Bij ons zijn de kinderen me de respectievelijke ex-en op vakantie en mijn man is op zakenreis. Ik dus helemaal alleen en tijd genoeg om half depri te worden over het eindeloos afwachten. Nog bijna 3 maand wachten op de PU. Ellendige zomerstop!
Vrijdag nog in het uza geweest voor bloedname, zowel mijn man als ik. Nu kan genetica zich daarop uitleven en maken ze alles klaar voor de pdg. Blijkbaar hebben ze 2 maanden werk om dat voor te bereiden.
Ik vond het redelijk absurd dat de bloedname gebeurt op de dienst pediatrie. Lekker omringd door massa's babies en kids. Wij kunnen daar nog wel mee om, maar ik kan me inbeelden dat dat toch een beetje raar moet zijn voor de koppels die zo hard hun best doen voor een eerste kindje.
Ik heb een hele preek gekregen van mijn mama. Die snapt de hele IVF demarche niet "want ik heb toch al een zoontje". So? Mag ik er dan geen tweede?! Ik ben 32, ik ben echt niet klaar om die droom - van een groot gezin - op te geven omdat ik al een kindje heb!Ik hou van mijn stiefkinderen, echt... maar het is niet hetzelfde.
Het lieste wat ik doe is mama zijn. Ik vind het heerlijk, en iedere leeftijd is telkens een ontdekking en een plezier.
Mijn zoonte is nu al 6,5 en net klaar met het eerste leerjaar. Mijn fantastisch halftijds zoontje
En die nu naar Tunesië vertrekt met zijn papa en zijn stiefmama en babyzusje van 6 maanden(ggggrrrrr - zwanger na 1 maand uiteraard, en nu al aan het proberen voor nog één - gruuumpgh). En de commentaartje van mijn ex-man "bij jou zal het wel nie meer lukken hé".
Hmm, ik moet dringend die aanvraagformulieren voor de mutualiteit in orde maken. En in tussentijd mij concentreren op mijn werk.
Nog 3 maand!! Dat is echt eindeloos lang!! Jullie staan al veel verder... het is voor mij toch bang afwachten welke bijwerkingen die hormonen hebben. Ik ken alleen maar Clomid, en ik was toen al "mijn geen tang te pakken".
Sorry om jullie hiermee lastig te vallen.
groetjes,
mimi