kinderwens verdwijnt met de jaren?

[maar]

hallo! Ik ben nieuw op het forum. Twee jaar geleden IVF begonnen, een groot aantal eitjes en een heleboel bevrucht! Daarvan uiteindelijk een 12tal ingevroren. Een immens succes dus! Maar wacht, na een tweede onsuccesvolle terugplaatsing werd ik ziek en moest stoppen met de terugplaatsingen owv medicijngebruik. Er zijn uiteindelijk nog 7 ingevroren embryootjes en ik wil die nu wel terugplaatsen, maar als ik heel eerlijk ben sta ik nu minder te popelen om moeder te worden. Ik wil zeker wel een kindje, maar ik ben nu alweer wat ouder en voel me minder fit dan toen ik eraan begon. De gedachte aan weinig slaap, het heen en weer rennen, etc.... Alle verantwoordelijkheden, zorgen,...ook de zwangerschap en bevalling.... Ook de risico's waarover ik zo vaak hoor, zowel voor IVF moeders als kind.... het maakt mij allemaal wel bang en ik raak er allemaal helemaal van in de war. Ik twijfel dus of ik de terugplaatsingen ga doen, geloof het of niet. Ik vrees dat velen onder jullie dit onbegrijpelijk zullen vinden, maar misschien is er wel iemand die hier begrip voor heeft en me over die twijfel heen kan halen? Want, eigenlijk wil ik graag dat iemand mij gewoon kan overtuigen denk ik.... pfff....ik wou dat de natuur gewoon zijn gang kon gaan en ik hier niet over moest beslissen.... Iemand advies???

[Kruimel]

Hallo Maar,

Wat een lastige situatie. Zou dit niet gewoon koud-water-vrees zijn? De meesten van ons storten zich, na jaren vruchteloos proberen, in het behandel-circus. En eens je daarin bent beland, ga je door. Tenminste, zo heb ik het ervaren, blik op oneindig en doorgaan. (Nou moet ik zeggen dat wij vrij 'snel' resultaat hebben geboekt, na een jaar van 'n operatie, 4 IUI's, een IVF en een cryo TP ben ik nu zwanger.)
Voor jou is het anders gegaan. Na een vliegende start heb je een verplichte pauze moeten nemen. Je weet nu precies wat de ellende van de behandeling inhoudt, maar hebt nog niet de 'beloning' van een kindje, die mensen die voor een brusje gaan wel hebben.

Ik kan je absoluut niet vertellen wat je moet doen en zal je ook zeker niet overhalen. Daar is dit veel te ingrijpend voor. Je kunt jezelf wel afvragen hoe je je leven over 10 jaar ziet, waarom je ooit de MMM in bent gestapt, of je partner (als je die hebt) en jij het zien zitten om met z'n tweetjes oud te worden, of je genoeg hulp in je omgeving hebt om je te ondersteunen tijdens de hectische periode die je beschrijft. En misschien helpt het ook om te bedenken hoe je je zou voelen als je, door een wonder, opeens zwanger zou blijken.

Ik wens je veel sterkte!

[maar]

hallo Kruimel,
hartelijk dank voor je reactie! Je hebt hoogstwaarschijnlijk gelijk dat het koud-water-vrees is. Ik probeer al 8 jaar zwanger te worden en nu ik die TP's voor de boeg heb begin ik me af te vragen of ik het moederschap wel (nog) aankan. Alle onderwerpen die ik bij dit onderwerp vind op het forum gaan idd over het bang zijn dat het niet lukt en dan kom ik af met de schrik dat het wél lukt. Hoe gek is dat, he. Ik voel me daarom dus idd nogal in de war. Mijn kinderwens is nooit zó sterk geweest dat ik zou doorgaan tot het oneindige (zoals je beschreef). Ook uit schrik dat ik eenmaal het kindje er zou zijn, dan veel te veel verwachtingen van dat kind zou hebben. Maar je hebt zeker gelijk dat- als ik me voorstel hoe ik me zou voelen als ik zwanger zou zijn- dat een MIRAKEL zou vinden en dolgelukkkig zou zijn. Ik zal het cru stellen: na een kleine 100 cycli die telkens uitmondden in verdriet, is het echt zeer moeilijk me dit nog voor te stellen... maar alvast bedankt voor de oppeppende reactie!

