Houdt het nooit op?
-
Moogle
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 10 april 2012, 10:05
Houdt het nooit op?
Een schaamteloos zelfmedelij berichtje, maar ik zou graag eens ergens mijn hart kunnen luchten.
We zijn 4 jaar aan het proberen.
- Voor IUI en IVF zijn we 1maal spontaal zwanger geworden, maar een miskraam aan 6 weken
- na 6 IUI pogingen zonder resultaat zijn we met IVF gestart
- eerste IVF poging was een teleurstelling: geen enkel eitje bevrucht
- tweede IVF poging konden ze 2 eitjes terugplaatsen, eerste twee bloedtesten gaven een positief resultaat, maar derde bloedtest was toch negatief. er was ook nog 1 cryootje dat ze nadien teruggeplaatst hebben, hier werd ik zwanger van, maar opnieuw miskraam aan 6 weken
- derde IVF poging heb ik nu achter de rug: opnieuw konden ze 2 eitjes terugplaatsen (nu geen cryootjes meer in de diepvries) opnieuw goed nieuws, zwanger! en dan nog wel van een tweeling! goede echo aan 7 weken en ook aan 9 weken, telkens 2 hartjes te zien!
Nu aan 12 weken opnieuw een grote klap. Eentje heeft een ernstige hersenafwijking en zullen ze moeten stopzetten. Deze procedure is gelijkaardig aan een punctie en houdt dus ook risico's in voor het kindje dat er nu nog gezond uitziet.
Ik wil nog hopen voor dat gezonde kindje, maar na al die teleurstellingen weet ik niet meer of ik het nog kan opbrengen om opnieuw goede moed te hebben die dan misschien opnieuw verbrijzeld zal worden.
Mijn man zei het ook al, als het nu niets wordt, dan stoppen we gewoon na 3 IVF pogingen, de aanhoudende stroom aan teleurstellingen is gewoon te veel.
Ik dacht als er iemand ons begrijpt, zal het wel op dit forum zijn.
Hoe gaan jullie om met het slechte nieuws dat jullie wellicht ook al meermaals hebben moeten ervaren? Hoe blijven jullie positief?
We zijn 4 jaar aan het proberen.
- Voor IUI en IVF zijn we 1maal spontaal zwanger geworden, maar een miskraam aan 6 weken
- na 6 IUI pogingen zonder resultaat zijn we met IVF gestart
- eerste IVF poging was een teleurstelling: geen enkel eitje bevrucht
- tweede IVF poging konden ze 2 eitjes terugplaatsen, eerste twee bloedtesten gaven een positief resultaat, maar derde bloedtest was toch negatief. er was ook nog 1 cryootje dat ze nadien teruggeplaatst hebben, hier werd ik zwanger van, maar opnieuw miskraam aan 6 weken
- derde IVF poging heb ik nu achter de rug: opnieuw konden ze 2 eitjes terugplaatsen (nu geen cryootjes meer in de diepvries) opnieuw goed nieuws, zwanger! en dan nog wel van een tweeling! goede echo aan 7 weken en ook aan 9 weken, telkens 2 hartjes te zien!
Nu aan 12 weken opnieuw een grote klap. Eentje heeft een ernstige hersenafwijking en zullen ze moeten stopzetten. Deze procedure is gelijkaardig aan een punctie en houdt dus ook risico's in voor het kindje dat er nu nog gezond uitziet.
Ik wil nog hopen voor dat gezonde kindje, maar na al die teleurstellingen weet ik niet meer of ik het nog kan opbrengen om opnieuw goede moed te hebben die dan misschien opnieuw verbrijzeld zal worden.
Mijn man zei het ook al, als het nu niets wordt, dan stoppen we gewoon na 3 IVF pogingen, de aanhoudende stroom aan teleurstellingen is gewoon te veel.
Ik dacht als er iemand ons begrijpt, zal het wel op dit forum zijn.
