Pick-up

[dolly]

Ik zou bly zyn. by ons steeds maar 1 enkel embryo

[Farrah]

Dat ben ik ook, begrijp me niet verkeerd!
Ik snap gewoon niet goed dat het zo'n afvalrace is. Ze hadden ons wel verteld dat er altijd een paar afvallen maar ik had nooit gedacht dat er zoveel gingen zijn.

Ik denk dat mijn reactie ook wel te maken heeft met het feit dat er dan weer vooruitzichten zijn voor een hormonenbehandeling, als het niet lukt met de 4 die we nu hebben. Ik had dat toch wel sterk onderschat.

[Farrah]

Morgen TP. Spannend!
Misschien weten jullie dat:
- Wanneer weet je of het embryo'tje ingenesteld is?
- Zijn er zaken die je niet (meer) mag doen?
- Hoe lang moet je wachten met vrijen vooraleer het vanbinnen weer hersteld is?

[ystar]

Ik had gisteren mijn 1ste Pu en amai ik heb echt afgezien!!!
Diene man da da deed was nogal redelijk bruut vond ik!
Ik lag echt te creperen vd pijn en die bleef gewoon maar veder doen!
Volgende keer wil ik onder volledige verdoving!

[Farrah]

Ik had gisteren mijn 1ste Pu en amai ik heb echt afgezien!!!
Diene man da da deed was nogal redelijk bruut vond ik!
Ik lag echt te creperen vd pijn en die bleef gewoon maar veder doen!
Volgende keer wil ik onder volledige verdoving!

Verdorie, da's minder! Vind ik echt jammer voor je dat je eerste ervaring zo moest verlopen.

Ik had geluk, wat druk en soms een onaangenaam gevoel maar daar bleef het bij.
Ik heb nu meer last: ik kan niet lang zitten en ik kan alleen maar liggen om de pijn te verminderen. Niet echt praktisch als je een 8-uur durend zittend beroep hebt
Gelukkig had mijn huisdokter er alle begrip voor en ben ik 3 dagen extra thuis.

[liesje1005]

Heyla,

Ookal hebben we er alles voor over om dat wondertje te bekomen, het is toch niet te onderschatten die stress die er bij komt kijken. Ik ben vandaag (sinds 2 jaar geleden) gestart met de pil en de PU zou rond 17/12 gepland zijn in het UZ Gent. Ik heb het nog nooit meegemaakt (en denk zelfs dat het nooit echt went) dus heb uiteraard ook schrik voor wat er me te wachten staat. Er zit niets anders op dan proberen rustig te blijven denk ik dan maar ik droom er nu al van 's nachts...

Er werd mij gezegd dat het normaal gezien steeds dezelfde man is die de PU doet in UZ Gent (tenzij hij uiteraard in verlof is) en dat hij je op je gemak stelt. Dat heb ik wel nodig. Kan iemand hier over meespreken? Spannend dus ...en eindelijk een stap dichter bij onze droom.

Liesje

[Farrah]

Ik heb het nog nooit meegemaakt (en denk zelfs dat het nooit echt went) dus heb uiteraard ook schrik voor wat er me te wachten staat. Er zit niets anders op dan proberen rustig te blijven denk ik dan maar ik droom er nu al van 's nachts...

Als het je kan helpen, ik schrijf even neer hoe het verlopen is voor mij. Je weet nooit dat het helpt voor jou.

