De Verdwaalde Ooievaar

Hoi dames,

Wil hier eventjes mijn verhaal kwijt en ook meelezen met de ervaringen van andere vrouwen.

Het zit zo, we zijn nu twee jaar en half bezig om zwanger te worden. Na een jaar gestart met iui, maar na 6 mislukte pogingen besloten we op aanraden van mijn gynaecoloog over te gaan tot ivf. We waren er dan ook helemaal klaar voor!! kreeg een week inspuitingen 's morgens en 's avond. Bij de laatste echo, voor de pickup , zagen ze dat ik maar twee eitjes had. Mijn gynaecoloog vond dit te weinig om door te gaan, want dan ben ik al een beurt kwijt met maar twee eitjes. Ook zag ze plots een waarde in mijn bloed dat nog nooit bij mij was voorgekomen. Een waarde dat in je bloed zit als je in de menopauze zit. De moed zakte in mijn schoenen. Wat met die waarde, msch zal het nooit lukken!!!!! Maar de gynaecoloog zei dat ik nog niet moet bankieren, want mss kan het door de medicatie zijn. Msch heeft mijn lichaam niet goed op die medicatie gereageerd. Ze stelde dan ook voor om de volgende poging andere medicatie te gebruiken.

Dus bij de volgende poging weer met volle moed op dag een op consultatie geweest en een bloedonderzoek laten doen. Die waarde was nu uit mijn bloed , maar nu was mijn progesteron te hoog. Dus nu ivf doen was nt zo goed. Dus teug wachten!!!!

Het mag precies niet zijn

Nu heb ik ander werk vanaf 4 augustus. Maar zal dus terug een pauze moeten nemen want wil nog niet de eerste maand op mijn nieuw werk al afwezig zijn voor consultaties en de pickup. Maar voel me er toch niet echt goed bij. Is het wel verstandig dat ik nu efkes stop. Voel me precies schuldig nu.

Hey Cin, dikke knuffel. Soms lijkt het idd of het allemaal niet mag zijn…
Het is ook allemaal niet gemakkelijk. Iets wat zo simpel lijkt, wat zo moeilijk moet worden.
Ik heb natuurlijk makkelijk praten: ik heb nooit in jouw schoenen gestaan, maar wou je toch even moed inpraten. Vooral met dat van je nieuwe werk.

Ons verhaal gaat zo: wij wisten al vrij snel (door een alerte huisdokter) dat wij icsi nodig hadden. Meteen daarmee gestart. 3 pogingen hadden we nodig voor onze zoon. Overal lees je over zoveel cryo's en terugplaatsingen per PU: dat geluk hebben wij nooit gehad.
Maar al bij al hadden we vrij snel ons eerste wonder. Voor een tweede gingen we al snel. Nooit gedacht dat dat langer ging duren dan voor de eerste. Onze terugbetaalde pogingen waren al snel op. Ik vroeg met een klein hartje aan mijn ventje of hij het zag zitten om het nog zelf te betalen: tot mijn grote verrassing zei hij tijdens onze afspraak bij de prof meteen ja. Onze laatste poging, waarbij ze 2 toppertjes terug gezet hadden, was waarschijnlijk mislukt door een groot stressmoment (onze zoon was opeens zwaar ziek naar het ziekenhuis gebracht ) een paar dagen na de TP. Vandaar dat hij me die poging nog wou geven. Helaas draaide die ook op niets uit. Omdat mijn ventje de vorige keer zo snel ja had gezegd, ging ik er vanuit dat we het zeker nog wel eens zouden proberen. Helaas kwam al zijn frustratie er in een keer uit: hij zag al dat gedoe niet meer zitten. We moesten gelukkig zijn met ons wereldwondertje (wat het duidelijk wel bleek te zijn).
Ik heb het een jaar geprobeerd: geprobeerd de gedachte/droom van een tweede kindje te laten verdwijnen. Het werd helaas alleen maar erger. Het feit dat ik die beslissing niet zelf had kunnen nemen. Na een tijdje heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en er toch opnieuw over begonnen. Hij was nog steeds niet enthousiast, maar al minder weigerachtig.
Ik was ook pas begonnen op een nieuw werk en durfde idd ook niet meteen afwezig te zijn. Dus geduldig afgewacht. Ik had wel al een startdatum gevraagd in het ziekenhuis. Die heb ik twee keer laten uitstellen met 3 maanden, omdat ik er nog niet klaar voor was. In mijn hoofd had ik die laatste poging nodig om heel het gebeuren uit mijn hoofd te zetten. Zodat ik afscheid kon nemen van mijn droom. Dan eind 2013 met de directie gaan praten en de situatie uitgelegd. Die was zeer begripvol. In februari zijn we er dan terug voor gegaan. In mijn hoofd was ik er zeker van dat het de laatste keer was en dat het wel weer zou mislukken, dat het voor ons niet meer weggelegd zou zijn.
En dan… gebeurde het volgende wereldwonder: ik bleek toch zwanger (weer geen cryo's).
Ondertussen ben ik 22 weken ver. Alles lijkt goed te gaan, maar toch blijf ik ergens heel voorzichtig, bang dat de droom toch nog uit elkaar zal spatten.

Maar om een lang verhaal kort te maken: soms kan een lange pauze zijn wat je nodig hebt. Misschien is het deze maand niet de juiste maand voor jouw kindje om te komen…

Ik wil je graag heel veel moed wensen voor de toekomst, of het nu gaat om pogingen ondernemen of een lange pauze uitzitten. En ik wens je natuurlijk een pracht van een kindje...

merci voor je reactie. Door jouw verhaal te lezen krijg ik toch terug wat hoop. Msch heb je gelijk en zal een pauze ons goed doen. Maar toch, de klok tikt. Wordt er 36 in oktober en met die waarde (menopauze waarde ) heb ik toch wel schrik.

Vindt het wel een heel mooi verhaal van jou. Je hebt ook niet opgegeven!! En dat is uiteindelijk toch beloond met een nieuw wondertje .

Veel succes nog met je zwangerschap

Bedankt! Ik hoop dat ik jou snel hetzelfde mag wensen!
Als ik in jouw plaats was, zou ik zo snel mogelijk een afspraak maken met mijn behandelende arts en uitleg vragen over die waarden. Ik vind het in onze situatie heel belangrijk te weten waar je staat.
Zodat je daar naar kan handelen.
Als onze huisarts niet zo alert was geweest, hadden we nog langer op onze zoon kunnen wachten.
Nu is alles nog redelijk snel gegaan. Dat het bij nr2 zo lang geduurd heeft, lag aan moeder natuur en waarschijnlijk het feit dat het eerder niet onze moment was.

Soms duurt het lang, ik las vandaag nog dat een vriend van mij vandaag papa is geworden. Blijkbaar hebben ze er ook 6 jaar op gewacht. Ik heb er nooit naar gevraagd (ondanks dat ik het me wel afvroeg) omdat ik weet hoe pijnlijk die vraag kan zijn.