Hoe gaan jullie om met het slechte nieuws dat jullie wellicht ook al meermaals hebben moeten ervaren? Hoe blijven jullie positief?
-
dolly
- Berichten: 289
- Lid geworden op: 3 juli 2012, 16:57
ook geen makkelyk parcour voor jullie. hopelyk blyft het andere kindje toch in orde na de punctie. hoe je hiermee moet omgaan kan spytig genoeg niemand je verteleen want dit is voor iedereen hier anders. ik byvoorbeeld, ik ga na weer een negatieve uitslag me uitleven by men paarden ze borstelen, ryden, myn verhaal tegen hen doen en ze kunnen goed luisteren
je kan wel ns met een psychologe gaan praten over de vele teleurstellingen, gewoon iemand die je niet kent en geen oordeel kan vellen. je kan ook bv alles van je afschryven. ik zeg het. dit is voor iedereen anders, maar vergeet niet van vooral elkaar te blyven steunen en elkaar lief te hebben.
veel sterkte meid
je kan wel ns met een psychologe gaan praten over de vele teleurstellingen, gewoon iemand die je niet kent en geen oordeel kan vellen. je kan ook bv alles van je afschryven. ik zeg het. dit is voor iedereen anders, maar vergeet niet van vooral elkaar te blyven steunen en elkaar lief te hebben.
veel sterkte meid
-
Fieken
- Berichten: 141
- Lid geworden op: 9 april 2012, 13:54
Hey Moogle,
een vreselijke situatie waar jullie nu inzitten! Een vriendin van mij heeft vorig jaar op 14 weken ook één kindje van een tweeling moeten laten wegnemen. Het andere kindje heeft het goed overleefd en is nu een ukje van 6 maand. Zij is wel door het plaatselijk ziekenhuis doorgestuurd naar UZ Leuven. Ik hoop dat dit voor jou ook zo mag eindigen.
Veel liefs Fieken
een vreselijke situatie waar jullie nu inzitten! Een vriendin van mij heeft vorig jaar op 14 weken ook één kindje van een tweeling moeten laten wegnemen. Het andere kindje heeft het goed overleefd en is nu een ukje van 6 maand. Zij is wel door het plaatselijk ziekenhuis doorgestuurd naar UZ Leuven. Ik hoop dat dit voor jou ook zo mag eindigen.
Veel liefs Fieken
-
Moogle
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 10 april 2012, 10:05
bedankt Fieken voor dit positieve bericht (wij zijn ook doorgestuurd naar de gynecologe die de probleemzwangerschappen behandelt in het ziekenhuis)
inderdaad Dolly, misschien valt een gesprek met een psychologe wel te overwegen, zeker als het slecht afloopt, kan ik mij wel voorstellen dat ik dit zal nodig hebben
inderdaad Dolly, misschien valt een gesprek met een psychologe wel te overwegen, zeker als het slecht afloopt, kan ik mij wel voorstellen dat ik dit zal nodig hebben
-
Rozemarijn
- Berichten: 17
- Lid geworden op: 10 maart 2013, 21:33
Ik wil je veel sterkte wensen!
Zelf ben ik net in de mmm gestapt dus van teleurstellingen kan ik (nog) niet meespreken.
Ik denk wel dat je jezelf nu even mag toestaan om verdriet te hebben. Niemand verplicht jou om sterk te blijven. Gun het jezelf om te rouwen om deze zoveelste tegenslag.
Het zal gelukkig erg gauw duidelijk zijn hoe het met je andere kindje gaat. Even geduld... Verwen jezelf inmiddels!
Mijn duimen draaien voor je!
Zelf ben ik net in de mmm gestapt dus van teleurstellingen kan ik (nog) niet meespreken.
Ik denk wel dat je jezelf nu even mag toestaan om verdriet te hebben. Niemand verplicht jou om sterk te blijven. Gun het jezelf om te rouwen om deze zoveelste tegenslag.
Het zal gelukkig erg gauw duidelijk zijn hoe het met je andere kindje gaat. Even geduld... Verwen jezelf inmiddels!
