Zwanger na IVF, kwaaltjes...

[AnTan]

Ik ben heel pril zwanger en voel me hier niet thuis bij de zwangeren...
Maar op het IVF-forum wil ik niet teveel over kwaaltjes en zwangerschappen spreken, vind dat zo moeilijk tov de mensen die aan het wachten en afzien zijn.
Dus kom ik hier een berichtje posten met enkele vragen.
Wie me al kent van andere topic weet dat ik vocht in buik heb en heel gezwollen buik heb... Kan moeilijk ademen hierdoor. Rusten en liggen is het beste, maar maak me toch wat zorgen. Ook moet ik in buik prikken dagelijks (bloedverdunners) en kousen dragen voor bloedsomloop, tegen stollingen.

Verder ben ik benieuwd, want IVF is toch iets specifieks, wie wat voelde heel pril. Ik zit nu op 9 dagen na de TP. En HCG afgelopen maandag was 56.9. Hoe alles zal lopen weet ik niet, slechte ervaringen, al 3 miskramen gehad... Vrees er weer voor.
Maar wat ik hier kom vragen is, wat hebben jullie van kwaaltjes?

Ikzelf ben moe (wellicht door utrogestan), en heel veel lage rugpijn (maar heb ik altijd)...
Niet misselijk, borsten niet extreem pijnlijk. Geen goed teken?

Wie had ook zo'n dikke buik meteen in het begin? Er waren bij PU 18 eitjes geprikt, best veel, misschien daardoor? Maar zijn er nog met zelfde soort ervaringen?

Alvast bedankt en iedereen veel succes

[Ahiha]

Ik denk dat jij overstimulatie hebt Antan. Hebben ze daar niets van gezegd? Gezien je steunkousen draagt en bloedverdunners moet nemen en stilliggen neem ik aan van wel? Gewoon rustig aan doen.
En die borsten, die zijn bij mij ook nooit gevoelig hoor. Alleen wat 'harder'. En nee, niet iedereen is misselijk. Ik weet nog dat ik van mijn 1e blij was dat ik 'eindelijk' boven de pot hing. Dus zal dan ook al minstens 7w geweest zijn. Daarna die misselijkheid nog veel vervloekt. En nu van mijn 2de bijna niet misselijk. Houden zo!
Je proberen niet te veel zorgen te maken. Alle stress is niet goed voor je en je beebje.

[AnTan]

Oke bedankt hoor!
Ben gewoon wat ongerust en bang dat ze me 'te vroeg' hebben laten gaan.
Buik is echt enorm. En hoe kan dat zomaar weggaan??
Moeilijk ademen ook...

[Hopeful82]

AnTan, ik zou gewoon eens bellen en vragen of je niet voor de zekerheid even langs mag komen. Moeilijk ademen klinkt mij toch niet echt helemaal juist...

[Ster_]

Antan, proficiat met je zwangerschap! Ik had ook altijd veel eicellen, rond de dertig en een keer had ik overstimulatie. Ik had dezelfde symptomen als jij. Mijn gyn volgde toen mijn hematocrietwaarde op en op een ochtend om zeven uur belde hij dat ik moest opgenomen worden. Heb dan drie dagen keiveel moeten drinken en bijhouden wat ik plaste en ik had een baxter.

Overstimulatie kan echt gevaarlijk zijn. Ik zou er niet mee blijven rondlopen zeker niet nu je zwanger bent. Volgen ze dit dan niet op bij jou op fertiliteit?

[AnTan]

Wel, ben opgenomen geweest hoor. Had gebeld dat ik dikke buik had. Daar ook gezegd dat ademen niet makkelijk ging als ik me druk maakte.
Ik heb een hartkwaaltje (niks ernstigs, gewoon hartruis en een klein lek) en vooral daarvoor was arts ongerust. Ik kreeg kamer, mocht maar 1 L drinken per 24u moest, elke ochtend bloedtest, buik meten, wegen, urine bijhouden... dat was maandag. Kreeg ook infuus met suiker en vocht en moest eiwitrijk eten.
Dinsdag was op cardio alles in orde, arts kwam langs en zei dat ik gerust ook thuis mocht rusten. Ik moet in buik prikken (bloedverdunners), kousen aanhouden heel kalm aandoen. Hij zei dat bloedwaarden verbeterd waren. En maximum 2 liter water drinken.
Maar nu heb ik vandaag toch last. Zijn het de zenuwen waardoor ik kortademig ben of is het mijn buik? Staat echt wel dik. Als ik lig of zit ca va nog, maar bvb wandelen gaat moeilijk en kan me moeilijk strekken, het rekt tegen. Ik ben ook bijgekomen, een kilo sinds ziekenhuis, maar ja, daar at ik nauwelijks iets, en hier thuis wel. Maar toch. Buik ook verdikt toen ik afmetingen nam.
Ik sta blauw op mijn armen van de prikken die ze gegeven hebben. Moesten 4x een infuus insteken, lukte niet... Eerlijk gezegd sta ik niet te springen om terug te gaan, nu ik naar huis mocht.
Begrijp het niet waarom ik dan weg mocht.
Als bloed in orde was... wat kan er dan nog zijn?
Ik lees ook akelige dingen van vocht uitprikken en vreselijke dingen allemaal en heb eigenlijk schrik.

