De Verdwaalde Ooievaar

Hallo een vraagje,

mijn zus begint aan haar eerste IVF poging. Van de gyn krijgt ze een ziekenbriefje van pick up tot terugplaatsing. Haar HR-afdeling heeft haar laten weten dat een vruchtbaarheidsbehandeling niet geaccepteerd wordt voor medisch verlet omdat het hou je vast ' gepland' is.

Nog iemand hier problemen mee gehad??

cinne

Hoi

Je zus kan mss eens vragen aan haar huisarts of die het briefje wil vervangen?
Ik weet niet of het lukt, maar is mss wel het proberen waard!

Idd. Als ze echt moeilijk doen, gewoon een briefje aan de huisarts vragen. Die zal dat wel geven. En de volgende keer... niet meer eerlijk zijn op het werk.

Je zus haar gyne zou eens naar die mensen van HR moeten bellen om wat advies te vragen over hoe je een PU kan plannen. Het zou tot de medische doorbraak van het jaar kunnen leiden.

Hoi,

Ook ik heb hier problemen mee (werk in NL). Mijn baas vind dat ik geen recht heb op ziekeverlof omdat het mijn eigen keuze is en hij daar niet voor moet opdraaien.

Heel veel succes voor je zus!

amaai ik kan mijn oren of beter ogen niet geloven. Wat voor bazen zijn dat toch? Duidelijk zelf geen problemen gehad want dan zouden ze wel anders piepen.

Milla, is het je eigen keuze om onvruchtbaar te zijn???


Sorry, maar ik kan hier echt niet tegen!
Het is allemaal zo onrechtvaardig!

als je die redenering volgt moet je ook geen bevallingsverlof krijgen wegens 'geplande zwangerschap'... Vakbond op zetten!! Of eens raad vragen aan advocaat en dreigen met arbeidsrechtbank (maar dat zal er haar werksituatie natuurlijk niet op verbeteren...)

Vraag me af of dit zelfs wel wettelijk is, een doktersbriefje is een doktersbriefje, ze hebben moeten volgens mij de reden zelfs niet kennen op je werk, da's toch 'medisch geheim' enzo. Gelukkig geen problemen mee gehad.

Helaas telt in NL een doktersbriefje niet, daar moet je naar de bedrijfsarts. Deze beslist dan of je ziek mag zijn. Bij mijn vorig gesprek met hem kreeg ik te horen dat ik beter een kind kon "nemen" (zo zei hij het letterlijk) toen ik antwoorde dat ik voorlopig niet aan adoptie denk, kreeg ik als antwoord "wil je dan wel zo graag een kind". Ik heb ondertussen 7 ICSI's achter de rug en hij geeft mij echt het gevoel dat ik klaar ben voor de psychiatrie. Het zal jullie misschien ook niet verbazen dat ik daar huilent ben buiten gegaan en voorlopig ook niet meer terug wil.

Groetjes, Milla

over maken. Even contact opnemen met het FNV of CNV, om naar je rechten te vragen, maar volgens mij is deze arbo-arts zijn boekje ver te buiten gegaan. Hij mag zich hier helemaal niet mee bemoeien. Zijn taak is om te beoordelen of jij in staat bent om te werken. Volgens mij mag hij helemaal niet vragen naar zaken als kinderwens en jou zeker niet een mogelijke adoptie in de schoenen schuiven, en al helemaal je niet verwijten dat je niet graag een kind zou willen. Wat een stuk onbenul!

Cinne, ik denk dat het qua werkverhouding het handigst is als je zus even langsgaat bij HR, om te overleggen op welke manier deze behandeling in hun ogen te plannen zou zijn. Het klinkt me als brute onkunde in de oren dat ze dit planbaar vinden. Belachelijk, maar misschien met een gesprek op te lossen. En anders even bij de vakbond navragen wat haar rechten zijn, ik weet niet hoe dat in België geregeld is.

Sterkte voor beide dames!

Eugh, mijn bloed kookt als ik dit lees...

Cinne, als je zus in België werkt, is dat DIKKE ZEVER (ik heb vier jaar in HR en op een sociaal secretariaat gewerkt). Een doktersbiefje is een doktersbriefje en daarmee uit, daar hebben zij niets aan te accepteren. Het enige dat ze bij het bedrijf kunnen doen, is een controlearts op haar afsturen om 'misbruik' aan te tonen.

Milla, In Nederland weet ik niet precies hoe het zit maar ik heb jouw post met ongeloof en stijgende verontwaardiging gelezen...

En wat hebben we geleerd vandaag?

Punt 1: Moeilijke werkgever? Wees een keer niet eerlijk en vertel niets over je behandelingen.

Punt 2: Ga naar je huisdokter om je ziektebriefje te ruilen. Zo kan je altijd zeggen dat het een griepje was.

Punt 3: Er zal altijd onbegrip zijn voor onze situatie. Mensen die het zelf niet meemaken, kunnen het niet begrijpen.

Er is nog hééél vééél werk aan de winkel voor de politici om iets te doen voor de rechten van de IVF-patiënten. "Eerlijk duurt het langst" heeft mijn mama mij geleerd, yeah right! Niks daarvan! Er is gewoon bitter weinig begrip. In onze maatschappij ben je perfect gezond, normaal en moet je gaan werken. Kan je dat niet, dan ben je doodziek en dan blijf je thuis. De combinatie van gaan werken en een behandeling volgen, daar is geen plaats voor. Ikzelf heb hier ook al heel veel problemen mee gehad, zou er een boek kunnen over schrijven.
Vorige week nog had ik een gesprek met een baas van een andere afdeling omdat ik graag in dat team zou gaan werken, er was ook een vacature. Hij vroeg me of ik kinderen had of wilde. Toen ik heel eerlijk zei dat mijn man en ik een grote kinderwens hadden, kreeg ik het antwoord dat ik in dat geval niet de geschikte kandidaat was. Mijn profiel, motivatie,... was allemaal super, maar ik moest maar eens terug komen als mijn gezinnetje compleet was. Eigenlijk is dit discriminatie...

Ik heb gesolliciteerd toen ik net aan IVF begon. Ze vroegen of ik kinderen heb of wil. Ik heb het volgende gezegd: "Ik wil graag kinderen. Ik ben een jonge vrouw van 27 jaar en getrouwd. Ik denk dat dat de normale gang van zake is."
Meer niet. En ze hebben me aangenomen. Toen ik er dan een week of 6 werkte, heb ik met een zeer klein hartje en trillende stem verteld dat ik met IVF begin. Ik was zeer bang dat mijn C4 zou klaar liggen. Maar ze hebben er nu, na meer dan 1 jaar, nog altijd heel veel begrip voor. Gelukkig. Ik weet het, ik ben met mijn gat in de boter gevallen.