Mijn duimen draaien voor je!
-
Moogle
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 10 april 2012, 10:05
-
stadsmensje
- Berichten: 13
- Lid geworden op: 2 augustus 2010, 21:15
Hey Moogle,
Ik duim mee voor jullie, echt waar. Wij hebben hier allemaal al meer dan genoeg moeten afzien om zwanger te geraken en dan nog zoiets ??!! Volhouden, kop op!
Ik weet dat het niet eerlijk is, dit zou niet mogen.
Ik heb deze situatie 'gelukkig' nog niet meegemaakt.
Mijn man en ik zijn al 13 jaar aan het proberen, de laatste 8 jaar via IVF.
Ik kan echt de tel al niet meer bijhouden. Zaterdag nog eens een terugplaatsing gehad. Ik had nog 4 embryo's maar helaas heeft deze keer slechts 1 het gehaald. Hopen dat het eindelijk positief gaat zijn.
Maar ik ken het gevoel van 'slechts X% kans' en meestal zit ik daar ook tussen, in de negatieve zin dan helaas.
Op den duur denk je echt wel 'waarom IKKE'? Gaat dit ooit stoppen? Word ik eindelijk beloond?
Ik voel mij al schuldig dat ik pieker om mijn mislukte pogingen als ik uw verhaal lees, je moet echt door een hel gaan nu, het spijt me enorm.
Maar je hoort bij de 95% waar het goed gaat verlopen en wij gaan hier allemaal voor jullie duimen !
DIT GAAT LUKKEN!
Binnen een maand of 6 laat je ons weten of het een meisje of een jongen is
SUCCES
Ik duim mee voor jullie, echt waar. Wij hebben hier allemaal al meer dan genoeg moeten afzien om zwanger te geraken en dan nog zoiets ??!! Volhouden, kop op!
Ik weet dat het niet eerlijk is, dit zou niet mogen.
Ik heb deze situatie 'gelukkig' nog niet meegemaakt.
Mijn man en ik zijn al 13 jaar aan het proberen, de laatste 8 jaar via IVF.
Ik kan echt de tel al niet meer bijhouden. Zaterdag nog eens een terugplaatsing gehad. Ik had nog 4 embryo's maar helaas heeft deze keer slechts 1 het gehaald. Hopen dat het eindelijk positief gaat zijn.
Maar ik ken het gevoel van 'slechts X% kans' en meestal zit ik daar ook tussen, in de negatieve zin dan helaas.
Op den duur denk je echt wel 'waarom IKKE'? Gaat dit ooit stoppen? Word ik eindelijk beloond?
Ik voel mij al schuldig dat ik pieker om mijn mislukte pogingen als ik uw verhaal lees, je moet echt door een hel gaan nu, het spijt me enorm.
Maar je hoort bij de 95% waar het goed gaat verlopen en wij gaan hier allemaal voor jullie duimen !
DIT GAAT LUKKEN!
Binnen een maand of 6 laat je ons weten of het een meisje of een jongen is
SUCCES
-
Moogle
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 10 april 2012, 10:05
kleine update (ook voor als iemand later jammer genoeg in een soortgelijke situatie zou zitten, dan kan dit hart onder de riem steken):
de ingreep is eigenlijk zeer "vlot" verlopen, je voelt er nauwelijks iets van, het is natuurlijk best wel emotioneel
nu ben ik 20 weken zwanger van een eenling en het ziet er allemaal goed uit, ik ben wel af en toe nog ongerust, maar heb hier medisch geen reden toe, dus hopen maar!
bedankt voor alle steun x
de ingreep is eigenlijk zeer "vlot" verlopen, je voelt er nauwelijks iets van, het is natuurlijk best wel emotioneel
nu ben ik 20 weken zwanger van een eenling en het ziet er allemaal goed uit, ik ben wel af en toe nog ongerust, maar heb hier medisch geen reden toe, dus hopen maar!
bedankt voor alle steun x
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten