hoi,
Wanneer weet je dat je ermee moet stoppen? Dat het voor jou niet is weggelegd? Vandaag, na de 4 verse ivf poging en (al 6 fretten) weeral slecht nieuws gekregen.
Wij zijn de trotse ouders van een zoontje (5jaar) die op een natuurlijke manier verwekt is. Het verlangen is echter zo groot voor een broertje of zusje, dat het pijn doet. Wij hebben al 2 buitenbaarmoedelijke zwangerschappen achter de rug waardoor ons verlangen nu afhankelijk is van de medische wereld.
Ik ben 2 jaar geleden begonnen met ivf. Iedereen zei toen dat het voor mij geen probleem zou zijn om zwanger te geraken maar mijn geloof nu, 2 jaar later, is helemaal weg.
Het onbegrip is ondraaglijk. De meest gehoorde reactie is: "Och, wees blij. Je hebt er al een." Maar het is alsof we onvolledig zijn, een gemis van ...
Ook op mijn werk reageren zo ook niet meer zo positef: "ja, die bijkomende uren betaald werk hebben we niet aan jou gevraagd want WE KUNNEN TOCH NIET OP JOUW REKEN!" Aauw, dat deed pijn!
Ik hou me sterk voor mijn gezin, maar innerlijk ben ik .... onvolmaakt.
Weet niet hoeveel ik nog aankan.
Is het nog de moeite dat ik het opnieuw probeer? Is er iemand die na zoveel pogingen het nog heeft volgehouden en toch zwanger is geraakt?
Mijn man zegt dat ik eens van zieknhuis moet veranderen maar als ze in het de bakermat van de ivf (Jette) in België al niet lukt, is het dan, met nog 2 pogingen (ziekenkas) wel verstandig?
Hopelijk voel ik me morgen beter.
Hopeloos?
-
Hanne.lore
- Berichten: 249
- Lid geworden op: 13 juni 2008, 22:32
Maithe,
Ik kan geloven dat de moed je in de schoenen zakt.
Wat een ellende.
Dat het verlangen naar een tweede minsten even groot kan zijn als na een eerste, dat heb ik al gehoord. Laat dus niemand je vertellen dat je dat niet mag voelen.
En dat je enorm geluk hebt dat je al een kindje hebt, tja, dat is voor jou geen nieuws natuurlijk. Mensen die het niet hebben meegemaakt hebben het vaak erg moeilijk te verstaan hoe diep het gaat. Ik weet ook niet precies hoe iemand zich voelt met kanker, al doe ik nog zo mijn best.
Er zijn wel mensen die met hun 6e verse poging prijs hebben, en waarschijnlijk zijn het er behoorlijk wat, anders zouden er geen 6 pogingen terugbetaald worden.
Op de BBQ deze zomer georganiseerd door een aantal leden van de verdwaalde ooievaar waren we met een groepje van 15 (denk ik?), daarvan waren er 2 na hun 6e verse poging zwanger.
Maar er zijn er natuurlijk ook mensen die de 6 pogingen zonder success doen.
Kun je een pauze inlassen om te zien of je daarna nog wil herbeginnen?
Hou je goed,
Hanne.lore
Ik kan geloven dat de moed je in de schoenen zakt.
Wat een ellende. Dat het verlangen naar een tweede minsten even groot kan zijn als na een eerste, dat heb ik al gehoord. Laat dus niemand je vertellen dat je dat niet mag voelen.
En dat je enorm geluk hebt dat je al een kindje hebt, tja, dat is voor jou geen nieuws natuurlijk. Mensen die het niet hebben meegemaakt hebben het vaak erg moeilijk te verstaan hoe diep het gaat. Ik weet ook niet precies hoe iemand zich voelt met kanker, al doe ik nog zo mijn best.
Er zijn wel mensen die met hun 6e verse poging prijs hebben, en waarschijnlijk zijn het er behoorlijk wat, anders zouden er geen 6 pogingen terugbetaald worden.
Op de BBQ deze zomer georganiseerd door een aantal leden van de verdwaalde ooievaar waren we met een groepje van 15 (denk ik?), daarvan waren er 2 na hun 6e verse poging zwanger.
Maar er zijn er natuurlijk ook mensen die de 6 pogingen zonder success doen.
Kun je een pauze inlassen om te zien of je daarna nog wil herbeginnen?
