er ook 34 in de herfst en had mijn grens al verlegd van '3 kindjes voor mijn 30ste' naar '1 voor mijn 35ste'. Ben al lang blij dat ons 2de onverwachte wonder nog op een voor mij acceptabele leeftijd zal komen.

Als jullie het echt allebei graag willen dan is dat alleen maar goed nieuws eh?
Alleen zou ik er nooit 2 durven laten terugplaatsen als je nu al weet dat je sowieso geen plaats hebt voor een tweeling.

En wat al de rest betreft: probeer er niet aan te denken. Makkelijker gezegd dan gedaan, I know...
Ik had een zwangerschap waarin ik continu misselijk was, een horrorbevalling waar ik bijna ingebleven ben en een kind dat amper slaap nodig heeft. Ons huis is ook een klein huisje en zelfs met een 2de kindje erbij zal het al krap worden. Maar kijk: foert.
'k Zal eventuele problemen wel aanpakken als ze zich daadwerkelijk stellen en er mij nu geen bal van aantrekken. Ons 2de kind komt onverwacht en ongepland, maar hey, we vinden er wel wat op.
Ik heb ook een serie miskramen gehad en weet dat er kans bestaat dat ook deze zwangerschap met een sisser afloopt, maar ik stamp dat enge gevoel direct weg vanaf dat het de kop opsteekt.

In alle geval: succes met er aan uit te geraken! Praat eens flink door met je vriend, wik pro en contra en doorhakken die knoop

Dag Ster_
Sorry dat ik hier nog eens kom binnenvallen na maandenlange afwezigheid/afscheid DVO maar tegenwoordig lees ik al eens mee en kan niet laten met te antwoorden op jouw post, het zou evengoed door mij kn geschreven zijn.
Hier ook al twee kindjes via IVF/ICSI (jongste bijna 2,5). Al meteen na de geboorte van de 2e had ik ook al e droom/wens om het e 3e keer mee te maken, het leek vaak wel 1 roze wolk (hoewel het dat zeker niet was maar ik mag niet klagen ). De hormonen zaten nog volop in mijn lijf en ik genoot zo van ons gezinnetje, een 3e kindje kon ik niet loslaten. ikd acht er elke dag aan! Ook jaloers op zwangere buiken. (achteraf besefte ik ook dat de MMM hier een sluwe rol in gespeeld heeft. uiteindelijk wou ik ook eens 'gewoon' zwanger zijn omdat het jarenlang onze diepste wens was).
Uiteindelijk hier 9 maand borstvoeding gegeven en door allerleid om standigheden moeten stoppen. met pijn en spijt in het hart, maar ik was er snel over. Je zoekt iets anders om van te genieten met je kindje en ik genoot van de andere vrijheden.
Hier dus ook endometriose (heel lichte graad) en PCO. Na m'n 2e bevalling aan de mini-pil gegaan, maar ik was dat zooooooooo beu (vergeten + bijwerkingen) en heb nog steeds e haat-liefde verhouding met anticonceptie. Toen kleinste dik anderhalf was, had ik afspraak gemaakt met het zkh voor TP cryo's, met nog heel veel twijfels. we hebben urenlang alle praktische voor en nadelen afgewogen v 3 kindjes. Emotioneel wisten we het wel, maar praktisch: 3 kamers? wat met auto? wat met reizen, uitstapjes, studies? Full time blijven werken? ... alles berekend en gewogen. Uiteindelijk cryo TP afgebeld maar wel anticonceptie stopgezet. Een maand later werd ik ongesteld. Huh? hoe kan dat nu met mijn PCO? Een maand later geen menstruatie maar wel... een positieve test! Zelfde avond bloedverlies en een week in heel dubbele emoties beleefd. Uiteindelijk miskraam geconstateerd. Effe laten bezinken. Stipt een maand later terug ongesteld. ik kon mijn lichaam niet geloven... Toch waren we zo verward en overhoop gehaald doro de plotse zwangerschap en mk dat we beslisten om onze kinderwens af te sluiten. ik zou e spiraaltje nemen en daarmee was de kous af. net als jij word ik (binnenkort) 34 en wou voor mijn 35e kinderwens vervuld zien. Dat spiraaltje is er nooit gekomen want intussen bleek ik opnieuw zwanger te zijn!! Nu bijna 12 weken en ondanks de (sorry voor het geklaag) vreselijke kwaaltjes en onhoudbare vermoeidheid dolgelukkig! we zijn helemaal ingesteld nu op 3 kindjes en zien hethelemaal zitten! Alle praktische belemmeringen van tafel geveegd, enorm gerelativeerd en we zullen wel zien wat ons pad kruist. Niemand kan immers voorspellen of we volgend jaar nog leven en wat we binnen 15 jaar zullen verdienen. we volgen nu ons hart en ons gevoel en met heel veel geduld en liefde gaan we dit beleven!
dus ik zou zeggen: weeg verstand en emotie tegen elkaar af, overweeg het goed, uiteindelijk speelt leeftijd weinig rol, een jaartje vroeger of later. De natuur moet natuurlijk ook meewillen en intussen weet ik niet of ik de natuur moet bedanken of verafschuwen voor alles wat ze me aangedaan of cadeau gedaan heeft. Maar je ziet... alles vindt een weg! Veel succes met beslissen!

