De Verdwaalde Ooievaar

Hallo allemaal,

voor diegenen die het een beetje gevolgd hebben. Ik heb onlangs een ivf cyclus gevolgd en heb na delange lange wachtperiode goed nieuws gekregen...
deze week voelde ik het echter redelijk helemaal fout lopen, teruggegaan voor bloedname en inderdaad miskraam .
Geef me dan maar liever onmiddellijk slecht nieuws hoor, dit is echt jojo spelen met je gevoelens.

Ik heb me al twee dagen fysiek ook vreselijk slecht gevoeld.

Nog 1 embryo'tje in de vriezer en tot mijn verbazing laten ze mij onmiddellijk opstarten met de cryo. Is een heel dubbel gevoel; aan de ene kant oke ik hoef geen maand te niksen; aan de andere kant, ik moet nog ff de klik zetten van lekker fijn zwanger naar hormonen, spuitjes echo's en bloedname's en krijg daar eigenlijk helemaal de tijd niet voor. Maandag is het foutgelopen en vrijdag moet ik al voor echo en bloedname gaan.
Zijn er onder jullie die daar ook spijtig genoeg ervaring mee hebben?

Groetjes,

C

Beste conny,

ik weet perfect hoe jij je voelt.
Eerst de euforie van het goede nieuws en dan de donderslag...

Bij mij was dit juist hetzelfde geval. Mijn HCG bleek te dalen en ik mocht ook een miskraam verwachten. Emotioneel is dit niet te onderschatten.
Geef mij ook meteen maar het slechte nieuws... als het dan toch fout moet lopen.

In elk geval sterkte en hopelijk vind je hier veel steun.

Sterretje
http://sterretjesooievaar.skynetblogs.be/

Vreselijk hé? Je wacht dan zo lang, dan is het eindelijk zover en dan loopt het fout. bij mij heeft het dan nog 9 weken geduurd. Heel 2009 was al afgestemd op de zwangerschap en de geboorte: we hadden al een datum voor babyborrel en heel de reutemeteut. die switch terug maken is vreselijk. Maar mss niet slecht dat je onmiddellijk opnieuw kan starten al zal het emotioneel wel een heel dubbel gevoel zijn...

Hoi,

Ik heb helaas .... ook slecht nieuws...
ik ging vandaag voor echo ipv morgen omdat we morgen nog eens een stapje in de wereld wilden zetten...
En daar zag ik een mooi vruchtje... dàcht ik, ik zag geen hartslag, de gyn ook niet... t vruchtje was ook wat klein, 11,7 mm ipv een dikke 20 op 8 weken en 5 dagen...

En hij kon me géén goed nieuws geven...

Het is op een miskraam uitgedraaid. Maar waarom ben ik dan zo steendoodstikkapot altijd ? En misselijk ?
Ik begrijp t niet, ik zag n hartje op 6 weken... nu niks meer... op die 2 weken ?? pfff... ik doe niets anders dan huilen...

Ik heb nog een cryo en die zou ik kunnen laten terugplaatsen, na de eerstvolgende maandstonden (niet de miskraam, maar de volgende cyclus dus)
Men wil een curretage inplannen volgende week, of ik kan afwachten en het natuurlijk laten afkomen. Maar dat is psychisch te zwaar om dragen.
Ik wil dit zo snel mogelijk achter de rug allemaal.

Ik voel me schuldig, machteloos... ik vraag me af of het genetisch is bepaald, ofdat ik zelf iets misdeed/misgegeten heb. Als ik de curretage laat uitvoeren,
dan kunnen ze in elk geval bekijken of het al dan niet genetisch was. *zucht*

ik heb t enorm zwaar nu ... ik heb tot maandag "vrij" gekregen van de dokter.