Hou je goed,
Hanne.lore
-
liesje000
- Berichten: 161
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 19:41
Dag Maithe,
Wij kennen het klappen van de zweep. Ook wij hebben een zoon van 7 en een half ondertussen die op natuurlijke wijze geboren is. Een 5-tal jaar geleden zijn we begonnen met hulp van de dokters. Eerst een jaartje met clomid geprobeerd, zonder resultaat. Dan IUI (6 pogingen zonder resultaat). Ik was de wanhoop nabij, mijn biologische klok die tikte. Dan maar de volgende fase IVF. De eerste ivf poging dateert van juni 2007. Na 2 verse mislukkingen en 1 cryo besloot ik in november 2007 een rustpauze in te lassen, mijn lichaam kon het allemaal even niet meer aan. Ik ben dan hulp gaan zoeken in de accupunctuur om innerlijke rust te vinden en mijn lichaam terug in balans te krijgen. In maart 2008 begon het terug te kriebelen en wilde ik de combinatie IVF-accupunctuur een kans geven. 10 mei 2008 had ik mijn pick up (23 eitjes waarvan 14 goede) en op 13 mei 08 de terugplaatsing van 2 eitjes. Het werden weer 14 lange dagen wachten. En wonder boven wonder de aanhouder wint. Momenteel ben ik 31 weken zwanger van een broer of zus (we willen het geslacht niet weten) voor onze zoon.
Zo zie je maar onze lijdensweg met een hele lange "ij" is na 5 jaar dan toch met succes mogen eindigen.
Ik hoop dat jullie moed putten uit mijn verhaal en toch nog niet de hoop opgeven. Ik weet hoe moeilijk het is, de emoties, de teleurstellingen, de hormonen, de reacties rondom je,....
Neem misschien even een rustperiode en geef jullie zelf alle kansen om alsnog jullie zoontje een speelkameraadje te geven.
Ik wens jullie heel veel succes in jullie verdere beslissingen.
Liefs Liesje........
Wij kennen het klappen van de zweep. Ook wij hebben een zoon van 7 en een half ondertussen die op natuurlijke wijze geboren is. Een 5-tal jaar geleden zijn we begonnen met hulp van de dokters. Eerst een jaartje met clomid geprobeerd, zonder resultaat. Dan IUI (6 pogingen zonder resultaat). Ik was de wanhoop nabij, mijn biologische klok die tikte. Dan maar de volgende fase IVF. De eerste ivf poging dateert van juni 2007. Na 2 verse mislukkingen en 1 cryo besloot ik in november 2007 een rustpauze in te lassen, mijn lichaam kon het allemaal even niet meer aan. Ik ben dan hulp gaan zoeken in de accupunctuur om innerlijke rust te vinden en mijn lichaam terug in balans te krijgen. In maart 2008 begon het terug te kriebelen en wilde ik de combinatie IVF-accupunctuur een kans geven. 10 mei 2008 had ik mijn pick up (23 eitjes waarvan 14 goede) en op 13 mei 08 de terugplaatsing van 2 eitjes. Het werden weer 14 lange dagen wachten. En wonder boven wonder de aanhouder wint. Momenteel ben ik 31 weken zwanger van een broer of zus (we willen het geslacht niet weten) voor onze zoon.
Zo zie je maar onze lijdensweg met een hele lange "ij" is na 5 jaar dan toch met succes mogen eindigen.
Ik hoop dat jullie moed putten uit mijn verhaal en toch nog niet de hoop opgeven. Ik weet hoe moeilijk het is, de emoties, de teleurstellingen, de hormonen, de reacties rondom je,....
Neem misschien even een rustperiode en geef jullie zelf alle kansen om alsnog jullie zoontje een speelkameraadje te geven.
Ik wens jullie heel veel succes in jullie verdere beslissingen.
Liefs Liesje........
-
tessa
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 14 november 2008, 12:41
Hallo Maithe,
Als ik je verhaal lees is het precies of ik m'n eigen gedachten aan het lezen ben! Hier ook een zoon van (bijna!) zeven ondertussen en het gevoel voor een tweede is ondraaglijk. Mijn eerste kind was dan nog een (gelukkig...) ongelukje en dan alle moeite van de wereld moeten doen voor een tweede.
Ik denk ( is maar mijn mening hé) dat je er mee moet stoppen wanneer je het ECHT niet meer aankan... De beste manier, bij ons hier toch is je gedachten verzetten als het maar weer eens mislukt is, en echt die droom proberen waren te maken!
De reacties hier zijn ook, ja, je moet blij zijn want je het er al eentje, precies of dat gaat iets veranderen om er nog een tweede te willen. Ik probeer mij van die reacties niet teveel aan te trekken, wat ik en mijn man voelen en willen, DAS BELANGRIJK!!!!
Hou de moed erin meid!
groetes van tessa123
Als ik je verhaal lees is het precies of ik m'n eigen gedachten aan het lezen ben! Hier ook een zoon van (bijna!) zeven ondertussen en het gevoel voor een tweede is ondraaglijk. Mijn eerste kind was dan nog een (gelukkig...) ongelukje en dan alle moeite van de wereld moeten doen voor een tweede.
