De Verdwaalde Ooievaar

Dag meiden,

Vandaag mezelf keihard tegen gekomen in de wachtzaal van Jette. Ik weet niet waar het ineens vandaan kwam, maar het leek er sterk op dat ik alle opgekropte emoties van de afgelopen jaren ineens moest lossen.
Ik ben beginnen huilen, huilen en nog eens huilen en ben met m'n man eventjes buiten gaan staan.

Wààr ben ik mee bezig vroeg ik me af. Ik wil eigenlijk helemaal geen IVF, maar mijn leven staat al jaren stil door mijn niet-aflatende kinderwens dat ik het gevoel heb dat ik niet anders kàn dan aan IVF te beginnen.
Mijn medicijnen heb ik mee naar huis en in principe start ik met Gonal F over een 2 à 3-tal dagen.
Ik wil niet, ik wil wel, ik wil niet, ik wil wel...
Ik word heen en weer geslingerd en weet echt precies niet meer wat ik wil.

Ik heb schrik, echt veel schrik, voor die hormonen, die PU, maar vooral voor het feit dat ze misschien nog steeds geen oorzaak kunnen geven na die IVF voor het uitblijven van een zwangerschap én dat die IVF ook geen baby voor ons brengt.
Ik wil mezelf echt oppeppen, maar het lukt me niet meer. Ik ben zelfs nog zo dom om keihard te hopen dat die IVF niet meer nodig zal zijn, dat ik wonder boven wonder vanzelf zwanger blijk te zijn.

Ik weet het echt allemaal niet meer en vraag me af of jullie zo'n heftig breekpunt gekend hebben en hoe je ermee omgegaan bent.
Pauze is misschien wat onnozel aangezien we toch al een halfjaar na onze 6de IUI zitten...

Hey Lie,
Het moet heel lastig voor je zijn om enkele dagen voor de start van je ivf met zo'n tegenstrijdige gevoelens te worstelen. Hier nog niet zo'n breakdown moment gekend maar je gevoelens zijn wel heel herkenbaar voor me. Plots staat die ivf voor de deur. Die ivf waarvan je nooit gedacht had dat je hem zou nodig hebben. Die ivf waarvan je nog altijd een beetje denkt dat je hem niet nodig hebt. De dokters zeggen dat er niks mis, je regelmatige cyclus zegt je dat er niks mis is. Waarom dan toch ivf? Omdat je kinderwens te groot is, alles overheerst zelfs? Omdat je niet kan ontkennen dat je al een lange weg hebt afgelegd en je nog steeds niet zwanger bent? Welk alternatief heb je dan nog buiten ivf?
Als je zoals wij onverklaard onvruchtbaar bent, kan je niks anders dan met een bang hartje aan ivf beginnen denk ik. Want niemand kan precies uitleggen waarom het een oplossing is voor ons probleem, we hebben toch geen probleem!?! Je moet er ook zo veel voor doen en laten, je moet er voor de volle 100% voor gaan, anders kan je er beter niet aan beginnen. Maar wie behoedt je, als je je volledig in het ivf avontuur stort, voor dat zwarte gat dat er misschien volgt?
Mijn strategie voorlopig: het stap voor stap, dag per dag bekijken. Geen ivf doen is geen optie voor ons, dat voel ik gewoon. Daarvoor willen we te graag een kind. En dus zullen we doen wat we nog kunnen doen, stap voor stap. Ik probeer gewoon niet te veel vooruit te denken. Ik houd mezelf voor dat de slaaagkansen mooi zijn en probeer me op te trekken aan de verhalen van anderen hier.
Ik wil je een dikke knuffel geven. Het is inderdaad verdomd moeilijk allemaal en we moeten erdoor...
Liefs,
Lyse

liefste lie,

Ik herken me helemaal in je verhaal, na 5 jaar zag ik het ook niet meer zitten en moesten we nog met IVF starten. Ik had al alles gehad clomid, menopur, pregnyl. En toen kwam ons IVf intake gesprek, het enige wat ik dacht was gewoon gaan lopen! Ik wil dit niet, ik kan dit niet en ik durf dit niet!
Dan toch een beetje gekalmeerd en alles rustig besproken met mijn man, die kon me overtuigen om nog niet op te geven en dat we na 1 poging wel zouden zien wat we deden, of het voor herhaling vatbaar zou zijn.

