Hoi allemaal,
ik heb net mijn eerste IVF-poging achter de rug. Vorige week donderdag (1nov) werd één embryootje teruggeplaatst en nu is het dus dat vreselijke wachten. Ik heb al een paar dagen regelmatig krampen, net of mijn regels gaan beginnen en vandaag had ik wat bloedverlies. Binnen een normale cyclus zou dit wel erg vroeg zijn om mijn regels al te krijgen. Maandag moet ik bloed gaan laten trekken maar de angst dat het aan het misgaan is, slaat zo toe. Wie heeft dit ook gehad? En was er toch iemand zwanger daarna?
Ik heb de eerste 4 dagen echt wel rustig aan gedaan, maar de voorbije week was een drukke werkweek en ik ben vandaag naar de boekenbeurs geweest. Heb nu het gevoel dat het mijn eigen fout is als het misgaat en voel me zo schuldig.
Ben een beetje hopeloos en de moed is zo ver weggezakt...
bloedverlies na terugplaatsing
-
Aussie
Christel
Hoi,
M&M, ik heb zelf 3 ivf pogingen achter de rug; de 4de is gestopt door gezondheidsredenen. Ik heb zelf nooit bloedverlies gehad voor de bloedproeven. Ben wel 2 keer natuurlijk zwanger geworden en bij de eerste had ik op dag 28 ook wat bloedverlies en bleek het toch te zijn. Maar geef jezelf zeker niet de schuld moest deze poging niet lukken. Mij is in het ziekenhuis gezegd zo normaal mogelijk te leven na de tp. Extra rusten zou niet helpen. Ik weet niet wat de bloeduitslag gaat zijn, maar als het deze keer niet mag zijn, is het zeker niet jouw schuld. Je hebt niks verkeerd gedaan.
Ik duim voor je.
Groetjes,
Christel
M&M, ik heb zelf 3 ivf pogingen achter de rug; de 4de is gestopt door gezondheidsredenen. Ik heb zelf nooit bloedverlies gehad voor de bloedproeven. Ben wel 2 keer natuurlijk zwanger geworden en bij de eerste had ik op dag 28 ook wat bloedverlies en bleek het toch te zijn. Maar geef jezelf zeker niet de schuld moest deze poging niet lukken. Mij is in het ziekenhuis gezegd zo normaal mogelijk te leven na de tp. Extra rusten zou niet helpen. Ik weet niet wat de bloeduitslag gaat zijn, maar als het deze keer niet mag zijn, is het zeker niet jouw schuld. Je hebt niks verkeerd gedaan.
Ik duim voor je.
Groetjes,
Christel
-
M&M
- Berichten: 14
- Lid geworden op: 27 mei 2007, 0:36
Dag Christel,
dankjewel voor je berichtje, het geeft me weer wat moed en hoop. Ik vrees dat ik dus gewoon nog even geduld zal moeten hebben tot de uitslag van m'n bloed maandag. Ga je definitief stoppen, als ik dat mag vragen of is het een rustpauze? Voor jou in ieder geval ook heel veel goede moed voor de toekomst!
groetjes-Marjan
dankjewel voor je berichtje, het geeft me weer wat moed en hoop. Ik vrees dat ik dus gewoon nog even geduld zal moeten hebben tot de uitslag van m'n bloed maandag. Ga je definitief stoppen, als ik dat mag vragen of is het een rustpauze? Voor jou in ieder geval ook heel veel goede moed voor de toekomst!
groetjes-Marjan
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Hoi Marjan,
Hoe was je bloeduitslag vandaag? Ik hoop dat alles meevalt. Anders, niet wanhopen he! Dan lukt het volgende keer wel. En je hoeft jezelf zeker niet schuldig te voelen. 't Is uiteindelijk een stuk kansberekening of't gaat lukken of niet. Dus als't nu niet is, volgende keer dan misschien weer wel.
digroetjes
pelkie
Hoe was je bloeduitslag vandaag? Ik hoop dat alles meevalt. Anders, niet wanhopen he! Dan lukt het volgende keer wel. En je hoeft jezelf zeker niet schuldig te voelen. 't Is uiteindelijk een stuk kansberekening of't gaat lukken of niet. Dus als't nu niet is, volgende keer dan misschien weer wel.