Ik denk ( is maar mijn mening hé) dat je er mee moet stoppen wanneer je het ECHT niet meer aankan... De beste manier, bij ons hier toch is je gedachten verzetten als het maar weer eens mislukt is, en echt die droom proberen waren te maken!
De reacties hier zijn ook, ja, je moet blij zijn want je het er al eentje, precies of dat gaat iets veranderen om er nog een tweede te willen. Ik probeer mij van die reacties niet teveel aan te trekken, wat ik en mijn man voelen en willen, DAS BELANGRIJK!!!!
Hou de moed erin meid!
groetes van tessa123
-
Flower
- Berichten: 105
- Lid geworden op: 24 augustus 2008, 18:15
Lieve Maithe
Hoe vaak heb ik me die vraag zelf niet gesteld. Tuurlijk ben je blij dat je al een kindje hebt maar dat wil toch niet zeggen dat je verlangen voor een ander kindje er niet meer mag zijn.
Wanneer is het genoeg? Jeetje, we zijn nu bijna 6 jaar bezig voor ons eerste kindje.
Geen reden gevonden voor het wegblijven van ons kindje, dmv acupunctuur af entoe zwanger geraakt maar al heel vroeg miskraam gehad. Zonder acupunctuur lijkt het al helemaal niet meer te lukken.
4 verse IVF's en 2 cryo's later ben ik er eindelijk weer aantoe om de vijfde poging te doen. IN maart 2007 was de vierde poging, toen ben ik helemaal ingestort. Heb echt en burnout gehad en zowel mijn man als ik wouden geen volgende poging meer wagen omdat het ons teveel werd.
Ook mijn man wou dat ik een andere gyn of hospitaal ging zoeken, maar net als jij had ik zoiets van, als het in Jette al niet lukt wat zou het ergens anders moeten lukken
Adoptie is ook al vaker ter sprake gekomen en meer dan eens stonden we er helemaal achter, maar toch ik, ikzelf kon het niet van me afzetten, dat verlangen naar ons eigen kindje
Van de buitenwereld hebben ze het al allemaal opgegeven. Zo krijg ik uitspraken bijv van dat ons huis te groot is, want er komen toch geen kinderen, we hadden liever een klein huis genomen. Op het werk werd me de vorige keer tijdens een poging door mijn toen zwangere mananger gezegd of ik de pickup niet uitstelde tot het voor haar uitkwam. Maar jazeker, mevrouw, ze wou me helemaal geen verlof geven, terwijl ik haar op de hoogte had gebracht om het werk te regelen zodat het niet in het honderd zou lopen.Dus toen de gyn dit hoorde, heeft hij mij 2 weken voorgeschreven (wat ik nodig heb gehad om te bekomen). Hij zei dat ik die stress best kan missen met alles wat ik doormaak.
Na de laatste poging had ik echt iets van, het is genoeg.
Maar nu 1 jaar en 8 maanden later heb ik weer besloten om ervoor te gaan. Ik ben begonnen met suprefact, en ga het combineren met reflexologie en acupunctuur. Het lijkt te helpen, want de bijwerking zijn op het moment veel minder dan de vorige keren, toen was ik echt groggy en op het einde helemaal een wrak
Ben dus weer zo dom geweest om mijn manager te waarschuwen en de reactie was daar dus niet positief op, maar ze wist na de ervaring van vorige keer dat z hier niets op moest zeggen.
gelukkig kan ik na de werkuren, naar de gyn en het ziekenhuis voor bloedafname, dus daar merken ze niet meer van. Ze maken vooral problemen bij die week dat ik thuiszit, de week van de pickup en tp
Ik zou zeggen, als je lichaam en geest er klaar voor is en je ventje ook, dan moet je ervoor gaan.
Ik denk dat ik het pas met veel pijn naast me neer kan leggen, als mijn pogingen op zijn. Daar ligt mijn grens en natuurlijk mijn gezondheid (die hou ik nauwlettend in de gaten)
Veel succes met je beslissing
Hoe vaak heb ik me die vraag zelf niet gesteld. Tuurlijk ben je blij dat je al een kindje hebt maar dat wil toch niet zeggen dat je verlangen voor een ander kindje er niet meer mag zijn.
Wanneer is het genoeg? Jeetje, we zijn nu bijna 6 jaar bezig voor ons eerste kindje.
Geen reden gevonden voor het wegblijven van ons kindje, dmv acupunctuur af entoe zwanger geraakt maar al heel vroeg miskraam gehad. Zonder acupunctuur lijkt het al helemaal niet meer te lukken.
4 verse IVF's en 2 cryo's later ben ik er eindelijk weer aantoe om de vijfde poging te doen. IN maart 2007 was de vierde poging, toen ben ik helemaal ingestort. Heb echt en burnout gehad en zowel mijn man als ik wouden geen volgende poging meer wagen omdat het ons teveel werd.