Zo heb ik met bloed, zweet en tranen mijn 1e IVF poging doorgeworsteld! En nu kregen we vorige zaterdag het nieuws dat onze 1e IVF gelukt is, natuurlijk is dit niet bij iedereen het geval, maar ik ben toch blij dat ik het uiteindelijk wel gedaan heb!
Ik weet dat het zwaar is en dat je bang bent, en dat is niet meer dan normaal.

lieve lie,

ik lees steeds je blog (vind trouwens dat je ongelooflijk goed schrijft) maar slaag er niet in een reactie te plaatsen wegens ontbreken van IT-talenten...
ik herken heel veel van je gevoelens ook omdat het bij ons allemaal zou moeten werken, mijn schilklierproblemen bleken er geen te zijn en we zijn in het schuifje idiopathische infertiliteit belandt. 'leuk', zouden velen zeggen, 'het kan dus allemaal nog'. integendeel dat het leuk is, ik merk ook hier dat onverklaarbaar niet leuk is en vaak het lastigst om te behandelen. het duurt blijkbaar heel lang (heel de rimram van behandelingen wordt afgehaspeld) en vraagtekens blijven aan de horizon rijzen. soms wou ik dat ik meteen met IVF kon beginnen, al die 'voorbereidende' behandelingen zijn ook uitputtend maar ik heb ook schrik. schrik voor het cleane IVF. het telkens alleen zitten wachten in ziekenhuizen, er telkens wenend uitlopen. het nog meer hormonaal uitspatten. de duizenden hormonen-kilo's die erbij gaan komen. mijn zelfvertrouwen dat nog meer en duizelingwekkender naar beneden stort. waarom zeg ik dit allemaal? om je te troosten? nee, gewoon om te zeggen dat je niet alleen bent, dat we naast je staan en elke stap die je zet in ferti-land we meegaan en luisteren. en je respecteren in wat je ook doet en wat je ook beslist niet te doen!
deze periode maakt het extra moeilijk om verder te gaan, ik weet het, happy families everywhere... en dat is net waar wij het zo moeilijk mee hebben.
weet dat deze periode in ons leven voorbijgaat (misschien niet overgaat zoals Luuk Gruwez zo mooi zegt) en er hierna misschien een ongelooflijk mooie periode komt in ons leven ook al zie je nu alleen maar grijze wolken...

abrazo muy fuerte,

liesje

wij waren ook onverklaarbaar onvruchtbaar, en iedereen maar zeggen dat ik er niet zo aan moest denken. Het jaar van onze trouw heb ik mij met niets anders bezig gehouden, denkende dat het dan ook wel zou komen, maar het kwam niet!

IVF is clean, en er is niets romantisch aan, maar het is wel de behandeling met het meeste slaagkansen. Wij bekeken het ook als ene kans om eventuele problemen toch te vinden.
Voor je plezier moet je het niet laten doen, en ik heb ook lang verdriet gehad en last van hormonen.

Ik denk aan jullie hoor!

Hey Lie,

Ik zie dat je in Jette in behandeling bent... Is daar misschien een fertiliteitspsycholoog verbonden aan het centrum? In Leuven is dit wel het geval, en ik ben bij haar toen mijn hart gaan uitstorten, gewoon om voor mezelf eens alles op een rijtje te zetten...

Voor wij onze poging startten, had ik er al een slecht gevoel bij. Het zat gewoon niet goed. De dag van de pickup lag ik te huilen in mijn bed, wachtend op de dokter. Vroedvrouw was toen zo lief om toch de psychologe even naar beneden te sturen om met mij te praten, maar het zat toen te diep denk ik. Die poging is mislukt.

Deze keer stond ik er helemaal anders tegenover, en ondanks alle tegenslagen (overstimulatie, bloeding op moment van mijn maandstonden, rare uitslagen en schrik voor een bbz), blijk ik nu dus echt wel zwanger te zijn. Persoonlijk ben ik er nu dus wel van overtuigd dat het in je hoofd evenzeer juist moet zitten als in je bloed en je eierstokken.

IVF (en in ons geval ICSI), is inderdaad clean, heeft niks meer te maken met het romantische idee om een kindje te maken. Maar de liefde voor het kindje dat nog moet gemaakt worden is 1000 keer zo groot, want anders begon je er niet aan. En eerlijk gezegd, bij ons heeft het in de relatie een beetje de druk van de ketel gehaald, omdat op een rare manier de intimiteit en het vrijen terug gewoon een uiting van onze liefde voor elkaar was.

