Ons verhaal
Geplaatst: 28 november 2009, 14:04
Hey iedereen,
Wij wilden gewoon even ons verhaal kwijt. Het helpt om te kunnen lezen hoe anderen dit alles meemaken, dat geeft ons hoop en steun. Daarom dachten we ons verhaal ook even te 'posten' misschien geeft het andere koppels ook wat steun als ze hetzelfde doormaken.
Wij zijn eigenlijk al enkele jaren bezig om kinderen te krijgen en de kinderwens was er vanaf het eerste moment dat we elkaar ontmoetten. Ik was toen 29 en m'n man was al 35. Het heeft wat geduurd voor de gynea ons wou doorsturen naar de fertiliteit. Enkele testen en een kleine endoscopie waarbij m'n linker eileider moest worden weggenomen later wisten we dat het waarschijnlijk alleen zou lukken met IVF. Bij m'n man was er ook trouwens maar 7% echt uitstekend. De kansen waren dus héél klein dat er ooit een zwangerschap op normale manier zou van komen.
Dan begonnen de vele bezoekjes aan de verschillende dokters die in het IVF team zaten. Enkele weken later begonnen we dan eindelijk aan het echte werk, de eerste poging. Na neusspray en menopur hadden we 10 follikels, waaruit 7 eicelletjes kwamen. Van de 7 zijn er 5 tot embriotjes gegroeid. Er werd er 1 teruggeplaatst en 4 ingevroren. Daarna kwamen natuurlijk de wachtweken. Ik wist niet goed wat wel en niet mocht en ben de tweede dag al direkt terug thuis beginnen werken. M'n man had een reisje naar London voor ons geboekt zodat we terug zouden komen de dag dat we naar de zw test moesten, maar voor we naar huis kwamen hadden we ons antwoord al want ik heb m'n regels gekregen tijdens ons reisje...
We maakten direkt een afspraak voor de terugplaatsing van onze ingevroren embytjes en hadden een beetje moeite met de tijd die het zou duren voor we terug konden gaan, de eerste afspraak die ze ons konden geven was pas 2 maanden verder. Gelukkig hebben we dat wat kunnen vervroegen en konden we de volgende maand al terugkomen. Het was dus zoeken naar de dag van de natuurlijke ovulatie, dus veel over en weer naar het hospitaal voor bloed en echo. Op een dag vertelde de verpleegster dat we er bijna waren maar nog één keer terugkomen, 2 dagen later, zou hun een definitief antwoord geven. De dag ervoor belde men van het labo dat de embytjes waren ontvroren en dat er 3 van de 4 het ontdooien hadden overleefd. Dus waren wij even verrast. De gynea vertelde ons dat het ok was en dat alles er toch goed uitzag dus de dag erna terugplaatsing. Deze keer ben ik een weekje thuisgebleven en ben ik blijven rusten tot 4 dagen na de TP. Alles zag eruit alsof het ging werken. Ik werd misselijk 's morgens, moe de hele dag, pijn in m'n borsten... Dus we dachten dat het goed zou zijn. Spijtig moest de verpleegster ons teleurstellen en de klop was deze keer des te groot. We hadden het echt niet verwacht want ik had zelfs nog geen tekenen van regels.
Een beetje later zijn we dan met onze 2de poging gestart deze keer met puregon en suprefact. Deze keer maar 7 folliekels en 6 eitjes, maar maar 3 embykes. 2 teruggeplaatst maar spijtig genoeg geen resultaat. Ik kreeg m'n regels de dag dat we voor de test gingen. We hebben nu een rustpauze ingelast en beginnen terug volle moed in Januari.
Soms denk ik dat het aan m'n job ligt, die is nogal fysiek zwaar, en dus ben ik op zoek naar wat onstpanningsmogelijkheden. Ik begin deze maand al met yoga en denk ook aan accupunctuur. Heeft er nog iemand enkele suggesties ? Alle ideetjes zijn welkom.
Alvast bedankt voor het luisteren, het doet deugd om het even van je af te schrijven.
Goeie moed aan iedereen, en blijven geloven !
Wij wilden gewoon even ons verhaal kwijt. Het helpt om te kunnen lezen hoe anderen dit alles meemaken, dat geeft ons hoop en steun. Daarom dachten we ons verhaal ook even te 'posten' misschien geeft het andere koppels ook wat steun als ze hetzelfde doormaken.
Wij zijn eigenlijk al enkele jaren bezig om kinderen te krijgen en de kinderwens was er vanaf het eerste moment dat we elkaar ontmoetten. Ik was toen 29 en m'n man was al 35. Het heeft wat geduurd voor de gynea ons wou doorsturen naar de fertiliteit. Enkele testen en een kleine endoscopie waarbij m'n linker eileider moest worden weggenomen later wisten we dat het waarschijnlijk alleen zou lukken met IVF. Bij m'n man was er ook trouwens maar 7% echt uitstekend. De kansen waren dus héél klein dat er ooit een zwangerschap op normale manier zou van komen.
Dan begonnen de vele bezoekjes aan de verschillende dokters die in het IVF team zaten. Enkele weken later begonnen we dan eindelijk aan het echte werk, de eerste poging. Na neusspray en menopur hadden we 10 follikels, waaruit 7 eicelletjes kwamen. Van de 7 zijn er 5 tot embriotjes gegroeid. Er werd er 1 teruggeplaatst en 4 ingevroren. Daarna kwamen natuurlijk de wachtweken. Ik wist niet goed wat wel en niet mocht en ben de tweede dag al direkt terug thuis beginnen werken. M'n man had een reisje naar London voor ons geboekt zodat we terug zouden komen de dag dat we naar de zw test moesten, maar voor we naar huis kwamen hadden we ons antwoord al want ik heb m'n regels gekregen tijdens ons reisje...
We maakten direkt een afspraak voor de terugplaatsing van onze ingevroren embytjes en hadden een beetje moeite met de tijd die het zou duren voor we terug konden gaan, de eerste afspraak die ze ons konden geven was pas 2 maanden verder. Gelukkig hebben we dat wat kunnen vervroegen en konden we de volgende maand al terugkomen. Het was dus zoeken naar de dag van de natuurlijke ovulatie, dus veel over en weer naar het hospitaal voor bloed en echo. Op een dag vertelde de verpleegster dat we er bijna waren maar nog één keer terugkomen, 2 dagen later, zou hun een definitief antwoord geven. De dag ervoor belde men van het labo dat de embytjes waren ontvroren en dat er 3 van de 4 het ontdooien hadden overleefd. Dus waren wij even verrast. De gynea vertelde ons dat het ok was en dat alles er toch goed uitzag dus de dag erna terugplaatsing. Deze keer ben ik een weekje thuisgebleven en ben ik blijven rusten tot 4 dagen na de TP. Alles zag eruit alsof het ging werken. Ik werd misselijk 's morgens, moe de hele dag, pijn in m'n borsten... Dus we dachten dat het goed zou zijn. Spijtig moest de verpleegster ons teleurstellen en de klop was deze keer des te groot. We hadden het echt niet verwacht want ik had zelfs nog geen tekenen van regels.
Een beetje later zijn we dan met onze 2de poging gestart deze keer met puregon en suprefact. Deze keer maar 7 folliekels en 6 eitjes, maar maar 3 embykes. 2 teruggeplaatst maar spijtig genoeg geen resultaat. Ik kreeg m'n regels de dag dat we voor de test gingen. We hebben nu een rustpauze ingelast en beginnen terug volle moed in Januari.
Soms denk ik dat het aan m'n job ligt, die is nogal fysiek zwaar, en dus ben ik op zoek naar wat onstpanningsmogelijkheden. Ik begin deze maand al met yoga en denk ook aan accupunctuur. Heeft er nog iemand enkele suggesties ? Alle ideetjes zijn welkom.
Alvast bedankt voor het luisteren, het doet deugd om het even van je af te schrijven.
Goeie moed aan iedereen, en blijven geloven !
