hoe doen jullie dat?

[fremo]

Midden in een behandeling zitten, wachtend op de moment dat er een tp kan volgen. Al die onzekerheden er rond dus geen zekerheid over het feit of het ooit wel zal lukken.. Omgaan met een zwangerschap van een schoonzus, omgaan met de kinderen van uw zus of goede vriendinnen, die geen moeite moeten doen. Ooit hoopte we eerst in de familie te zijn en nu gaat iedereen met de namen lopen die ik voor mijn kindjes bedacht had. En dan de opmerkingen van hen : als je zou stoppen heb je niks en zal je er zeker spijt van krijgen! En dat zeggen zij die absoluut niet weten wat het met een mens doet al dat verdriet.

Hoe doen jullie dat?

[Ster_]

Op automatische piloot leven tijdens de behandelingen... Commentaar van anderen negeren, doen alsof ik de zwangeren niet zie, denken: zij hebben er mss ook veel voor moeten doen en t hen dan toch gunnen, en soms kei kei hard met mijn hoofd tegen de muur lopen om dan weer paar dagen vol verdriet te zitten. Maar steeds weer de moed bij mekaar rapen...

Ik zit midden in mijn derde miskraam (van een tweeling) en heb wel al twee ivf kindjes. En hoewel ik tegen mijn ventje zei toen ik net zwanger was: ik hoop dat alles goed blijft gaan, want een derde mk zou ik niet aankunnen, zit ik hier nog steeds en kan ik al ns terug lachen.

En binnenkort schakelen we weer over op de automatische piloot voor de zesde ivf...

[fremo]

Wat erg voor jou! Ik heb nog geen miskramen gehad maar gaan nu terug voor een tp na verschillende maanden. Het is zo niet eerlijk dat het zo moet gaan. Hoeveel verdriet kan een mens zo aan? Maar wij hebben gewoon geen keuze..
ik wens jou heel veel sterkte!

[Ster_]

Dank je. Ach ja tis zo waar wat je zegt... We moeten al zoveel doen om zwanger te worden, ik ook om het te blijven. Maar ik ben zeker niet de enige. Jammer genoeg.

Hier is t hopen dat mijn bloedingen alle placenta resten goed hebben afgedreven. Daar heb ik dinsdag echo voor. Als alles ok is moet ik geen curretage en mogen we over een maand weer starten.

Veel succes! En vergeet nooit: de aanhouder wint!!!

[fremo]

Dan was je al een tijdje zwanger . Moet verschrikkelijk zijn! Sterke madam ben jij dat jij zo verder kan.
Maar je hebt wel mss de troost dan het al twee maal gelukt is?
Wss hebben wij dit weekend of begin volgende week onze tp. Endan moeten we bloed gaan laten trekken op mijn verjaardag.. echt niet fijn. Ben zo bang voor de twee wacht weken..
Ik hoop mee dat het de volgende keer wel lukt bij jou!

[Lien11]

Hoi

Wij zijn ook bezig met onze derde tp. Maandag weten we meer.
Ik vind het heel herkenbaar wat je schrijft. Soms kan ik er niet mee om.
Soms voel ik me manisch-depressief: veel goeie hoop en energie vlak na de terugplaatsing, nog meer hoop in de tweede wachtweek wanneer ik allerlei lichamelijke signalen krijg die volgens het internet wel eens op zwangerschap zouden kunnen wijzen. Maar dan naar het einde van deze week toe toch ook heel bang en verdrietig omdat de signalen toch meer weg hebben van menstruatiepijn. En dan uiteindelijk depri wanneer de bloedresultaten het verdikt geven: niet zwanger. Meestal komt pas dan mijn menstruatie erdoor die dan nog eens extra pijnlijk is doordat ik geen pil neem.

En dan is het weer opladen naar de volgende poging want opgeven doe je niet als je iets echt zo graag wil. Gelukkig heb ik mijn vriend die in hetzelfde schuitje zit (of ongeveer dan toch). En gelukkig weten veel mensen uit mijn omgeving waarmee we bezig zijn. Zo krijgen we niet constant de vraag: "En, bij jullie nog geen kindjes?" Gelukkig kom ik op mijn werk situaties tegen waarin mensen nog veel erger op de proef gesteld worden zodat ik mij ondanks dit toch gelukkig mag prijzen met wat ik wel heb.

Zo ga ik ermee om.
Groetjes,
Lien

[fremo]

Ik vind het zelf ook het leukst dat er heel veel mensen het weten.. sommige mensen doen alsof het een taboo is. Maar idd kom je zo in minder moeilijke situaties.
Wij moeten toch sterk zijn hé!

Vandaag onze derde tp gehad. Ik hoop zo op een kerstbabytje!

[lieze81]

Bij ons zijn ook heel veel mensen op de hoogte.
Maar ik merk wel dat we bij de eerste Ivf poging veel meer steun kregen dan nu... de mensen durven het niet meer te vragen..? of zijn bang voor het antwoord? Of zijn mijn gezaag moe? of...?

Ik zal best de tips hierboven nog es lezen. Want ik heb wat moed nodig om me samen te rapen, en er weer tegen aan te vliegen.
Ergens was ik het al verwachtende, maar toch blijf je hopen é. Tot het verdict van de bloedafname binnen komt. Gelukkig was ik op het werk, en kon ik me niet laten gaan...

De volgende poging is een cryo in een kunstmatige cyclus. We zullen zien...

[fremo]

Dat denk ik ook.. Mensen weten niet hoe ze moeten reageren! Mijn zus is donor voor ons geweest. En de tijd voor haar pick up voelde ze haar kei slecht en ik was toen vergeten bellen om te horen hoe alles ging maar ik zat zelf met een hele hoop hormonen en ik had het zelf kei moeilijk.. En toen heb ik van mijn andere zus eens een kei boos telefoontje gekregen dat ik niet meer interesse in mijn donor zus stak want zij deed het tenslotte voor ons. Terwijl ik zelf ni wist waar kruipen.
Dat was rond onze eerste poging ondertussen onze derde en denk je dat zij al eens gebeld hebben hoe het ondertussen met mij gaat? niet dus! Maar oohjee als ik even iets vergat.
Ik voel mij hier zo alleen in .

Ik wens je alvast veel succes!