1x IVF
Geplaatst: 28 november 2009, 9:38
Dag iedereen,
Nooit gedacht dat ik ooit nog op dit forum zou terecht komen, maar zo je maar...
Al 2,5 jaar proberen mijn man en ik ondertussen om een kindje te krijgen. Na 1 jaar proberen zonder medische tussenkomst, zijn we daarna begonnen met IUI. 4 pogingen zonder succes... telkens een grote ontgoocheling. Te meer omdat natuurlijk ondertussen iedereen in onze omgeving zonder problemen zwanger raakte. Ook mijn beste vriendin, ondertussen is ze bevallen. Maar ik kan het niet aan om haar te gaan bezoeken... wat hebben we elkaar nog te vertellen?
Men raadde ons na de 4 negatieve IUI aan om over te stappen naar IVF. We hebben nu onze eerste poging achter de rug. Ik reageerde heel goed op de hormonen (Puregon - na 6 dagen 175 IE kon er al een pick-up plaatsvinden van 8 eicellen). Ik had totaal geen last van de hormonen, geen misselijk gevoel, bijna geen gezwollen buik,... Ook de pick-up viel goed mee, deze gebeurde onder sedatie en was zo voorbij. Achteraf heb ik er, met uitzondering van af en toe wat steken in mijn buik, geen hinder meer van ondervonden. En dan ga je beginnen zweven natuurlijk... alles verloopt volgens wens, nergens geen last van. Totdat je weer keihard in de harde realiteit gegooid wordt. 23 november werd ons eerste embryo teruggeplaatst, 3 december zou ik normaalgezien naar het ziekenhuis moeten voor bloedafname. Maar sinds eergisteren is het welbekende gevoel van 'binnen een week ga ik mijn regels krijgen' weer opgedoken Crying or Very sad En dit gevoel heeft mij spijtig genoeg nog nooit bedrogen. En ondertussen zou ik tot 3 december Utrogestan moeten blijven gebruiken!!! Dit heeft in mijn ogen natuurlijk totaal geen zin meer. Ik wil mij niet nodeloos vol met hormonen blijven duwen. Zijn er nog mensen die hetzelfde meegemaakt hebben?
Nooit gedacht dat ik ooit nog op dit forum zou terecht komen, maar zo je maar...
Al 2,5 jaar proberen mijn man en ik ondertussen om een kindje te krijgen. Na 1 jaar proberen zonder medische tussenkomst, zijn we daarna begonnen met IUI. 4 pogingen zonder succes... telkens een grote ontgoocheling. Te meer omdat natuurlijk ondertussen iedereen in onze omgeving zonder problemen zwanger raakte. Ook mijn beste vriendin, ondertussen is ze bevallen. Maar ik kan het niet aan om haar te gaan bezoeken... wat hebben we elkaar nog te vertellen?
Men raadde ons na de 4 negatieve IUI aan om over te stappen naar IVF. We hebben nu onze eerste poging achter de rug. Ik reageerde heel goed op de hormonen (Puregon - na 6 dagen 175 IE kon er al een pick-up plaatsvinden van 8 eicellen). Ik had totaal geen last van de hormonen, geen misselijk gevoel, bijna geen gezwollen buik,... Ook de pick-up viel goed mee, deze gebeurde onder sedatie en was zo voorbij. Achteraf heb ik er, met uitzondering van af en toe wat steken in mijn buik, geen hinder meer van ondervonden. En dan ga je beginnen zweven natuurlijk... alles verloopt volgens wens, nergens geen last van. Totdat je weer keihard in de harde realiteit gegooid wordt. 23 november werd ons eerste embryo teruggeplaatst, 3 december zou ik normaalgezien naar het ziekenhuis moeten voor bloedafname. Maar sinds eergisteren is het welbekende gevoel van 'binnen een week ga ik mijn regels krijgen' weer opgedoken Crying or Very sad En dit gevoel heeft mij spijtig genoeg nog nooit bedrogen. En ondertussen zou ik tot 3 december Utrogestan moeten blijven gebruiken!!! Dit heeft in mijn ogen natuurlijk totaal geen zin meer. Ik wil mij niet nodeloos vol met hormonen blijven duwen. Zijn er nog mensen die hetzelfde meegemaakt hebben?