digroetjes
pelkie
-
Aussie
-
M&M
- Berichten: 14
- Lid geworden op: 27 mei 2007, 0:36
hoi allemaal,
bedankt voor jullie reacties, maar het resultaat was dus zoals verwacht: onze poging is mislukt. Het blijft een grote teleurstelling, hoewel ik me een beetje erop had voorbereid (in zoverre je dat kan...). Wat me vandaag welde dieperik ingeduwd heeft is dat er dit jaar geen poging meer gedaan wordt, niets, nada, njet, geen kans, geen hoop, zelfs geen sprankeltje... en dat zonder dat je daar zelf ook maar iets aan te zeggen hebt. Een maand verplichte rust en dan is het ziekenhuis gesloten owv feestdagen. Onze kansen worden gewoon gereduceerd van normaal 12/jaar tot voor ons maximaal 5 (en dan ben ik al optimistisch). Ik heb lichamelijk niet zoveel moeite met die IVF, daar spartel ik me wel door, maar die uitzichtloosheid, het afhankelijk zijn, niks te zeggen hebben, ondergaan en niets kunnen doen, daar blijf ik het zo moeilijk mee hebben...
Liefs-Marjan
bedankt voor jullie reacties, maar het resultaat was dus zoals verwacht: onze poging is mislukt. Het blijft een grote teleurstelling, hoewel ik me een beetje erop had voorbereid (in zoverre je dat kan...). Wat me vandaag welde dieperik ingeduwd heeft is dat er dit jaar geen poging meer gedaan wordt, niets, nada, njet, geen kans, geen hoop, zelfs geen sprankeltje... en dat zonder dat je daar zelf ook maar iets aan te zeggen hebt. Een maand verplichte rust en dan is het ziekenhuis gesloten owv feestdagen. Onze kansen worden gewoon gereduceerd van normaal 12/jaar tot voor ons maximaal 5 (en dan ben ik al optimistisch). Ik heb lichamelijk niet zoveel moeite met die IVF, daar spartel ik me wel door, maar die uitzichtloosheid, het afhankelijk zijn, niks te zeggen hebben, ondergaan en niets kunnen doen, daar blijf ik het zo moeilijk mee hebben...
Liefs-Marjan
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Beste Marjan,
Ik leef met je mee!
't Is inderdaad vreselijk dat afhankelijk zijn. Ik heb het daar ook zo moeilijk mee en nog meer van dat wachten. Zo lang je bezig bent met de behandeling en van de ene stap naar de andere aftelt valt het goed mee. Maar plots een maand niets moeten doen en gewoon afwachten is lang, zeer lang... en dan zeggen ze dat de tijd vliegt!
Ik heb zelf graag alles in de hand, en heb graag dat alles verloopt zoals ik het in m'n hoofdje heb... maar daar is nu absoluut geen sprake meer van. Daar heb ik het moeilijk mee, het ziekenhuis bepaalt wanneer ik verlof neem, wanneer ik m'n overuren moet opnemen. De paar keer dat het echt niet lukt om verlof te nemen, smeken om op een ander uur te mogen komen of op een ander uur dan het 'standaard-uur' te mogen bellen voor bloedresultaten. Op tijd op de consultatie zijn en dan nog een uur of langer moeten wachten,...
De anders zo mondige ik, die nu braaf slikt en ondergaat, ik die graag meedenk met alles die nu alles laat gebeuren... het druist zo in tegen mijn natuur.
Ik hoop dat onze moed en ons doorzettingsvermogen beloond mogen worden en dat we onze droombaby kunnen doodknuffelen!
Veel sterkte
Ik leef met je mee!
't Is inderdaad vreselijk dat afhankelijk zijn. Ik heb het daar ook zo moeilijk mee en nog meer van dat wachten. Zo lang je bezig bent met de behandeling en van de ene stap naar de andere aftelt valt het goed mee. Maar plots een maand niets moeten doen en gewoon afwachten is lang, zeer lang... en dan zeggen ze dat de tijd vliegt!
Ik heb zelf graag alles in de hand, en heb graag dat alles verloopt zoals ik het in m'n hoofdje heb... maar daar is nu absoluut geen sprake meer van. Daar heb ik het moeilijk mee, het ziekenhuis bepaalt wanneer ik verlof neem, wanneer ik m'n overuren moet opnemen. De paar keer dat het echt niet lukt om verlof te nemen, smeken om op een ander uur te mogen komen of op een ander uur dan het 'standaard-uur' te mogen bellen voor bloedresultaten. Op tijd op de consultatie zijn en dan nog een uur of langer moeten wachten,...