Ook zit ik in Jette en ik was vreselijk ongelukkig daar in ziekenhuis zo ver van iedereen. Stel dat ik bel en ik moet terug en ik moet een week blijven... Niemand is op de hoogte van IVF verhaal of zwangerschap en hou dat liever zo, maar daar in Brussel liggen is wel héél alleen en ver van iedereen. Misschien moet ik naar arts in eigen ziekenhuis gaan hier? Maar houden zij mij dan?
Misschien moet ik ns langsgaan morgen ja. Maar dan is dat weer niet rusten, integendeel... Me opjagen, bang zijn, wachten...
Dokter Jette zei: rusten de rest van de week. Dus dat doe ik nu. En vroeg me af hoe lang kan dat duren die dikke buik, gaat dat niet over tenzij als je in ziekenhuis ligt?

En is het echt gevaarlijk? Wie had dit nog en hoe lang duurde dit en allemaal een week in ziekenhuis?

[valentijn]

Antan, ik zou toch eens je behandelende arts contacteren. Als je zwanger bent kan dit de overstimulatie nog vermeerderen, dus mss is de situatie van gisteren niet dezelfde als vandaag. Als jij je minder goed voelt zal dat wel een oorzaak heeben.
Ja overstimulatie is gevaarlijk. ( als je je totaal niet zou laten begeleiden he) omdat je kkans hebt op de borming van bloedklontertjes ( vandaar de bloedverdunners) en deze kunnen ergens een blokkage geven of vernauwing geven. Dus als je kortademig bent zeker melden hoor.

Het allerbeste!

[Ster_]

Zoals Valentijn zegt wordt os erger als je zwanger bent. Het zal volgens mij ook niet vanzelf weggaan. Ik moest dan juist weer heel veel drinken om zo snel mogelijk veel te plassen. Raar.

Ik herken mezelf in jou qua ongerustheid over rusten voor de baby maar het maakt echt niet uit! Ik had superveel stress over vanalles en nog wat na mijn drie miskramen. Ik durfde niks eten ik durfde amper stappen en als ik wat moe was of me opjaagde dacht ik meteen nu gaat het zeker mis. Maar uiteindelijk ben ik nog ingeleid en bevallen van kerngezond kindje.

Je gaat je baby echt niet schaden met naar zh te gaan! En over dat ver weg dat snap ik ook! Ik lag in Gent, ver van mijn thuis en ook bij ons wist toen niemand waarmee de bezig waren. Mijn vriend was thuis met oudste en die moest naar school dus kon ook niet komen. Ik weet nog dat mijn ma eens belde om oudste te horen en ik maar zeggen die slaapt al. Tot verpleegster binnenkwam voor flubite prik dan heb ik gewoon gsm afgeduwd en achteraf gezegd dat gsm plat was ))

Veel succes!

[AnTan]

Da's nu net het rare, als het zo gevaarlijk is waarom mocht ik naar huis? Veel rusten ja. Doe ik. Ik mocht ook af en toe rondlopen, zelfs buiten gaan wandelen, als dat ging. Raar toch? Mocht ook gaan werken volgende week mocht het gaan (nooit veel uren na elkaar)
Ik moest 2 liter max water drinken (raar dat het niet meer is). Buikprikken. En die kousen (maar 's nachts doe ik die uit, ik verdraag het niet en word er ZOT van).
Dat is het.

Ik weeg mezelf en meet mijn buikomtrek, maar verminderen doet het zeker niet, iets vermeerderen zelfs in vergelijking met ziekenhuis, maar dat at ik niks en dronk ik bijna niks, is misschien logisch.

Ik moest ook geen bloed meer laten prikken, en hij zei letterlijk: had je niks aan je hart gehad, had ik je hier niet gehouden. Hadden bloedtest gedaan en echo (uitwendige op buik) gedaan.
Toen ik vroeg dinsdag of het nu overstimulatie was bevestigde hij ook niet echt. Hij bleef spreken van vocht uit mijn bloed dat in mijn buik terecht was gekomen.
Ik mocht zelfs gaan werken (zijn rare uren, nooit lang aan een stuk) als ik me goed voelde.

Dus vraag me nu af, was het nu werkelijk niet erg. Want de verhalen die ik lees zijn horror. En weken in ziekenhuis, en iedereen spreekt van levensgevaarlijk.

En ik zit hier thuis... En vraag me echt af of alles wel klopt. Ik hoop het en blijf hier liever, maar ben nu wel ongerust.

