De Verdwaalde Ooievaar

Na 3 jaar proberen om zwanger te geraken en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn we in 2006 naar de gyn gegaan met de vraag voor een andere oplossing. Hij stelde IVF voor en de opluchting was er om eraan te beginnen. Na 3 maanden bij eerste poging onmiddellijk zwanger en ondertussen loopt er een zoontje van bijna 3 rond in ons huis. Enorm leuk natuurlijk . Vorig jaar in oktober kwam de zin om toch nog voor een tweede kindje te gaan. Na een lang gesprek met mijn echtgenoot besloten om het toch nog eens op de natuurlijke weg te proberen. Zo gezegd zo gedaan. In november (een maand erna dus...) zwanger. Niet te geloven. Amai we waren enorm content. Tot ik 3 weken erna enorme bloedingen en krampen kreeg Wat bleek, weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze hebben mij met spoed geopereerd en mijn linker eileider verwijderd. De gyn raadde af om nog zo te proberen en naar IVF terug te gaan. Dus weer zo gezegd zo gedaan. Mei dit jaar PU, maar TP niet gelukt. Augustus cryo terugplaatsing, maar een week erna al bloedingen dus wij dachten weer niet gelukt. Gyn gebeld en ze zei om onmiddellijk terug met IVF te starten en pil te nemen. 3 weken gaan voorbij en opeens terug bloedingen en hevige krampen. Wat blijkt .... Buitenbaarmoederlijke zwangerschap rechts Je kan je wel inbeelden wat er toen door ons heen ging. Opnieuw binnen in spoed voor verwijdering rechtereileider. Dus ik ben nu gedwongen gesteriliseerd.

En nu het ergste. Ik heb het enorm moeilijk mee gehad en nu nog. En wat is de reactie van iedereen maar dan iedereen. Je hebt toch al een gezond kindje ... Ze gaan er dus vanuit dat het dna minder erg is. Ja echt minder erg pffff. Ik kan daar zo kwaad van worden. We hebben dan ook besloten om deze IVF poging toch te starten, want de drang is te groot naar een tweede kindje. Maar nu weet niemand waar we mee bezig zijn, behalve op dit forum. Als het dan niet lukt, moeten we het zelf verwerken en krijgen we geen ongepastte opmerkingen meer. Hier vind ik enorm veel steun en dat helpt, want jullie weten ook hoe het voelt. Dus daarom wil ik ook iedereen van de chat en de forum bedanken voor er altijd te staan en ervaringen te wisselen, want het helpt. Echt !!!!!

Morgen heb ik mijn PU dus hopelijk lukt het deze keer en als het lukt zijn jullie de eerste die het weten (en als het niet lukt waarschijnlijk ook)

Ik wens iedereen dan ook dat het bij jullie lukt.

En ik ben enorm blij dat ik hier eens mijn verhaal kwijt kan, want het lucht op.

Sueke

Sueke,

het is inderdaad niet niks he. En die opmerkingen van buitenaf komen soms heel hard aan. Ik weet er ook alles van. Hier gaat het om een derde kindje.
De eerste 2 kwamen spontaan (en snel zwanger), en dan een miskraam van een 2-ling op 12 weken en dan begon de miserie. Ik had een enorme bloeding die ze met veel moeite kunnen stoppen hebben (en dus mijn baarmoeder kunnen redden hebben), en dan kreeg ik verklevingen, zo erg dat mijn eileiders ook toezitten en we dus ook op IVF zijn ovvergeschakeld. Ze knippen de verklevingen weg , maar bij elke TP zien ze dat ze terug zijn en kunnen ze niet op de juiste plaats terugplaatsen.
Ik mag nu donderdag, 2 jaar na miskraam, en 1 jaar na start IVF, voor een 2de opinie. Een zwangerschap zou misschien veel risico's inhouden voor mij. En toch willen wij die 2de opinie afwachten voor we beslissen of we toch nog een poging wagen of niet. Mijn omgeving vind ook dat ik al 2 gezonde kinderen heb, dat ik maar moet stoppen. Maar wij willen zo graag een groot gezin, dat het helemaal niet simpel is.
Wij willen uiteraard geen zotte dingen doen, want ik weet ook wel dat mijn kinderen en man mij nodig hebben, maar natuurlijk moet iedereen daar nog eens commentaar op geven.
Ik had dus ook beter, net als jij, niets meer gezegd.
En inderdaad, dit forum is super. Ik hoop zo mee voor jou op een positief resultaat.
Laat ons hopen dat 2010 een geweldig en vruchtbaar jaar wordt.
Veel succes
Cien

Beste Sueke (en Cien),

ik begrijp jullie heel goed! Ook wij hebben 2 zoontjes met IVF (na drie jaar vruchteloos 'gewoon' proberen, 7 IUI's en een miskraam)). Onze oudste is nu zes en de jongste 3,5. Wij wilden vorig jaar heel graag nog een derde kindje en hadden nog (teugbetaalde) IVF-pogingen over. Was direct zwanger maar op 14 weken werd er een afwijking vastgesteld en hebben we het kindje moeten laten geboren worden (met een echte bevalling want mijn baarmoeder was reeds te groot). Waren heel erg verdietig en hebben ons 'babytje' samen met onze kinderen kunnen begraven op de foetale weide. Daarna ben ik nog een laatste keer zwanger geworden (onze laatste poging) maar die resulteerde dan weer in een miskraam op 7 à 8 weken. We hadden wel nog recht op 6 terugbetaalde IUI-pogingen en die zijn we dan nu aan het doen. Ben in mijn derde poging en we zijn nu aan het wachten op resultaat (zaterdag weten we het). Onze omgeving vindt het ook beter denk ik dat we stoppen omdat ze zien dat we er zo verdietig van worden. Maar als je er nog zo graag eentje wil... Veel sterkte allebei!

Hallo Elza,

ik kreeg een koude rilling van je verhaal, je was maar 2 weken verder dan ik bij je laatste zwangerschap, maar kan me best voorstellen dat het dan nog zwaarder is. Ik hoop zo mee voor jullie dat jullie heel snel goed nieuws krijgen.
Het verdriet is niet te onderschatten hé, maar ben ook echt blij dat ik via dit forum zo'n steun en troost krijg, dat ik me (er tot hier toe) telkens doorgeworsteld heb.
En, idd of het nu om een tweede of derde kindje gaat, de wens en het verlangen is er. Ik ben me er van bewust dat heel het gedoe, en zeker voor een eerste kindje, nog wat zwaarder zal doorwegen. Maar het verlangen blijft hetzelfde hé
knuffel
Cien

Ook ik krijg het koud als ik jou verhaal hoor Elza. Ik weet hoe een hoogte en laagte je meemaakt met als dat nieuws en dat begint na een tijd inderdaad te wegen. Ik hoop dat je betere ervaringen krijgt en ik hoop voor jou dat je 3de kindje er echt komt. Iedereen verdient het om zijn verlangen te laten werkelijk worden.

Ook aan jou Cien wens ik veel sterkte. Het is inderdaad enorm geweldig hoe je hier op het forum steun krijgt van iedereen en het doet ook deugd om andere verhalen te horen zodat je je niet alleen voelt.

Ondertussen is mijn TP zaterdag 5/12 gebeurd en is het bang afwachten tot 17/12. Maar ik maak me geen ilussies meer, want heb eigenlijk al een gevoel dat het niet gelukt is. Ach we zien wel en we slaan ons er wel door.

Groetjes en een dikke steun knuffel

Sueke