wat voel ik me hier thuis.
wat herken ik me in jullie verhalen.
liesbetje, je slaat de nagel kloef op de kop!
IK WIL EEN KIND, is dat nu zo veel gevraagd?
dat voel ik ook zo vaak en de laatste tijd weer zoveel meer dan anders.
sinds ik gisteren hoorde dat het maar 5 follikels zullen worden, vraag ik me er ook de zin van af: zooooooooveel hormonen, zo veel wachten, wat als er morgen geen enkele bevruchting is? poging 6 voorbij...
goh, we mogen gewoon niet op voorhand denken.
dag per dag schatten, dag per dag.
we moeten positief blijven en blijven geloven. ooit komt het in orde en ZULLEN WE ONS KIND HEBBEN.
ahiha, kinderen kunnen inderdaad echt schaterlachen soms. zelfs hele kleintjes lijken soms een volwassen lach te hebben en dat is hilarisch gewoon! ik word vrolijk van het idee alleen. en zie je al in een deuk voor de klas staan
morgen weer narcose. ik ga veel voor-verdoving vragen, daar word ik lekker high van
(voor de liefhebbers: vanavond grey's anatomy, sinds vorige week nieuwe reeks begonnen op 5 tv. alle zorgen vergeten en heerlijk meegaan in een dokterssoap, voor mij werkt het!)