Vrijdag ben ik dus eerst naar mijn kamer moeten gaan. Daar hebben ze me een operatiehemdje toegestopt en ik mocht mijn beha en slip aanhouden. Toen kwamen ze me halen en hebben ze me naar de PU-room gebracht. Vooraleer ik naar binnen moest, hebben ze mijn vriend zich laten omkleden in een blauwe overall, een haarkapje, een mondmasker en blauwe klompen (was wel grappig zicht eigenlijk ). Ondertussen heb ik al mijn documenten afgegeven aan de verpleegster: contracten, documenten van het ziekenfonds en een briefje van het werk dat moest ingevuld worden. Daarna slipje uit en dan was het tijd voor een injectie in de bil. De eerste prik was wat ambetant en dan hebben ze er nog eens naast geprikt om zeker te zijn dat het voldoende verdoofd zou zijn. Ik voelde gewoon mijn lichaam verdoven, naar boven toe. Dan hebben ze ook een baxter voorzien (wat wel behoorlijk pijn deed, die verpleegster was nogal hardhandig). Na een kleine 10 min voel je je suf worden en heb je gewoon zin om te slapen. Dan is het moment om naar die stoel te lopen in de PU-room.
**TIP: als ze voorstellen om nog eens naar toilet te gaan, doen, want als je in die stoel ligt, dan lig je zo dat er druk komt op je blaas.**
Eenmaal in de stoel (lenigheid helpt wel want je moet je benen hoger optrekken dan gewoonlijk) heb ik mij geconcentreerd op de verdoving. Dat hielp mij ontspannen. Ze ontsmetten je (koud) en dan komt het. De gynae brengt een speculum in en geeft een prikje links en rechts, boven in de vagina, bijkomende verdoving. Echt pijn deed dat niet bij mij, gewoon even geschrokken van die druk. Vervolgens wordt er een buisje ingebracht dat door de vaginawand gedrukt wordt (ook even schrikken) en zo halen ze dan de follikels leeg. Je krijgt ook direct te horen hoeveel eicellen ze daaruit hebben kunnen halen. Dan gaat alles er weer uit en word je begeleid terwijl je naar je bed schuifelt.
Daar ligt dan al zo'n doek extra op je lakens en een maandverbandje.
**TIP: als het even kan, probeer dat zo vlug mogelijk op een discrete manier tussen je benen te drukken en wacht zo lang mogelijk om je slipje weer aan te doen. Je weet nooit dat je een 'ongelukje' hebt**
Dan ben ik in dat bed gaan liggen en hebben ze me terug naar de kamer gebracht.

Hopelijk helpt dit wat voor de ongeruste mensen onder ons die niet goed weten waar ze zich aan kunnen verwachten. Sla me ook niet dood als blijkt dat het bij jullie iets anders verloopt. Ik ga namelijk naar Brugge.

Veel succes!

[liesje1005]

Ik heb het nog nooit meegemaakt (en denk zelfs dat het nooit echt went) dus heb uiteraard ook schrik voor wat er me te wachten staat. Er zit niets anders op dan proberen rustig te blijven denk ik dan maar ik droom er nu al van 's nachts...

Als het je kan helpen, ik schrijf even neer hoe het verlopen is voor mij. Je weet nooit dat het helpt voor jou.

Vrijdag ben ik dus eerst naar mijn kamer moeten gaan. Daar hebben ze me een operatiehemdje toegestopt en ik mocht mijn beha en slip aanhouden. Toen kwamen ze me halen en hebben ze me naar de PU-room gebracht. Vooraleer ik naar binnen moest, hebben ze mijn vriend zich laten omkleden in een blauwe overall, een haarkapje, een mondmasker en blauwe klompen (was wel grappig zicht eigenlijk ). Ondertussen heb ik al mijn documenten afgegeven aan de verpleegster: contracten, documenten van het ziekenfonds en een briefje van het werk dat moest ingevuld worden. Daarna slipje uit en dan was het tijd voor een injectie in de bil. De eerste prik was wat ambetant en dan hebben ze er nog eens naast geprikt om zeker te zijn dat het voldoende verdoofd zou zijn. Ik voelde gewoon mijn lichaam verdoven, naar boven toe. Dan hebben ze ook een baxter voorzien (wat wel behoorlijk pijn deed, die verpleegster was nogal hardhandig). Na een kleine 10 min voel je je suf worden en heb je gewoon zin om te slapen. Dan is het moment om naar die stoel te lopen in de PU-room.
**TIP: als ze voorstellen om nog eens naar toilet te gaan, doen, want als je in die stoel ligt, dan lig je zo dat er druk komt op je blaas.**
Eenmaal in de stoel (lenigheid helpt wel want je moet je benen hoger optrekken dan gewoonlijk) heb ik mij geconcentreerd op de verdoving. Dat hielp mij ontspannen. Ze ontsmetten je (koud) en dan komt het. De gynae brengt een speculum in en geeft een prikje links en rechts, boven in de vagina, bijkomende verdoving. Echt pijn deed dat niet bij mij, gewoon even geschrokken van die druk. Vervolgens wordt er een buisje ingebracht dat door de vaginawand gedrukt wordt (ook even schrikken) en zo halen ze dan de follikels leeg. Je krijgt ook direct te horen hoeveel eicellen ze daaruit hebben kunnen halen. Dan gaat alles er weer uit en word je begeleid terwijl je naar je bed schuifelt.
Daar ligt dan al zo'n doek extra op je lakens en een maandverbandje.
**TIP: als het even kan, probeer dat zo vlug mogelijk op een discrete manier tussen je benen te drukken en wacht zo lang mogelijk om je slipje weer aan te doen. Je weet nooit dat je een 'ongelukje' hebt**
Dan ben ik in dat bed gaan liggen en hebben ze me terug naar de kamer gebracht.