Als je voelt dat je een pauze nodig hebt, kan je die best nemen hoor. Maar ik zou het eerst eens allemaal laten bezinken, en echt een keer goed uithuilen, dat kan zo'n deugd doen...

Ik denk aan je!
Dikke knuffel, Katleen

Hey lie
Ik denk dat we allemaal met hetzelfe zitten, tot nog toe heb ik alleen maar pregnyl moeten gebruiken en hebben we iui geprobeerd en nu gaan we ook voor onze 1e IVF. En ook ik heb ongelooflijk veel schrik!! Maar we moeten erdoor denk ik dan, het leven heeft ons zoveel moois te schenken, maar soms moeten we eerst een flinke berg trotseren, eer we het mooie landschap kunnen bewonderen. Mijn vriend herinnert me er dikwijls aan dat we tevreden mogen zijn dat we 2 armen en 2 benen hebben, dat we gezond zijn (op onze fertilteitsprobleem na) en dat we een goeie job hebben in tijde van crisis, een dak boven ons hoofd. En onze kinderwens, die zal ooit wel vervuld worden zeker... Ik weet het is zeeeeeeer moeilijk en zwaar en ook weten we dat we niet alleen zijn, onze strijd moeten we precies toch zelf strijden. Maar huilen is niet erg, het moet eruit al je gevoelens, het is niks om je over te schamen, ik heb het gisteren ook nog gedaan, en het doet deugd.
En blijf gewoon geloven!! Geniet van de kleine dingen des leven dat moeen we zelf ook doen...

Dag meisjes,

Eerst en vooral bedankt om de tijd te nemen om naar mijn gemekker te luisteren. We hebben allemaal zo wel ons eigen probleem, niet? *zucht*

Ik heb vandaag een hele dag lamlendig in de zetel gehangen. Mijn regels gaan er morgen of overmorgen doorkomen en ik weet écht waar nog steeds niet of ik nu ga starten met die IVF of niet. De voordelen en de nadelen worden hier afgewogen.
Ventje zelf laat het helemaal aan mij over, maar zou -als hij in mijn plaats was- nog een maandje minstens uitstellen. Hij vindt dat ik er helemaal door zit en da's misschien ook geen goede basis voor een goeie IVF-poging...
Ik ga nog een dagje zetelhangen, denken, depressief zijn, mezelf vol chocolade proppen enz...

heej lie'tje,

desire leaves our hearts broken
is wears us out...

die "desire" naar kinderen is zoooooo groot dat het ons zelfs kapot maakt. maar nee zeggen tegen die "desire" is gevoelsmatig geen optie, het is van moeten. ventjes voelen dat precies niet op dezelfde manier. die voelen precies niet dt als die desire er is dat het nu, meteen liefst nog gisteren moet. en zijn ook geneigd de beslissing voor behandelen in de handen van de meest behandeling ondergaande, de vrouw te laten. idemdito hier. maar ik sleur hem mee in het beslissingnemen. want hij moet al mijn hormonaliteitenuitspattingen slikken, moet me steunen als is er door zit... en dat is soms moeilijk voor hem want hij wil het liefst weglopen en vooral 'wegwerken';)
we voelen hier precies veel dezelfde dingen. het depressieve in onze 'mood', het zetelhangen (naast het werk doe ik bijna niets anders), het kerstboomsitten, nagels afbijten... soms eens 'gek' doen en gaan joggen om negen uur 's avonds. maar vooral, en ik zou er af moeten blijven met mijn 'dieet' van accu en de dreiging van het kilomonster maar ik kan het niet laten: chocolade, een steeds weerkerende constante in mijn ferti-leven. zonder leven zou een marteling zijn... ik begin de dag met een reep en ik eindig ze met een reep.
vanavond als kerstdiner een reep! oh wat kan het leven zoet zijn als je geen kerstavond moet gaan vieren...

raar, toen ik nog geen IUI aan het doen was begon ik te schrijven op het IUI-topic, en nu doe ik IUI en begin ik al op IVF-topic te schrijven, ik loop een beetje voorop. misschien is het gewoon anticiperen op wat misschient volgen zal...

liesje

nog eens heej Lie,

je kan ook altijd eens nr Tineke bellen. die is echt heel goe en woont in de buurt, hé.
ze is nu op vakantie maar ik denk dat je volgende week wel kan bellen.

choco-liesje

Hey Liezeke,

't Kan misschien onnozel klinken en ik hoop écht waar dat dat voor jou niet telt, maar ik had na 1 mislukte IUI al het gevoel dat die IUI's niet gingen werken voor ons. 'k Heb er nog 5 gehad en allemaal noegabollen.
Niet dat ik echt negatief was, maar ik denk dat je als vrouw ergens instinctief wel kan voelen dat er iets niet klopt in je lichaam ook al zeggen 500 dokters van niet...