[*nat*]

Dag maar,
Ik ben momenteel héél pril zwanger maar het loopt allemaal niet zo goed en ik ben dus behoorlijk bang dat het gaat mislopen. Ook ik merk dat het telkens moeilijker wordt om erin te blijven geloven, dat het behandelen zwaarder en zwaarder wordt en dat je murw wordt van alle teleurstellingen en verdriet.

Maar toch, zelfs als het nu misloopt, heb ik nog niet het gevoel dat ik er alles aan gedaan heb en dat was voor mij een belangrijke drijfveer: heb ik echt alles geprobeerd om zwanger te worden, zodat ik mezelf later niets kan verwijten. Zouden bij jou, als je x-aantal jaren verder bent en het 'te laat' is, de wetenschap dat je die cryootjes nog had, niet gaan knagen? Dat het kansen zijn die je hebt laten liggen?

Ik begrijp absoluut je beweegredenen en ik heb er alle respect voor als je beslist toch niet verder te gaan, maar dat was de bedenking die ik mij maakte...

[maar]

Hallo Nat,
Sorry te horen dat het niet zo goed gaat met je. Toch blij dat je tijd wil maken voor een reactie. Je hebt gelijk dat ik het me super zou beklagen als ik 7 prachtige kansen laat liggen. Dat speelt zeker mee waarom ik vind dat ik het zeker moet doen. Ik heb er sinds mijn berichtje van gisteren al weer véél over nagedacht en ik heb een afspraak gemaakt met de gyn voor een echo volgende week om de TP te bepalen. Tegen volgende week zal mijn moederwens hopelijk weer helemaal terug zijn? Het is zoals je zegt: als je 8 jaar tss hoop en wanhoop geslingerd wordt dan wordt het zo moeilijk nog te geloven. En dan begin je jezelf te beschermen voor nieuwe teleurstellingen en ga je aanvaarden dat het is wat het is. En dan verdring je die moederwens. Maar als je in je achterhoofd blijft hopen (en als iedereen rond je zegt dat je nog tijd hebt!), ja, dan wordt je telkens weer uit die put getrokken, he. Ik denk dat ik gewoon bang ben. Wat als de TP's niet lukken, dan terug IVF? Dat denk ik echt niet. Het is voor mij dus ook de schrik van: alles of niets deze keer.
Ik wens jou in elk geval het allerbeste en hoop dat het gauw betert!!! veel liefs

[Mispoes]

Hey Nat en Kruimel,

Kunnen jullie het gevoel beschrjven om eindelijk zwanger te zijn na zo'n hele behandeling?

Hoe loopt het dan eigenlijk? De terugplaatsing gebeurt en na 14d ga je voor de bloedname en vertellen ze je doodleuk dat het eindelijk gelukt is?

Voel je het meteen? Wisten jullie dat het deze keer prijs zou zijn? Hebben jullie iets speciaals gedaan?

Ik denk dat als ik dat telefoontje krijg met positieve uitslag dat ik gewoon in tranen ga barsten van een allesverlossende emotie. Ik kan me het gewoon niet voorstellen hoe het zou voelen.
Op mijn werk zijn er ondertussen 3 mensen zwanger. Telkens als er een aankondiging gebeurt, barst ik gewoon in tranen uit. Ik kan het gewoon niet controleren. Ik ben blij voor hen, maar het onderwerp ligt me heel gevoelig.

[Kruimel]

Hoi Mispoes,

Dat gevoel, da's heel onwerkelijk. In mijn geval was het na een cryoTP waar ik eigenlijk niet in geloofde. Ik ben Nederlandse, hier doen ze niet aan bloednames. Je mag gewoon thuis testen. Ik had 2 dagen eerder getest, omdat ik een erg drukke week op school kreeg en ik voorbereid wilde zijn.
Ik voelde helemaal niets en stond toen opeens op zondagochtend 7 uur (moest nodig plassen...) met een positieve test in mijn handen. Bizar. Mijn lief wakker gemaakt, die er niet zoveel van snapte. Hij sliep nog half.
De week die daarop volgde voelde ik niet veel. Wel kreeg ik tot 4 keer toe een bloeding, steeds heftiger. Ik dacht dus dat het gedaan was. Maar daarna, op 5w+5d, kreeg ik een spoedecho die uitwees dat ik wel degelijk nog zwanger was. Inmiddels ook de 7-weken echo gehad, het hartje zien kloppen en morgen ben ik 8 weken zwanger.
Ik had altijd gedacht dat ik het wel zou merken, omdat ik vanaf de allereerste keer dat ik ongesteld werd mijn eisprong voelde en ook verder mijn lijf erg goed ken. Maar het is denk ik danig in de war gebracht door alle kunstmatig toegevoegde hormonen...
De kwaaltjes hebben inmiddels ook goed ingekickt. Ben doorlopend misselijk, gelukkig zonder spugen, ben enorm moe, doe het liefst 2 dutjes per dag. Kan maar weinig eten, zit heel snel vol. Mijn reukzin is enorm versterkt en die was altijd al erg goed. Kortom, ik ben blij dat het vakantie is en dat ik niet tussen de ZMOKkers sta. Mag nog even wennen zeg maar. Ik ben nu trouwens voor het eerst 's nachts opgestaan omdat ik honger had en niet kon slapen. Net wat yoghurt verorberd en zo weer terug naar bed.

Inmiddels begint het gevoel dat het echt waar is langzaam in te dalen. We zijn nog steeds angstig dat het misgaat, ik zal blij zijn als ik de 12-weken-grens heb gehaald.

Ik heb bij veel meer vrouwen gelezen dat ze het niet aan voelden komen. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat we er zo op gefixeerd zijn en tegelijkertijd zo vaak teleurgesteld dat we niet goed meer durven hopen...

Ik hoop dat je heel snel het verlossende telefoontje krijgt. Dat je zelf je lijf na kunt pluizen om na te gaan wat je nou voelt. Dat het minder pijn doet als anderen (zomaar) zwanger raken. En dat je binnen 't jaar je eigen kleintje in je armen houdt. Sterkte!

[Sterretje]

Hey dames,
ik heb hier even kort meegelezen en wil jullie graag mijn filosofie neerpennen:

Wij lopen al jaren met een kinderwens rond, zien de meesten in onze omgeving probleemloos zwanger worden, bevallen en kinderen opvoeden.
Omdat wij dit pijnlijk en confronterend vinden (misschien praat ik beter in de ik vorm...), sloot ik me af van alle baby toestanden om me heen. Ik wou eerst mijn doel bereiken: uberhaupt zwanger worden. Ik dacht gewoon niet aan wat de gevolgen zouden zijn, mss een soort van zelfbescherming of onbewuste ontkenning.
Op een bepaald moment (al dan niet met de zwangerschap) vallen die oogkleppen weg, en komt het besef dat kinderen hebben niet altijd rozegeur en maneschijn is, dat je best veel verantwoordelijkheid en miserie erbij krijgt.
Ga je prematuur bevallen, krijg je een reflux of huilbaby? Gaan de nachten meevallen? Gaat de voeding lukken? Tot in de puberteit en zelfs later van je toekomstige kindje begin je vragen te stellen en twijfels te krijgen.
Want ja, je had je nooit kn inbeelden zwanger te worden of kindjes te krijgen. Ik was zo gefocust op die hele behandelingen, en vond dat al emotioneel genoeg! Onbewust heb je mss de hoop al opgegeven of je kinderwens weggeborgen. Op de duur wist ik eigenlijk ook niet meer waarom ik nu eigenlijk zwanger wou worden. Was dat onder druk van m'n sociale leven? was dat omdat ik me per sé wou voortplanten?
Deze twijfel en vragen overkwamen me vaak (zelfs nu nog, mijn kindje is negen maanden). Het hoort er echt bij. HEt is een verwerkingsproces, 'maar', voor jou is dit mss een averechts verwerkingsproces. I pl v de kinderwens opbergen, ze terug naar boven halen.
Kom eens lezen op het zwanger/kinderen topic. Iedere DVO-er die onlangs mama is geworden, is zielsgelukkig hoe zwaar het ook is, hoe depri wij soms ook waren/zijn.
De onvoorwaardelijke liefde die zo een klein hummeltje je kan geven, is overweldigend! Negen maanden na de geboorte krijg ik nog tranan in mijn ogen als ik denk aan de bevalling, als ik denk aan het godsgeschenk dat me gegeven is!
Wij zijn nu bezig met een brusje, en mijn man vroeg vorige week: zeg, wil jij eigenlijk wel een brusje. Je bent nu al zo moe met momenten... ik vroeg of hij soms twijfelde aan mijn moedercapaciteiten, of ms dat hij zelf begon te twijfelen? Je ziet, het is volkomen normaal en hoort bij het reilen en zeilen in het dagelijkse leven.
Toch is het een beslissing die je zelf moet nemen.
Ben je voorbereid op de mogelijke teleurstellingen na een mislukte terugplaatsing, wil je terug in die emotionele draaimolen terugkomen.
Je hebt het risico om zwanger te worden, maar ook om kinderloos te blijven. Een zwaar dilemma dat alleen jij kan overwinnen!
Succes!!!

[maar]

dag sterretje,
bedankt voor je bericht!
Ja ja, die voor-en nadelen van het moederschap, he. Bedankt dat je het ook had over de nadelen. Maar ik kan me voorstellen waarom de meesten beweren dat de nadelen sowieso overtroffen worden door alle voordelen en gelukkige momenten. Ik begin ook weer die hoop te krijgen op een dag zo'n kleintje tussen mijn man en ik in bed te hebben, de eerste keer dat het kleintje "mama" zegt, ...al die wonderlijke dingen waar ik naar verlang.
Sinds mijn eerste berichtje en nu ben ik inderdaad al helemaal weer in de mood aan het komen. Ik voel me alweer veel zekerder, sterker, optimistischer. We gaan er weer voor. Met die 7 cryootjes wil mijn gyn 4 pogingen doen; de eerste keer met eentje, en dan 3x met 2. Ik laat jullie zeker weten hoe het verloopt!

[*nat*]

maar, alvast heel veel succes gewenst met je cryootjes!

Mispoes, het is bij mij zo dat je als je in de behandelingen zit, vaak niet verder denkt dan dát. Een kindje lijkt zo ver af, zo onbereikbaar, dat je jezelf daar niet durft van te laten dromen. En als het dan lukt, ben je nog niet van de angst af, want je bent zo gefocust op die jarenlange teleurstellingen: wat als het nu wéér misloopt? Ik had dus zeker geen 'oef' gevoel. Niet toen de plus verscheen op de Kruidvattest (mijn man en ik stonden elkaar maar wat verbaasd aan te kijken), niet na de eerste positieve BN (ik was heel verbouwereerd na dat lakonieke 'proficiat u bent zwanger' telefoontje), al zeker niet na de slechte tweede BN (paniek!) en nu nog steeds niet na de 3de, betere BN (gelaten afwachten tot de echo maandag). Ik denk dat het nog een hele poos zal duren voor ik me 'zwanger' voel en ik weet niet of ik ooit echt helemaal gerust zal zijn. Ik denk dat een onbezorgde zwangerschap veel moeilijker is voor ons, die elke stap van het proces zo bewust hebben meegemaakt en zo goed weten hoe moeilijk het is en hoeveel factoren er goed moeten zitten. Maar het is ook de aard van 't beestje hoor, ik ben nu eenmaal een stresskonijn.

Sterretje, je verwoordt het heel mooi. Ik denk inderdaad dat dat tegenstrijdige (wel heel graag willen maar toch twijfelen en bang zijn) in ieder van ons zit. Succes met het brusje !

[Mispoes]

Hey dames,
mercie voor jullie reactie. Het gebeurt dus echt plots, onverwachts. Dat geeft me toch weer een vonkje hoop

Ik hoop dat jullie zwangerschap voor de rest onbezorgd mag verlopen. Zelf ga ik ervan uit dat eens we zwanger zijn, de rest goed komt. Ik mag er niet aan denken als het niet zo zou zijn. Veel succes en geniet ervan!

[Marleen]