Waaaaaw sterretje! Wat lees ik hier! Dikke proficiat meid! Blij blij blij! Ik moest vorige week nog aan jou denken, omdat ik ook nog altijd heen en weer word geslingerd tussen wel en niet. Vind ik behoorlijk vreemd van mezelf want een typische moederkloek ben ik absoluut niet. In elk geval een voorspoedige zwangerschap en een wolk van derde spruit gewenst! Geniet ervan hé, waarschijnlijk laatste keer, tenzij het na nummertje 3 blijft kietelen

En voor de rest volg ik Lie helemaal. Maar hier ook nooit drang naar borstvoeding gekend, dus waarschijnlijk makkelijk praten voor ons.
Wat je ook beslist Ster, veel geluk!

Wow Sterretje proficiat! Ik ben zo blij voor jou!

Ik zit sinds de geboorte van ons dochtertje bijna 10 maanden geleden een beetje met hetzelfde dilemma.

Emotioneel gezien zou ik graag een derde kindje willen, maar rationeel gezien weet ik dat het niet zo'n goed idee is.

Ik word er 38 dit jaar, woon in het buitenland en heb dus geen familie op wie ik kan rekenen, mijn man moet superveel reizen voor zijn werk dus ik sta er vaak alleen voor, ik ben geen natuurlijke bv gevende mama (ik doe het eerder uit plicht dan dat ik er echt van geniet), ik lijd verschrikkelijk onder het slaaptekort van de eerste maanden, ik zou terug willen werken als de kinderen naar school gaan maar een derde zou dat weer uitstellen, etc etc.

Maar anderzijds ben ik triest dat ik waarschijnlijk nooit meer zwanger zal zijn, nooit meer ga bevallen, nooit meer bv ga geven (ik weet het, een tegenstrijdige verklaring ), bepaalde babynamen nooit meer ga kunnen gebruiken (onnozele reden, ik weet het) en als ik zwangere vrouwen zie begint het weer te kriebelen.

Mijn man wil voorlopig zeker geen derde (hij weet hoe ongenietbaar ik ben door de hormonen en nachtvoedingen) maar we zullen gezien mijn leeftijd toch binnen het jaar de knoop moeten doorhakken.

Little Bean, moeilijk hé. Is hier idem, krak hetzelfde. Ik ben wel iets jonger maar da's het enige. Soms twijfel ik wel of ik om de juiste redenen een derde kind wil (die babynamen enzo, ik begrijp helemaal wat je bedoelt ) en rationeel is het gewoon niet zo'n goed idee voor ons gezinnetje (elk onze eigen zaak, vaak alleen, graag reizen, toch graag enig "comfort"). Allez, daar probeert mijn omgeving toch heel goed op in te praten. Ventje, ouders... Maar als ik dan Sterretje's avontuur lees, zij was ook constant plus en min aan het afwegen, dan lijkt het me toch echt heeeeerlijk, zucht.

Bedankt voor de felicitaties.

ik besef heel goed wat voor e lucky bastard ik ben en dat mijn verhaal doet dromen. wij hebben onze portie ellende ook gehad en zien dit dus wel als een onverwachts geschenk.
Hoe het in de praktijk zal uitdraaien is af te wachten hé, want echt rationeel blijf ik erbij dat we het beste bij 2 kindjes waren gebleven, in onze situatie hé. Ventje veel weg plus hobby en ik die me de laatste jaren al zo veel heeft weggecijferd (met plezier). we droomden nu al van de vrijheden die we ons konden veroorloven met 2 grotere kindjes maar nu zullen die dromen weer met 2-3 jaar moeten worden uitgesteld...dat is overbrugbaar natuurlijk, maar het zal heel zwaar zijn, dat besef ik heel goed.
en tja, dat idee van nooit meer zwanger te zullen zijn, nooit meer bv te geven, nooit meer e klein babietje in je armen te houden, dat prikt nu alweer... dus zal er altijd wel zijn, zeker met onze achtergrond van MMM denk ik. Maar bij mij sleet dat gevoel wel weg naarmate de kindjes groter werden. ik heb zelfs de eerste weken van deze zwangerschap bijna gegruweld bij het idee van terug 's nachts er uit, die voedingen op uur en tijd, die pampertjes, die huiluurtjes... ging ook babietjes uit de weg. Intussen alweer helemaal verliefd hoor, maar toch... soms denk ik heel eerlijk 'waar zijn we aan begonnen'. maar nee, ik kan alleen maar dankbaar zijn. Volgende week echo en triple test en daarna maken we het bekend aan onze familie. Ben benieuwd naar de reacties uit onze omgeving, want niemand verwacht het uiteraard...