De anders zo mondige ik, die nu braaf slikt en ondergaat, ik die graag meedenk met alles die nu alles laat gebeuren... het druist zo in tegen mijn natuur.
Ik hoop dat onze moed en ons doorzettingsvermogen beloond mogen worden en dat we onze droombaby kunnen doodknuffelen!
Veel sterkte
-
M&M
- Berichten: 14
- Lid geworden op: 27 mei 2007, 0:36
Dag JD,
je berichtje is zo herkaanbaar voor mij. Ook ik ben een controlefreakske, dat graag alles netjes geregeld heeft. Nu niets kunnen doen, moeten afwachten en ondergaan en zo afhankelijk worden van dat ziekenhuis waar ik zo een hekel aan heb...Heb het gevoel dat ik niet lichamelijk maar emotioneel stilletjesaan kapot ga...gewoon omdat ik niets kan doen nu.
Met wat ben jij bezig, hoeveelste poging?
Ook voor jou heel veel sterkte en goede moed gewenst!
liefs-Marjan
je berichtje is zo herkaanbaar voor mij. Ook ik ben een controlefreakske, dat graag alles netjes geregeld heeft. Nu niets kunnen doen, moeten afwachten en ondergaan en zo afhankelijk worden van dat ziekenhuis waar ik zo een hekel aan heb...Heb het gevoel dat ik niet lichamelijk maar emotioneel stilletjesaan kapot ga...gewoon omdat ik niets kan doen nu.
Met wat ben jij bezig, hoeveelste poging?
Ook voor jou heel veel sterkte en goede moed gewenst!
liefs-Marjan
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
M&M
Ik vraag me ook soms af hoe lang ik het nog kan volhouden. Lichamelijk valt het bij mij ook mee, maar psychisch is het zwaar. Vooral het wachten en de onzekerheid zijn zwaar.
Ik ben momenteel bezig met IUI, na een lange lijdensweg. Ik ben morgen 2 jaar gestopt met de pil. Ik werd niet ongesteld en ben snel naar de gynaecoloog gestapt, zij specialiseerde zich op dat moment in fertiliteitsproblemen... ik bleek dus direct goed te zitten! Om een lang verhaal kort te maken: na een jaar en 7 maanden zoeken naar de juiste medicatie om tot een eisprong te komen, ellenlange cylci, die vaak afgewisseld werden met wachten op een nieuwe poging omwille van te grote cystes, een laparoscopie en een cyclus die we na 2 maand hebben moeten afbreken, ben ik mogen starten met Clomid en Menopur.
Met deze combinatie lukt het me om redelijk normale cycli te bekomen. Ondertussen ben ik gestart met de vierde cyclus op deze manier. Ik ben blij dat ik na 19 maanden eindelijk écht de kans heb om zwanger te worden, maar alhoewel de vorige drie keer ongeveer identisch verlopen zijn, heb ik nog steeds schrik dat het op een bepaald moment niet meer zal lukken en dat zullen moeten overschakelen naar IVF.
Ook nu nog moet ik tussen de cycli soms wachten om opnieuw te mogen starten omwille van te grote cystes.
Morgen mag ik op controle om te zien of de medicatie zijn werk doet en of we op hetzelfde schema zitten als de vorige 3 keer.
Schrik of geen schrik, we hebben maar 2 opties hé: of we stoppen er mee en dan moeten we ons verzoenen met het idee van nooit een eigen kindje te hebben of we gaan lijdzaam verder...
Groetjes
Ik vraag me ook soms af hoe lang ik het nog kan volhouden. Lichamelijk valt het bij mij ook mee, maar psychisch is het zwaar. Vooral het wachten en de onzekerheid zijn zwaar.
Ik ben momenteel bezig met IUI, na een lange lijdensweg. Ik ben morgen 2 jaar gestopt met de pil. Ik werd niet ongesteld en ben snel naar de gynaecoloog gestapt, zij specialiseerde zich op dat moment in fertiliteitsproblemen... ik bleek dus direct goed te zitten! Om een lang verhaal kort te maken: na een jaar en 7 maanden zoeken naar de juiste medicatie om tot een eisprong te komen, ellenlange cylci, die vaak afgewisseld werden met wachten op een nieuwe poging omwille van te grote cystes, een laparoscopie en een cyclus die we na 2 maand hebben moeten afbreken, ben ik mogen starten met Clomid en Menopur.