Oh god, ik moet er niet aan denken als mn petekindje wordt geboren in januari ... gaat superlastig zijn, want mijn volgende poging zal dan pas ergens februari ofzo zijn..

grts x

Hallo Nikita

Verdomme toch. Ik kan alleen maar vloeken als ik zo iets lees. Sorry.
Spijtig genoeg, heb ik ook iets gelijkaardigs meegemaakt. Drie miskramen. het kruipt niet in je kleding.
Geef jezelf de tijd om verdrietig te zijn. Huil en roep maar eens goed uit. Het is inderdaad onrechtvaardig. Jammer genoeg zijn er hier zovelen die net als jij dit hebben moeten doorstaan.
Ik kan me best voorstellen, wat er door je heen ging, als je dit slecht nieuws hoorde.
Probeer zoveel mogelijk te rusten, want ook je lichaam moet terug op zijn positieven komen.
Veel sterkte

katy

kreeg net foon van fertiliteit
is dat normaal ? De professor stelde zich vragen en wou me dinsdag terugzien.
Maar ik moest zowiezo dinsdag terug... pfff
wat een gedoe allemaal

Hallo daar,

kreeg ook slecht nieuws na ongeveer 6 weken: op de echo was geen vruchtje te vinden (alleen het 'zakje' waarin dit normaal zit) dus werd een extra bloedonderzoek gedaan: hcg was gedaald, mocht binnen de week een miskraam verwachten

Gelukkig heeft het maar een drietal dagen meer geduurd vooraleer ik dit hoofdstuk eindelijk kon beginnen afsluiten...

op naar de volgende poging: want daar gaan we echt nog wel voor ...

En ik hoop dat samen met mij niemand van jullie de moed laat zakken: 2009 is voor mij het jaar van de hoop

meisje100

awel, daar klink ik op, een hoopvol, vruchtbaar 2009 dat mag blijven standhouden !!

Kijk maar eens op topic "who is who" bij algemeen forum, daar lees je in't kort "onze" verhaal-lijn.

Er werd miskraam vastgesteld op 8w5d, t vruchtje zou 7w2d geworden zijn. Had al hartslag gezien op 6w... maar t mocht niet zijn. T kwam er bij mij ook niet vanzelf af. Ben gecurreteerd. En nu wachten op de maandstonden en hopen dat embryo levend uit de diepvries komt... dan kan ik dat bij de volgende eisprong laten terugplaatsen. (ik verwacht ergens eind januari/begin februari ofzo)

Ik las je verhaal in de andere topics... inderdaad een horrorverhaal !

We moeten de moed erin houden nu he ! x

Hallo, ik heb ook een berichtje gepost onder who is who...

groetjes,

Hoi dames

Ik heb ook 2 tp gehad en na de bloedname was het telkens negatief, ik mocht dan altijd de volgende maandstonden terug opstarten met cryootjes. Gewoon omdat ik dat zelf vroeg en zo weer iets om handen had en ik niet aan die teleurstelling moest denken.

groetjes
Hope to be

Hallo allemaal,

soms zetten die dokters onze toch onder een grote druk, hé. Ze doen dat waarschijnlijk om goed te doen, maar ze vergeten dat achter al die behandelingen een mens met gevoelens achter zit.

Ik denk ook wel, als je al een hele lijdensweg achter de rug hebt, dan uiteindelijk zwanger en dan na een paar weken een miskraam krijgt. Dat dat heel zwaar om dragen is. Heel de wereld weet op eens dat je met kinderen krijgen bezig bent. De druk wordt nog eens vergroot.

En op een dag wordt deze druk gewoon veel te veel. Dan heb je tijd nodig voor een adempauze. Maar in je achterhoofd blijft die ene wens, waar je al zo lang op wacht ...

Ik hoop dat het ondertussen al wat beter met je gaat, dat je het een plaats hebt kunnen geven. Veel moed!

Nientje

Dat hangt ook van de arts af hoor. Waar ik ga, zijn ze de eerste om te zeggen dat ik best een rustpauze inlas. Terwijl ik alleen zo rap mogelijk verder wil...

Ook zeggen ze af en toe dat er psy's zijn, en een relaxatietherapeute, kan je allemaal "gebruiken".