Eetstoornis en IVF, mijn verhaal
Geplaatst: 31 augustus 2014, 13:35
Dag leden,
de titel van mijn verhaal "leest" misschien een beetje vreemd.
Maar toch heeft iedereen wel eens nood om haar/zijn verhaal neer te schrijven.
Vandaag heb ik zo'n dag dat ik de teleurstellingen niet meer kan dragen.
Ik ben een vrouw van bijna 26 jaar en tot 20 maanden geleden voelde ik er niets aan om mama te worden.
Mijn leven bestond vooral uit "zo weinig mogelijk thuis zijn" en ongeveer drie uur sport per dag 7/7. Toen werkte ik aan een six-pack en geen bolle buik (wat een ommekeer).
In het verleden heb ik NOOIT de pil of iets anders met hormonen gebruikt om zwangerschap te voorkomen want ik was veel te bang om "dik" te worden (als tiener leed ik aan Anorexia en dat was nooit meer 100% goed gekomen)
In december 2012 besloten mijn vriend (ondertussen man) en ik te gaan voor kinderen. Ik maakte mezelf wijs dat het wel snel zou gaan, aangezien ik nooit iets had genomen. Met kerst kreeg ik gewoon mijn regels (dacht ik) die drie weken duurden! Omdat mijn man bleef aandringen ben ik toen op een nacht naar spoed gegaan omdat de pijn ondraaglijk werd.
Het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, rechter eileider werd verwijderd, maar volgens de gynaecoloog konden we nog perfect kinderen krijgen het ging misschien iets langer duren.
In december 2013 waren we nog steeds niet zwanger geraakt. Ik veranderde van ziekenhuis en maakte voor het eerst een afspraak in het CRG van Sint Jan in Brugge. Twee weken later had ik al een afspraak! De gynaecoloog nam mijn verhaal serieus en ze deden meteen de nodige onderzoeken bij m'n man en mij. Met mijn man was alles perfect in orde, het probleem lag bij mij, linkereileider was ziek en moest eruit. In februari 2014 werd ik geopereerd en onze enige mogelijkheid om zwanger te worden werd IVF.
In die periode voelde ik me heel slecht en schuldig. Nooit nog gewoon kinderen kunnen maken... ik kon niet wennen aan het idee! Ik, die altijd alles natuurlijk wou, ik, die tegen hormonen was... al die vruchtbaarheidsbehandelingen waren tegen mijn principes en nu moest ik ze ondergaan om zwanger te worden.
In april 2014 begon ik met een bang gevoel aan IVF. Dit was een stressperiode, ik huilde veel, had twee weken constant diaree en sliep ontzettend veel. De PU was pijnloos gebleven en had 5 mooie A-embryo's gekregen. De TP was negatief en twee kilo minder van de zenuwen. Na een maand pauze ging ik voor een cryo terugplaatsing, weer negatief maar mijn gewicht bleef stabiel.
Voor de derde terugplaatsing stelde ik de vraag om twee cryo's, aangezien het al twee x mislukt was.
De gynaecoloog was ervan overtuigd dat het geen goed idee was, aangezien de kans op een tweeling en dat wou ze vermijden, het was volgens haar niet nodig omdat er alleen "toppertjes" in de vriezer zitten...
Toch had ik er mijn bedenkingen bij, maar ik en mijn man besloten het advies op te volgen en lieten 27 augustus 14
1 "mooie" blastosyst terugplaatsen... want volgens de gynaecoloog moet het met de "toppertjes" uit de vriezer lukken.
Toch heb ik nog moeite om in IVF te geloven, ook voel ik me schuldig tegenover mijn man omdat het mijn schuld is dat het niet lukt op de normale manier. Soms begin ik mezelf wijs te maken dat het slechte karma is omdat ik lange tijd enkel met mijn lijn bezig was en dat dit de prijs is dat ik nu betaal en soms geloof ik dat ook echt.
Ik wil niet zeggen dat het leven niet eerlijk is, want misschien is dit in mijn geval gewoon wel eerlijk...
Ik weet niet of ik een derde negatief telefoontje nog aankan...
Jovi
de titel van mijn verhaal "leest" misschien een beetje vreemd.
Maar toch heeft iedereen wel eens nood om haar/zijn verhaal neer te schrijven.
Vandaag heb ik zo'n dag dat ik de teleurstellingen niet meer kan dragen.
Ik ben een vrouw van bijna 26 jaar en tot 20 maanden geleden voelde ik er niets aan om mama te worden.
Mijn leven bestond vooral uit "zo weinig mogelijk thuis zijn" en ongeveer drie uur sport per dag 7/7. Toen werkte ik aan een six-pack en geen bolle buik (wat een ommekeer).
In het verleden heb ik NOOIT de pil of iets anders met hormonen gebruikt om zwangerschap te voorkomen want ik was veel te bang om "dik" te worden (als tiener leed ik aan Anorexia en dat was nooit meer 100% goed gekomen)
In december 2012 besloten mijn vriend (ondertussen man) en ik te gaan voor kinderen. Ik maakte mezelf wijs dat het wel snel zou gaan, aangezien ik nooit iets had genomen. Met kerst kreeg ik gewoon mijn regels (dacht ik) die drie weken duurden! Omdat mijn man bleef aandringen ben ik toen op een nacht naar spoed gegaan omdat de pijn ondraaglijk werd.
Het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, rechter eileider werd verwijderd, maar volgens de gynaecoloog konden we nog perfect kinderen krijgen het ging misschien iets langer duren.
In december 2013 waren we nog steeds niet zwanger geraakt. Ik veranderde van ziekenhuis en maakte voor het eerst een afspraak in het CRG van Sint Jan in Brugge. Twee weken later had ik al een afspraak! De gynaecoloog nam mijn verhaal serieus en ze deden meteen de nodige onderzoeken bij m'n man en mij. Met mijn man was alles perfect in orde, het probleem lag bij mij, linkereileider was ziek en moest eruit. In februari 2014 werd ik geopereerd en onze enige mogelijkheid om zwanger te worden werd IVF.
In die periode voelde ik me heel slecht en schuldig. Nooit nog gewoon kinderen kunnen maken... ik kon niet wennen aan het idee! Ik, die altijd alles natuurlijk wou, ik, die tegen hormonen was... al die vruchtbaarheidsbehandelingen waren tegen mijn principes en nu moest ik ze ondergaan om zwanger te worden.
In april 2014 begon ik met een bang gevoel aan IVF. Dit was een stressperiode, ik huilde veel, had twee weken constant diaree en sliep ontzettend veel. De PU was pijnloos gebleven en had 5 mooie A-embryo's gekregen. De TP was negatief en twee kilo minder van de zenuwen. Na een maand pauze ging ik voor een cryo terugplaatsing, weer negatief maar mijn gewicht bleef stabiel.
Voor de derde terugplaatsing stelde ik de vraag om twee cryo's, aangezien het al twee x mislukt was.
De gynaecoloog was ervan overtuigd dat het geen goed idee was, aangezien de kans op een tweeling en dat wou ze vermijden, het was volgens haar niet nodig omdat er alleen "toppertjes" in de vriezer zitten...
Toch had ik er mijn bedenkingen bij, maar ik en mijn man besloten het advies op te volgen en lieten 27 augustus 14
1 "mooie" blastosyst terugplaatsen... want volgens de gynaecoloog moet het met de "toppertjes" uit de vriezer lukken.
Toch heb ik nog moeite om in IVF te geloven, ook voel ik me schuldig tegenover mijn man omdat het mijn schuld is dat het niet lukt op de normale manier. Soms begin ik mezelf wijs te maken dat het slechte karma is omdat ik lange tijd enkel met mijn lijn bezig was en dat dit de prijs is dat ik nu betaal en soms geloof ik dat ook echt.
Ik wil niet zeggen dat het leven niet eerlijk is, want misschien is dit in mijn geval gewoon wel eerlijk...
Ik weet niet of ik een derde negatief telefoontje nog aankan...
Jovi