Ook mijn man wou dat ik een andere gyn of hospitaal ging zoeken, maar net als jij had ik zoiets van, als het in Jette al niet lukt wat zou het ergens anders moeten lukken
Adoptie is ook al vaker ter sprake gekomen en meer dan eens stonden we er helemaal achter, maar toch ik, ikzelf kon het niet van me afzetten, dat verlangen naar ons eigen kindje
Van de buitenwereld hebben ze het al allemaal opgegeven. Zo krijg ik uitspraken bijv van dat ons huis te groot is, want er komen toch geen kinderen, we hadden liever een klein huis genomen. Op het werk werd me de vorige keer tijdens een poging door mijn toen zwangere mananger gezegd of ik de pickup niet uitstelde tot het voor haar uitkwam. Maar jazeker, mevrouw, ze wou me helemaal geen verlof geven, terwijl ik haar op de hoogte had gebracht om het werk te regelen zodat het niet in het honderd zou lopen.Dus toen de gyn dit hoorde, heeft hij mij 2 weken voorgeschreven (wat ik nodig heb gehad om te bekomen). Hij zei dat ik die stress best kan missen met alles wat ik doormaak.
Na de laatste poging had ik echt iets van, het is genoeg.
Maar nu 1 jaar en 8 maanden later heb ik weer besloten om ervoor te gaan. Ik ben begonnen met suprefact, en ga het combineren met reflexologie en acupunctuur. Het lijkt te helpen, want de bijwerking zijn op het moment veel minder dan de vorige keren, toen was ik echt groggy en op het einde helemaal een wrak
Ben dus weer zo dom geweest om mijn manager te waarschuwen en de reactie was daar dus niet positief op, maar ze wist na de ervaring van vorige keer dat z hier niets op moest zeggen.
gelukkig kan ik na de werkuren, naar de gyn en het ziekenhuis voor bloedafname, dus daar merken ze niet meer van. Ze maken vooral problemen bij die week dat ik thuiszit, de week van de pickup en tp
Ik zou zeggen, als je lichaam en geest er klaar voor is en je ventje ook, dan moet je ervoor gaan.
Ik denk dat ik het pas met veel pijn naast me neer kan leggen, als mijn pogingen op zijn. Daar ligt mijn grens en natuurlijk mijn gezondheid (die hou ik nauwlettend in de gaten)
Veel succes met je beslissing
-
Maithe
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 1 december 2008, 19:23
Allereerst wil ik iedereen bedanken die op mijn vorig bericht gereageerd heeft. Ik heb enkele zware maanden achter de rug om alles te verwerken en vooral te plaatsen.
Mjjn man en ik zijn sinds toen (januari 2009) ermee gestopt. Ik heb bij mijn vriendin, die aan voetreflexologie doet, veel hulp gehad. Zij heeft mijn lichaam en geest weer terug in balans gekregen.
We genieten opnieuw van onze zoon die we de afgelopen maanden 'weer' hebben zien groeien.
Onlangs zijn we voor 3 weken op vakantie geweest en het was zalig om hier eens van te genieten zonder in het achterhoofd over ivf te piekeren.
Ons leven is terug fijn!
Het begint weer te kriebelen om eventueel toch nog een poging te ondernemen: we hebben nog 2 ingevroren embryo's. Dus waarom niet hé. Weer met goede moed dit najaar er tegenaan. Nu alleen die stap nog zetten om naar Jette te bellen voor een afspraak.
Ik raad iedereen aan als het je allemaal even te veel wordt om er even mee te stoppen en jezelf, je partner en (eventueel je zoon of dochter) terug opnieuw ... één geheel/ één gezin laat vormen zonder dat ivf er tussen staat!
Mjjn man en ik zijn sinds toen (januari 2009) ermee gestopt. Ik heb bij mijn vriendin, die aan voetreflexologie doet, veel hulp gehad. Zij heeft mijn lichaam en geest weer terug in balans gekregen.
We genieten opnieuw van onze zoon die we de afgelopen maanden 'weer' hebben zien groeien.
Onlangs zijn we voor 3 weken op vakantie geweest en het was zalig om hier eens van te genieten zonder in het achterhoofd over ivf te piekeren.
Ons leven is terug fijn!
Het begint weer te kriebelen om eventueel toch nog een poging te ondernemen: we hebben nog 2 ingevroren embryo's. Dus waarom niet hé. Weer met goede moed dit najaar er tegenaan. Nu alleen die stap nog zetten om naar Jette te bellen voor een afspraak.
Ik raad iedereen aan als het je allemaal even te veel wordt om er even mee te stoppen en jezelf, je partner en (eventueel je zoon of dochter) terug opnieuw ... één geheel/ één gezin laat vormen zonder dat ivf er tussen staat!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten