gelukkig = zwanger?

[Glenys]

[klavertje4]

glenys...

ik begrijp je gevoelens heel goed meid...
je doet alles om jezelf op te peppen, je zoekt positivisme op, je zorgt voor een dagelijks doel in je leven,....en toch...je voelt je ongelukkig door die blijvende leegte...wat je ook doet , het lukt je niet ze op te vullen...

sommige leegtes kun je niet opvullen met iets, dan alleen waarvoor dat plaatsje dient...en dat doet pijn en maakt je moe...ik hoop dat je dat plaatsje ooit kunt vullen met iets schoons...

nu je 2de ivf-poging, terug energie vinden om ze zo goed mogelijk te doorstaan....is niet makkelijk maar probeer het weer te zien als een nieuw begin, een nieuwe kans, en stap voor stap vooruit...

ik duim voor je en een supperdikke knuf!!

elske x

[lyse]

Lieve Glenys,
Zijn we ongelukkig omdat het niet lukt of lukt het niet omdat we ongelukkig zijn? Ik weet wel zeker dat ik het eerste jaar dat we aan het proberen waren niet ongeduldig of ongelukkig was, integendeel. En toch lukte het ook niet. En toen ik de voorbije 2 maanden aan het rusten was met de behandelingen voelde ik me uitgerust, blij en opgelucht dat het allemaal even niet hoefde. Maar zwanger ben ik daar ook niet van geworden.
Persoonlijk denk ik dat we ongelukkig zijn omdat het niet lukt. Ik wil gerust geloven dat ongelukkig zijn je vruchtbaarheid niet bevordert maar de hoofdoorzaak van onze problemen ligt volgens mij ergens anders. Dokters hebben het nog niet gevonden en buitenstaanders begrijpen er sowieso heel weinig van. En in gevallen waarin dokters geen antwoorden hebben, wordt er veel te snel gezegd dat het probleem dan wel tussen de oren van de patiënt zal zitten.
Lieve Glenys, geef jezelf niet de schuld van het niet lukken. Sta jezelf toe om ongelukkig te zijn omdat het maar niet wil lukken en leg niet die extra druk op je schouders van gelukkig te moeten zijn. Het is normaal dat zo'n lange reeks van tegenslagen niet in je koude kleren gaat zitten. Dat is niks waar je jezelf voor moet verwijten. Bekijk het dag per dag. Het is goed dat je dingen doet om je beter te voelen en waarschijnlijk helpen die kleine beetjes wel maar zolang je grootste wens niet vervuld is zal dat gemis er zijn en zullen de ups en downs er zijn die we allemaal meemaken nu...
Ik hoop heel hard met je mee dat deze ivf poging de goeie zal zijn voor jullie...
Liefs,
Lyse

[sterre]

Hallo,

Hopelijk kan ik je wat oppeppen!! Ik versta je volledig. Ik heb 1 ifv 'verse' poging achter de rug en 2 pogingen met cryo's. Die laatste poging was in mei 2009. Toen hebben ze 2 cryo's teruggeplaatst. Ik kan je zeggen dat ik er ook niet gelukkig uitzag! Ik zat ook zwaar in de put en was al mijn moed kwijt. Toch deed ik ook de ene poging na de andere want geen poging was geen kind. Ondanks mijn "negatieve" ingesteldheid was ik zwanger. Ik kon het echt niet geloven en was nog steeds overtuigd dat dit zou mislopen. Maar intussen zijn we een jaar verder en is mijn dochter al 3,5maand. Dus je moet niet altijd "happy" zijn. Blijven volhouden is de boodschap en natuurlijk is het beter als je je goed in je vel voelt, maar ik kon dat ook niet. Na een tijdje ben je echt zo down... Maar zeg geef de moed niet op. De aanhouder wint!!!

[Mona Lisa]

beste Glenys,

het is heel goed dat je je voorbeeldig probeert te gedragen tegenover andere toe ... maar ... is het niet telkens een masker dat je opzet? Is het niet telkens een stukje van jezelf dat je opzij zet? is het niet net dat je nog eens fel confronteert met je eigen situatie?

(ik bedoel dit niet negatief of verwijtend hé, echt niet )

Maar ik heb net hetzelfde meegemaakt ... naar de buitenwereld toe was ik altijd goed gezind, altijd vrolijk, al die behandelingen leken mij niet te raken, ...
Maar net door elke keer dit masker op te zetten ... net daardoor confronteerde ik mezelf met het feit dat het niet goed met me ging.
Sinds een paar maanden ben ik het gewoon beu! ik zet mijn masker nog heel weinig op. Als mensen mij vragen hoe het gaat ... dan zeg ik ook hoe het gaat, goed of slecht.
Als ik op babybezoek ga, en het zou mij echt ontroeren, dan ga ik ook geen moeite doen om het te verbergen.

En om eerlijk te zijn ... sinds dat ik mijn masker heb opgeborgen heb ik ook veel minder negatieve gedachten. Wetende dat ik me niet "voorbeeldig" moet gedragen, geeft me net de energie om bv. babybezoeken aan te kunnen. Het gaat allemaal veel gemakkelijker.

Ongelukkig zijn ... ik heb ook heel lang hierover nagedacht... Ben ik echt ongelukkig?
Ik ben ongelukkig omdat wij al meer dan 2 jaar moeten wachten op onze droom en de ene behandeling na de andere moeten doen, terwijl het bij anderen van een leie dakje gaat.
Maar ik weet wel dat ik niet ECHT ongelukkig ben. Buiten het uitblijven van onze kinderwens, heb ik een fantastisch leven. Ik ben werkelijk met alles tevreden (werk, huis, man, familie, vrienden, ...).

Het is dus het uitblijven van de kinderwens die mij af en toe ongelukkig laat voelen. Maar ik kan me er tot nu toe steeds terug overzetten.

Zit het tussen de oren? Moeten we er gewoon minder mee bezig zijn? ...
Sorry, in mijn ogen onzin!!!! We kunnen er niet anders dan ermee bezig zijn. we zijn continu alarmen aan het zetten om dan te spuiten, dan dat te slikken, dan utrogestan, dan op afspraak voor FM, dan PU, dan TP, ...
Het beheerst ons leven nu éénmaal.

Persoonlijk leef ik volledig in functie van ...
En zolang ik het kan opbrengen om "in functie van" te leven en ik voel me er nog steeds goed bij ... dan ga ik door. als dat niet meer het geval is ... dan weet ik dat ik ermee moet stoppen.

Het is allemaal zo persoonlijk. Het is vooral belangrijk dat je in jezelf telkens terug de kracht vind om te durven geloven of om eens alles op zijn beloop te laten. Hoeveel je ook naar een acu gaat, hoeveel je ook met anderen praat, ... het is iets wat we in ons hoofd en in onze ziel moeten zoeken en rechtzetten.

[*nat*]

Lieve Glenys,
Ook ik snap heel goed wat je doormaakt. De angst om nooit een gezin te hebben, de zware behandelingen en nog zwaardere mentale klappen als het weer eens misloopt of niet lukt... Het blijft toch altijd een beetje aanvoelen als falen, terwijl we er zoooooveel voor overhebben en zooooo hard voor die kinderwens willen gaan dat al het goede in ons leven wegvalt en vergeten wordt.
Als je dan ook nog eens de druk opgelegd krijgt om gelukkig te 'moeten' zijn, om altijd weer positief te moeten denken, en daardoor nog een gigantisch schuldgevoel bovenop krijgt als je het af en toe niet ziet zitten, ja dan wordt het een vicieuze cirkel natuurlijk.
Het is zo dat je niet altijd kan laten zien hoe je je echt voelt, ik ben ook al gaan werken of heb zwangerschapsnieuwtjes of 'en wanneer is 't nu zover bij jullie' opmerkingen moeten aanhoren dat het huilen mij nader stond dan het lachen, en op die momenten zet je uiteraard een masker op, maar hopelijk zijn er een paar mensen in je omgeving (en wij) bij wie je jezelf kan zijn, en bij wie je kan zuchten, schelden, klagen, roepen en tieren als dat nodig is. Want ook dat heb je af en toe echt nodig. Als je alles opstapelt of wegsteekt, blijf je vanbinnen toch met die stress zitten, en af en toe is het goed om de emmer leeg te gooien als hij bijna overloopt.
Ik denk dat we allemaal moeten leren leven met het besef dat, hoe hard we ook ons best doen, er geen succesformule bestaat waarmee we zeker zwanger worden. We hebben er geen controle over. Dat is enerzijds héél moeilijk om te accepteren, maar langs de andere kant kan dat misschien ook een bevrijding zijn: bij iets waar je geen controle over hebt, kan het ook nooit jouw schuld zijn dat het niet lukt!
Ik hoop dat de start van je nieuwe IVF je wat nieuwe moed kan geven, dat je stilaan terug wat hoop kan krijgen. Maar als je veerkracht het laat afweten, voel je daar dan zeker niet schuldig over. Je hebt het recht om triest te zijn!
Dikke knuffel!

[Glenys]