Met deze combinatie lukt het me om redelijk normale cycli te bekomen. Ondertussen ben ik gestart met de vierde cyclus op deze manier. Ik ben blij dat ik na 19 maanden eindelijk écht de kans heb om zwanger te worden, maar alhoewel de vorige drie keer ongeveer identisch verlopen zijn, heb ik nog steeds schrik dat het op een bepaald moment niet meer zal lukken en dat zullen moeten overschakelen naar IVF.
Ook nu nog moet ik tussen de cycli soms wachten om opnieuw te mogen starten omwille van te grote cystes.
Morgen mag ik op controle om te zien of de medicatie zijn werk doet en of we op hetzelfde schema zitten als de vorige 3 keer.
Schrik of geen schrik, we hebben maar 2 opties hé: of we stoppen er mee en dan moeten we ons verzoenen met het idee van nooit een eigen kindje te hebben of we gaan lijdzaam verder...
Groetjes
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Hoi MM,
Ik vond dat ook de grootste teleurstelling van alles: te weten dat het zo lang duurt eer je terug mag beginnen. Wij hadden onze eerste poging in september en in Brussel vlieg je dan gewoon terug op de wachtlijst. Wachten tot FEBRUARI dus voor ons!!!
Je leven zit inderdaad vast. Ik reis veel voor mijn werk en kan die maanden dus absoluut niets plannen. Ik zou eventueel van werk willen veranderen, maar dat kan dus ook niet, want ik moet ter beschikking staan van het ziekenhuis.
Ik vond dat ook de grootste teleurstelling van alles: te weten dat het zo lang duurt eer je terug mag beginnen. Wij hadden onze eerste poging in september en in Brussel vlieg je dan gewoon terug op de wachtlijst. Wachten tot FEBRUARI dus voor ons!!!
Je leven zit inderdaad vast. Ik reis veel voor mijn werk en kan die maanden dus absoluut niets plannen. Ik zou eventueel van werk willen veranderen, maar dat kan dus ook niet, want ik moet ter beschikking staan van het ziekenhuis.
-
Aussie
Christel
Hoi,
Marjan, nu pas een berichtje want internet is hier even uitgeweest. Sorry te horen dat het niks is geworden, maar mij is bij het begin van de behandeling gezegd dat de eerste poging eigenlijk meer kijken is hoe ons lichaam reageert op de behandeling. Wel verschrikkelijk dat je nog zolang moet wachten op de volgende poging. Dat was in het MH niet echt. Kon je vlugger terug starten. Het emotionele is niet te onderschatten.
JD, hier zit nog een controlefreak voor de pc, maar op dat gebied hebben we weinig te zeggen. En zoals je zegt, zolang de behandeling bezig is, geen enkel probleem, maar tussentijds. Gelukkig was het bij jou wel mogelijk om eventueel op een ander tijdstip te gaan voor de test. Is niet overal. Laat je niet afschrikken door ivf.
Marjan, JD en Pelkie, jullie vragen je af hoelang je dit allemaal volhoudt? Geloof me, je verlegt steeds de leeftijdsgrens. Ik wilde het eerst ook niet geloven, maar je doet het. Ik bewonder mensen die beslissen om met alles te stoppen. Ik vind ze echt moedig. Ben dus zelf moeten stoppen met ivf omdat ik nogal gevoelig ben voor flebitis en daarbijhorende diepe veneuze tromboses. We zijn hier op natuurlijke wijze bezig. En gelijk met acupunctuur. Het kan de cyclus en behandeling echt ondersteunen. Dus een aanrader.
Geef de moed niet op. Probeer erin te blijven geloven. Maar ik weet zelf maar al te best dat dat niet altijd makkelijk is.
Veel succes allemaal.
Groetjes,
Christel
Marjan, nu pas een berichtje want internet is hier even uitgeweest. Sorry te horen dat het niks is geworden, maar mij is bij het begin van de behandeling gezegd dat de eerste poging eigenlijk meer kijken is hoe ons lichaam reageert op de behandeling. Wel verschrikkelijk dat je nog zolang moet wachten op de volgende poging. Dat was in het MH niet echt. Kon je vlugger terug starten. Het emotionele is niet te onderschatten.