Heel eerlijk? Ik wil niet terug, ik wil niet opnieuw 4x infuus in mijn blauwe armen. Ik wil weer geen uren nerveus staan wachten in de gang. Ik wil niet WEER weken van mijn werk zijn (is onderwijs, ik zoek altijd redenen, maar op de duur ga ik in problemen komen)...
Gezondheid gaat voor ja. Kijk, ik ga sowieso mijn vriend Jette laten bellen, maar vorige keer zeiden ze gewoon: kom maar af.
Dan moet mijn vriend WEER van zijn werk stormen, wij weer naar daar in file. En dan weet ik niet wat...

Wou dat ik geruster was en wist, gewoon rusten, dikke buik is normaal... Maar weet het niet.

Vriend heeft net gebeld naar ziekenhuis. Ze zeiden dat ik beter kousen 's nachts wél aandoe. Pff... maar het prikt zo, en heb jeuk en word er ZOT van. Maar goed. En dat het normaal is dat buik niet meteen dunner wordt. Als het verdikt echt, dat ik moet op controle gaan.
Van ademnood vond ze het normaal, want als je buik pijn doet (heb zo die pijn na een PU) kan je niet goed ademen, daarom niks met de longen fout.

Ergens 'oef' dat ik niet naar ziekenhuis moet.

Hmm klinkt dit beetje normaal voor jullie?

[Ster_]

Mij klinkt dit vooral zeer herkenbaar ik kon ook slecht ademen en moeilijk stappen en had een heel dikke buik, precies zes maand zwanger. Ik moest ook steunkousen aandoen dag en nacht en echt véél drinken.

In jouw plaats ging ik naar zh in je buurt of Gyne. Ik vind dit wel raar van Jette voor zo een ferti centrum dat ze niet alerter zijn op os, zeker bij een zwangere.

[AnTan]

ook als jette zegt dat het normaal is en ik eigenlijk niet moet gaan?
jij zou nog naar ander ziekenhuis gaan?

wat hebben ze bij jou gedaan dan?

hoeveel dronk jij op een dag?

en waarom als ze in ziekenhuis vochtbeperking doen (max 1.5 per dag ) mag je dan thuis zoveel mogelijk drinken eigenlijk?

[Ster_]

Bij mij hebben ze nooit vochtbeperking gedaan! Ik moest vier liter drinken en steeds plassen op de pan om bij te houden of wat ik uitplaste voldoende was. Ik hing ook aan een Baxter, kreeg flubite spuitjes, moest steunkousen dragen, werd dagelijks twee keer gewogen en buik gemeten. En bloed werd gecontroleerd. Bij mij werd dit zeer ernstig genomen.

Dus als Jette er zo gemakkelijk overheen gaat zou ik absoluut een ander zh raadplegen. Zeker als je Jette echt te ver vindt. Ik zou hier gewoon niet mee blijven zitten. Als je een os hebt én daarbij zwanger bent kan dit heel gevaarlijk worden.

[AnTan]

Jamaar Jette is toch excellent ziekenhuis! Ik ben daar toch in behandeling, nu naar ander ziekenhuis gaan waar ze niks van fertiliteit weten... Ik weet het niet.
Ze hébben me gewogen, buik gemeten, bloed genomen... en ze gingen me eerst 3 dagen houden, maar toen zei arts dat het oke was om naar huis te gaan, dat ik alleen moest rusten... Dus ja, ze gaan dat toch echt niet voor niks zeggen hoop ik?
Ook zei hij dat het niet echt een overstimulatie was (raar wel). Ik vroeg het letterlijk en hij zei: vocht uit bloed in je buik... Op echo en bloedtesten niks alarmerends, aan mijn infuus hing alleen nog maar wat vocht... en bloedtesten toen ik naar huis mocht waren beter zei hij. Dus ja. Moet ik dat dan allemaal in twijfel trekken?

Ik kan twee dingen doen. Nu naar ziekenhuis waar ik woon bellen voor afspraak morgen en echo en bloedafname vragen. En alles laten doorfaxen naar Jette.

Of een dag langer wachten en dan ben ik in Jette, voor hcg-bloedafname, zou daar ook voor echo en meer bloedtesten kunnen vragen, maar is wel zelfde arts... die zei dat alles in orde was.

[Ster_]

Tja jij moet het weten. Ik weet wel dat os snel kan verergeren en zeker als je zwanger bent. Als jij het veilig vindt omcte wachten moet je dat doen. Ik zou t niet durven eerlijk gezegd. Op twee dagen kan veel gebeuren he.

[valentijn]

Dag antan, hoe voel je je vandaag. Os is een serieuze complicatie maar je mag je arts vertrouwen maar jij kent je eigen lichaam nog altijd het best dus als jij voelt dat het slechter word zou ik echt nog eens langsgaan.

Ik heb zelf erge hyperemesis gehad tijdens de zwangerschap en eind juni heeft mijn man mij binnengebracht in het zh ( dik tegen mijn zin) en nee ik vond het niet leuk, de infusen, de flebitisen in mijn armen, de centrale lijn, een maand zh opname, ... Maar als je niet goed voor jezelf laat zorgen dan is de zorg voor je kleintje ook minder, naar mijn gevoel kon ik die opname niet weigeren, hoe zwaar ze ook was