Hopelijk helpt dit wat voor de ongeruste mensen onder ons die niet goed weten waar ze zich aan kunnen verwachten. Sla me ook niet dood als blijkt dat het bij jullie iets anders verloopt. Ik ga namelijk naar Brugge.

Veel succes!

Hey Farrah,

Bedankt voor je verhaal! Het is idd zo dat er in ieder ziekenhuis een beetje anders gewerkt wordt maar zo kun je eens vergelijken hé. Als ik het goed begrijp dan is het goed te doen het moment zelf maar heb je precies nadien wel meer last? Ja dan kun je best maar de hulp van je huisdokter inschakelen en wat rust nemen. Kan maar ten goede komen denk ik dan? Wanneer heb je de terugplaatsing?

Alvast heel veel succes voor iedereen!

Grtjs
LIesje

[Farrah]

Als ik het goed begrijp dan is het goed te doen het moment zelf maar heb je precies nadien wel meer last? Ja dan kun je best maar de hulp van je huisdokter inschakelen en wat rust nemen. Kan maar ten goede komen denk ik dan? Wanneer heb je de terugplaatsing?

Hey Liesje,

Dat was bij mij toch het geval. Het probleem is gewoon eenmaal de eicelletjes uit die follikels gehaald zijn, dat die follikels zich opvullen met vocht. Ik had redelijk grote follikels en dat weegt natuurlijk door, letterlijk. Dat was de reden waarom ik zo'n last had achteraf. Gisteren en vandaag ging t eindelijk veel beter. Ik heb vorige maandag de TP gehad en volgende vrijdag moet ik terug voor bloed. Dan weten we ook of we zwanger zijn of niet. Spannend!

Groetjes,
Farrah

[avangomp]

Ik heb vrijdag mijn PU gehad.
Zo blij dat al die follikels eruit mochten want ik had toch ferm veel last van een zware pijnlijke buik.
Uiteindelijk hebben ze 11 follikels eruit gehaald.
8 daarvan waren goede eicellen geworden, 7 hebben ze optimaal kunnen bevruchten en er zijn 4 embryo's uit voort gekomen.
Het is een heel dubbel gevoel: aan de ene kant ben ik blij dat we 4 embryo's hebben maar aan de andere kant had ik er toch wel meer verwacht. 2/3 is dus down the drain...
Ik weet niet goed hoe ik daarmee om moet gaan.

Hey Farah,

Hoe is het verlopen? Is het gelukt?

Grtjs
Ann

[Farrah]

Hey Ann,

Zoals je kan lezen hierboven, is het gelukt.
Vrijdag weten we meer.
Dan gaan ze bloed trekken en weten we dus of we zwanger zijn of niet.
Maar ik heb sinds de TP enorme last van buikpijn.
En afgrijselijk gevoelige borsten.
Ik kan niet meer op mn buik slapen dus slaap ik nu al met een zwangerschapskussen om te vermijden dat ik op mn borsten ga liggen.
En bijna iedere beweging zorgt voor een steek in de onderbuik. Heb vandaag eens gebeld en moet morgen toch es gaan om een echo te laten maken. Dat is blijkbaar niet normaal.
Nog meer op mn ongemak nu.
Kga blij zijn als ik morgen meer weet.
En dan zal het aftellen zijn naar vrijdag.

Heeft er iemand van jullie ervaring met bovenvermelde ongemakken?

[makersdaughter]

Vandaag op controle geweest bij de dokter (ben decapeptyl en gonal aan het spuiten) en de dokter zag 5 eitjes?
Ten eertse, kan hij dat zo zien?
Ten tweede, dat is toch weinig?
Begin al te stressen. alle ja, blij met 5, beter dan geen, maar toch.

[Farrah]

Ik heb deze morgen het verdict te horen gekregen: wij zijn zwanger! Ik kan het nog altijd niet geloven!
Alle emoties komen er nu uit, wat een ontlading!

[Julie278]

Farrah, een dikke proficiat. Ik denk ook dat het nieuws een ongelofelijke ontlading moet zijn

Geniet van je zwangerschap en hou ons maar op de hoogte !

Ik denk da ik een week (rustig) aan ga feesten mocht ik positief nieuws krijgen