JD, hier zit nog een controlefreak voor de pc, maar op dat gebied hebben we weinig te zeggen. En zoals je zegt, zolang de behandeling bezig is, geen enkel probleem, maar tussentijds. Gelukkig was het bij jou wel mogelijk om eventueel op een ander tijdstip te gaan voor de test. Is niet overal. Laat je niet afschrikken door ivf.
Marjan, JD en Pelkie, jullie vragen je af hoelang je dit allemaal volhoudt? Geloof me, je verlegt steeds de leeftijdsgrens. Ik wilde het eerst ook niet geloven, maar je doet het. Ik bewonder mensen die beslissen om met alles te stoppen. Ik vind ze echt moedig. Ben dus zelf moeten stoppen met ivf omdat ik nogal gevoelig ben voor flebitis en daarbijhorende diepe veneuze tromboses. We zijn hier op natuurlijke wijze bezig. En gelijk met acupunctuur. Het kan de cyclus en behandeling echt ondersteunen. Dus een aanrader.
Geef de moed niet op. Probeer erin te blijven geloven. Maar ik weet zelf maar al te best dat dat niet altijd makkelijk is.
Veel succes allemaal.
Groetjes,
Christel
-
M&M
- Berichten: 14
- Lid geworden op: 27 mei 2007, 0:36
Hoi allemaal,
het lijkt ook nu weer dat ik er toch weer in slaag uit mijn eigen kleine dalletje te kruipen. Het lijkt me vandaag weer wat beter te gaan. Waarschijnlijk zal het feit dat de hormonen stilaan uit mijn lichaam aan't gaan zijn, ook wel meespelen. Ik blijf deze maand dan maar hopen op een klein miniem wondertje binnen onze natuurlijke cyclus. Jullie reacties zijn allemaal hartverwarmend en doen me zoveel deugd!
Christel, ik hoop voor jou dat de natuur jou snel gunstig gezind is want ik lees dat jij ook al lang bezig bent. Moet je tijdelijke stoppen met IVF of is dat definitief? Je zei dat je 2x zwanger geweest bent, heb je reeds kinderen dan of ging het mis?
JD, hoe was je controle vandaag? Hoop voor jou dat het snel mag lukken met IUI. Ikzelf heb ook 4 (en een mislukte) IUI's gedaan eerst en ik vond dat op dat moment heel zwaar. Bij IVF had ik het gevoel continu zelf iets te kunnen doen, al was het maar mijn spuitje zetten, maar alles draaide daarrond en je was bezig met iets. Nu niets kunnen doen vind ik veel zwaarder, en dat gevoel heb je met IUI ook meer.
Pelkie, jullie geduld wordt wel heel erg op de proef gesteld! tot februari wachten...amai! Ben je al lang bezig?
Mij hebben ze nu niet gezegd wat ik moet doen, enkel een afspraak maken met gyne. Weten jullie of het echt nodig is dat je effectief een maand de pil inneemt of dat je gewoon een maand moet overslaan (dus evt. zonder pil)? Bij ons is het namelijk niet geheel uitgesloten dat we natuurlijk zwanger kunnen worden, de kans is alleen heel klein. Dus ik zou die pil echt tot een minimum willen beperken. En moet je bij een terugplaatsing van een embryootje ook nog bepaalde ondersteunende hormonen nemen? Ik weet nog niet wat er nu komen gaat...
Liefs en heel veel goede moed voor jullie allemaal!!
het lijkt ook nu weer dat ik er toch weer in slaag uit mijn eigen kleine dalletje te kruipen. Het lijkt me vandaag weer wat beter te gaan. Waarschijnlijk zal het feit dat de hormonen stilaan uit mijn lichaam aan't gaan zijn, ook wel meespelen. Ik blijf deze maand dan maar hopen op een klein miniem wondertje binnen onze natuurlijke cyclus. Jullie reacties zijn allemaal hartverwarmend en doen me zoveel deugd!
Christel, ik hoop voor jou dat de natuur jou snel gunstig gezind is want ik lees dat jij ook al lang bezig bent. Moet je tijdelijke stoppen met IVF of is dat definitief? Je zei dat je 2x zwanger geweest bent, heb je reeds kinderen dan of ging het mis?