Goh Sterretje, 'k krijg er toch kippevel van hoor! En dat het zwaar zal worden, dat staat vast. Mocht ik in een vingerknip zwanger worden, dan zou ik zeggen ik wacht af en zie hoe jullie het eerste jaar met zijn vijven zijn doorgekomen, haha. Enfin, hier geen anticonceptie, wie weet schiet er hier ooit nog eens eentje raak De mmm ga ik zeker niet meer in, 8 pick-ups zijn voldoende geweest.

Toi toi toi volgende week! Wat ga je doen met DVO? Weer actief schrijven of stilletjes meelezen? Ik probeer enkel nog te lezen, maar je ziet hoe goed ik daar in slaag hé

Noa, 'k heb je een pb gestuurd. ik hoop dat je 't gekregen hebt

ook hier spookt de gedachte op nummertje 3 tussen mijn oren. Al vrees ik dat het bij ons er wel niet meer van zal komen.
Ik word in november al 39 en we hebben 3.5 jaar MMM erover gedaan om aan mijn tweede zoontje te geraken.
Mijn eerste zoon is er echter zonder MMM gekomen. Nu moet ik beslissen welke anticonceptie ik ga gebruiken.
Een wrang gevoel moet ik bekennen. Maar ik vrees dat het gezond verstand hier boven het gevoel zal gezet moet worden. Al zal het gemis wel nog lang blijven hangen vrees ik.
Ik ben pas 2 maanden geleden bevallen en heb behoorlijk afgezien tijdens de zwangerschap dat ik toen zei 'nooit meer', maar mijn ventje is zo goddelijk dat al die miserie van de voorbije jaren direct op de achergrond verdwijnen.
Ik zou niet twijfelen over jullie leeftijd van 34 jaar ! En twijfel niet te lang want vadertje tijd is genadeloos !

Bedankt voor jullie reacties!!! Het helpt om dingen terug in de juiste perspectieven te zien. Lie, ik begrijp het dat als je die klik niet hebt met borstvoeding dat je mij half voor zot verklaart Maar voor mij is dat echt iets héél speciaals, het heeft gezorgd voor een unieke band met mijn kind. En nee, ik zie mijn tweede absoluut niet liever dan mijn eerste (die afgekolfde melk dronk), maar de band is anders. Vooral van hem naar mij toe dan bedoel ik. Het is ook zo een speciaal gevoel als hij drinkt. Dan ben ik zooo verliefd en gelukkig. Maar ik weet ook dat ik de bv zowiezo op een moment moet stoppen hoor. Alleen had ik dat liever gedaan omdat een van ons twee het beu is. Natuurlijk zwanger worden zou dé oplossing zijn, maar ja, dat is een duizendste luck natuurlijk.

Sterretje, mega proficiat!!! Ik ben écht blij voor jou! Ik herinner me je ook nog van oudere topics. Geweldig nieuws!

Weten jullie, wat dat doorslapen betreft. Momenteel heft mijn zoontje weer moeilijke dagen. Heb al een paar nachten niet meer dan twee uur na mekaar kunnen slapen. Dan zit de vermoeidheid diep. En dan ben ik weer bang om NU al zwanger te zijn.

Dat er een derde komt staat absoluut vast. En na het lezen van alles hier en na nog veel gepieker heb ik de startdatum gezet op einde maart - begin april. Dan is zoontje achttien maanden en dat lijkt me een mooie leeftijd om er terug aan te beginnen. Maar eerlijk is eerlijk, ik word al misselijk bij het idee van dan te moeten stoppen met bv

Langs de andere kant, ik ben dan net 34, das ook een mooie leeftijd om terug te starten. met een beetje geluk ben ik dan voor mijn 35e zwanger.

En dan komt het moeilijkste van alles: het definitef afsluiten van behandelen/zwanger zijn/bevallen/kraamtijd/borstvoeding... Dan start k hier ongetwijfeld een gelijkaardig topic