Mijn ventje kruipt zeker niet weg, integendeel, ik denk dat menig vrouw zou juichen met een mannetje als het mijne. Die's precies een pak gevoeliger als sommige ventjes hier.
Hij vindt gewoon dat het allemaal op mijn lichaam terecht komt en dat ik dus maar moet bepalen wat ik wel e niet wil zonder dat daar verwijten van moeten komen.
Zoals ik al zei: hij wil eigenlijk geen IVF, hij zou zelfs al eerder adopteren, maar ik mag kiezen wat ik wil en daar sluit ie zich bij aan.

En Kerstmis... Tchoooooo... Normaalgezien vieren we dat bij de schoonouders, maar aangezien schoonzus zwanger is en dat met de nodige kirrende geluidjes telefoongewijs overbracht op het moment dat ik een curettage moest afwachten, tsja... Wij blijven liever thuis dus.
En 't maakt me kwaad. Echt kwaad dat mijn schoonmoeder niet het lef heeft om te zeggen: Kind A, ge hebt kind B serieus gekwetst, blijft gij maar 'ns thuis dit jaar zodat die mensen tenminste toch een toffe kerst hebben.

Neen hoor, mensen kiezen voor het gelukkige koppel. Zo erg voor m'n ventje ... Hier dus ook met z'n 2 tegen de kerstboom gesmakt zonder enig voornemen. 2007, 2008, 2009 gingen ONS jaar worden. Nu durf ik niks meer te hopen.

heej Lie'tje,

ventje is ook gevoelig ventje zunnu! hij beseft maar al te goed dat zijn bijdrage in heel het gedoe zich beperkt tot een klein kwakje. de rest (alle ziekenhuisbezoeken, het van en naar labo crossen, de inseminatie, de hormonen) is allemaal voor mij alleen. het laat hem niet ongemoeid want hij krijgt vaak de volle laag van mijn onredelijk gedrag door de hormonen. maar hij incasseert, slikt het en pakt me vast en zegt dat hij me doodgraag ziet. dat doet ongelooflijk goed. vooral omdat ik me na mijn uitspattingen ongelooflijk schaam. hij vindt het niet erg.
zijn verwerking is wel anders dan die van mij maar hij respecteert wat ik ervoor doe om er mee om te gaan en me erdoor te spartelen.
heb hetzelfde 'kerstprobleem', zelfde schoonzus die net bevallen is en ons besproeid met uitspraken dat we blij moeten zijn met onze vrije tijd met elkaar... omdat ik nog vol hormonen zit en mijn uitspattingen bij zulke uitspraken op kerstavond niet te vermijden zijn ben ik dus gisterenavond thuis gebleven, ventje is wel gegaan. en ik heb ook zo een gevoel tegenover mijn schoonmoeder; 'waarom zet je die schoonzus nu niet op haar plaats zodat ik er wel bij kan zijn? '. tja, voor de buitenwereld doen we soms een beetje 'raar' en zijn wij het die buiten 'het normale doen' vallen. ze weten gewoon niet beter...
ik probeer ze zoveel mogelijk te informeren en open te staan voor vragen en infostandje over de gevoelens bij vruchtbaarheidsproblemen te spelen, dat ze weten waarom ik zo 'raar' doe en dat dat mijn manier van verwerken is. ik verwacht niet van iedereen dat ze het snappen maar ze beginnen wel beetje voor beetje respect te hebben voor mijn gevoelens. en dat is wat telt.
ik zeg ook dat ik open sta om te luisteren naar hun 'mijn-baby-weent-en-god-wat-is-dat-erg-voor-mij' gevoel omdat dat evengoed een rot gevoel moet zijn, maar dat zij ook voor mij respect moeten opbrengen dat ik ontzettend jaloers ben op dat gevoel.

fijne kerst, lie'ke, samen met je ventje!

liesje

Hey Liezeke,

Mijn ventje heeft dan weer geluk met mij Ik heb eigenlijk nog nooit (met of zonder hormonen) lastig gedaan tegen hem. Ik loop vooral te mopperen. Da's het ergste... Om mezelf van een optimistische madam naar een ouwe zeurende sok te zien gaan

Ik kan ge-wel-dig hard lopen mekkeren over 'onrechtvaardigheden'. De schoonzus die naast erg lomp ook erg vruchtbaar blijkt te zijn, alle meisjes die op website 'babybelgie' samen met mij stopten met hun pil zijn allemaal al zwanger (sommigen zelfs voor hun 2de) enz..
Ik krijg het hier ook soms op m'n zenuwen: op de chat kom ik niet meer want het zit daar bomvol zwangeren die heel de tijd kletsen over hunne kleine. Dàt wil ik dus niet horen wanneer ik even wil chatten omdat ik het niet meer zie zitten.
Op Facebook is het helemaal jan-ken. Ik ben werkelijk de enige van mijn ex-klas die nièt met minstens 2 koters op haar profielfoto staat.
En als klap op de vuurpijl: vorige week een ex-leerling gezien met haar baby. 't Is wel (sorry) een minimargi die ongetwijfeld geen 5 jaar bij haar lief zal blijven, maar goed, bottom line is dat die 18-jarige wel heeft waar ik al bijna 3 jaar naar tracht.

En begrip... tcho... Mijn eigen moeder snapt niet waarom ik wegblijf van familiefeesten waar de buiken welig tieren, de baby's synchroon krijsen en de lichtgemarineerde nonkels zeer tactvolle(!) vragen stellen. Ook mijn schoonbroer reageert maar bot als we zijn aanbod om naar babyshowers te komen afwijzen.

Wat mijn giftige schoonzus betreft: ik ben al lang blij dat mijn ventje zijn idee over haar bijgesteld heeft en haar nooit meter zal laten worden van ons kind wanneer het toch ooit eens zover zou komen.
*dikke zucht van verlichting*

Voorts wacht ik hier nog steeds op m'n regels. Ze zijn onmiskenbaar op komst, maar ik verzet me met man en macht.
Ik WIL zwanger zijn of op z'n minst extra tijd om me voor te bereiden op die IVF.

Ik wacht al 2 dagen op een teken. Doen of niet? Misschien kom ik hier wel gewoon moed putten om verder te doen.
Wanneer ik in de ijskast die serie spuiten zie liggen ga ik al uit m'n dak... Ik haat die dingen... Ik haat spuiten... Ik haat bloedprikken... Met m'n fijne aders is dat altijd een hel

heej lie'tje,

die facebook, ik kijk daar ab-so-luut niet meer naar, geeft me toch alleen maar meer mopperbuien! want elke baby die daar verschijnt is er één te veel.
en ook ik heb last van 'onrechtvaardigheden', avonden tirades afsteken waar zelfs cicero van zou opkijken en catalina meteen op de vlucht zou slaan... maar meer dan een binnenshuiskamer-prijs voor redenarij die ik krijg van tweekoppige jury (poezekop en ventje) win ik er niet mee.
als ik dan op mijn werk ben en vormelijk dezelfde redenarij hoor van ouders met kinderen die zwaar gehandicapt zijn stijgt het schaamrood me spontaan naar de wangen. okee okee, ieders waarheid is belangrijk, dus ook die van mij maar soms kan ik het toch nog relativeren en kan ik genietn van het leven zoals het naar me toekomt. maar als er in dat leven dan een 'wicht' passeert die verkondigt dat ze in één twee drie zwanger was en och-wat-ziet-ze-af-want-haar-kindje-weent dan daalt dat schaamrood weer in de grond en kan ik alleen maar hopen dat het via de grond haar ooit eens zal bereiken.. shit happens
om dan maar lekker verder te gaan (ben toch op dreef), ik vind het ook vaak onrechtvaardig dat ik die rot antiepileptica moet doornemen moest ik dan ooit toch zwanger worden met 20% kans om zelf een kindje met een zware aandoening te hebben. inderdaad, zelfs dan; shit happens...
relativeren is moeilijk al lukt het me (with a little help of my real friends) en kan ik nog net op tijd de 'wijze' woorden van een goeie vriendin-bijna-professor-filosofie herinneren; 'lieve kabouter,er had niemand ons beloofd dat het leven fantastisch ging zijn toen we eraan begonnen'.
bij deze wijze woorden leg ik mijn 'angry-young-woman' ambities neer en zet ik nog maar eens een aflevering grey's anatomy op!

liesje