JD, hoe was je controle vandaag? Hoop voor jou dat het snel mag lukken met IUI. Ikzelf heb ook 4 (en een mislukte) IUI's gedaan eerst en ik vond dat op dat moment heel zwaar. Bij IVF had ik het gevoel continu zelf iets te kunnen doen, al was het maar mijn spuitje zetten, maar alles draaide daarrond en je was bezig met iets. Nu niets kunnen doen vind ik veel zwaarder, en dat gevoel heb je met IUI ook meer.
Pelkie, jullie geduld wordt wel heel erg op de proef gesteld! tot februari wachten...amai! Ben je al lang bezig?
Mij hebben ze nu niet gezegd wat ik moet doen, enkel een afspraak maken met gyne. Weten jullie of het echt nodig is dat je effectief een maand de pil inneemt of dat je gewoon een maand moet overslaan (dus evt. zonder pil)? Bij ons is het namelijk niet geheel uitgesloten dat we natuurlijk zwanger kunnen worden, de kans is alleen heel klein. Dus ik zou die pil echt tot een minimum willen beperken. En moet je bij een terugplaatsing van een embryootje ook nog bepaalde ondersteunende hormonen nemen? Ik weet nog niet wat er nu komen gaat...
Liefs en heel veel goede moed voor jullie allemaal!!
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Ik moet geen pil nemen tussen pogingen. Ik denk dat dat is omdat ik een regelmatige cyclus heb. Of alleszins had... nu aan't wachten op mijn regels en die komen maar niet door. Als ze doorkomen, wordt ons enige cryootje ingepland tijdens mijn natuurlijke cyclus. Zonder iets van hormonen dus, heerlijk!. Ik vond die hormonen wel meevallen terwijl ik ze nam. 't Was nadien dat ik in een onredelijk diepe put viel, alsof ik moest afkicken ervan. Dat heeft toch wel 3 weken geduurd. Natuurlijk, de tegenslag dat't niet gelukt was, had daar ook mee te maken.
Wij hebben onze eerste poging achter de rug. Onze allereerste effectieve poging: mijn vriend is gesteriliseerd dus het wachten op de natuurlijke weg is ons bespaard gebleven.
Wij hebben onze eerste poging achter de rug. Onze allereerste effectieve poging: mijn vriend is gesteriliseerd dus het wachten op de natuurlijke weg is ons bespaard gebleven.
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
M&M
Ik ben gisteren dus op controle geweest en vandaag heb ik mijn boedresultaten gekregen. Moet dus nog efkes verder doen met Menopur. Heb nu, naast 2 cystes, 2 follikels van 11 en 13mm, nog niet groot genoeg dus. Ook m'n bloedwaarden zijn nog niet voldoende hoog. Zaterdag opnieuw controle en volgende week dan IUI hoop ik.
Groetjes,
Ik ben gisteren dus op controle geweest en vandaag heb ik mijn boedresultaten gekregen. Moet dus nog efkes verder doen met Menopur. Heb nu, naast 2 cystes, 2 follikels van 11 en 13mm, nog niet groot genoeg dus. Ook m'n bloedwaarden zijn nog niet voldoende hoog. Zaterdag opnieuw controle en volgende week dan IUI hoop ik.
Groetjes,
-
Aussie
Christel
Hoi,
Marjan, ik ben twee keer natuurlijk zwanger geworden, telkens mk rond 8 weken. Poging 1 van ivf geslaagd maar bbz. Daar na geen resultaat meer gehad. En nu zijn we volledig gestopt met ivf. Ik hoop natuurlijk dat het nog eens natuurlijk mag lukken. Maar ja, dat is afwachten.
JD, duim voor je dat de follikels goed groeien.
Groetjes,
Christel
Marjan, ik ben twee keer natuurlijk zwanger geworden, telkens mk rond 8 weken. Poging 1 van ivf geslaagd maar bbz. Daar na geen resultaat meer gehad. En nu zijn we volledig gestopt met ivf. Ik hoop natuurlijk dat het nog eens natuurlijk mag lukken. Maar ja, dat is afwachten.
JD, duim voor je dat de follikels goed groeien.
Groetjes,
Christel
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast