info gevraagt en wat steun

[Star*]

hebbe net onze 8ste ivf poging gedaan weer geen resultaat
wij zijn nu echt wel alle moed kwijt
bij m'n man is alles in orde
maar bij mij zijn m'n eierstokke volledig naar de vaantjes
voor de rest kern gezond hadden dan ook 28eitjes waarvan 22 bevrucht ondertussen hebben we maar 8eitjes meer
en weten echt niet meer wat gedaan zijn dan echt nog piepjong 22 & 24 en al bezig van mn 19 nu de laatste poging moest ik om de 3dagen 1500 pregnyl inspuiten hadden echt gehoopt dat het nu ging lukken niet dus zijn echt aan het eind van ons latijn geeft hier iemand ervaring mee of kan ons hun verhaal vertellen want heb zo soms gevoel dat we er alleen voor staan aangezien we zo jong zijn en onze vrienden niet verstaan wat en waarom we ivf doen mja

alvast bedankt voor de reactie's

Star*

[Annemie2]

oesje, dat is moeilijk.

Veel uitleg kan ik je niet geven, maar ik wil je zeker steunen. Waarschijnlijk heb je alles al gehoord he, van niet opgeven tot je bent nog jong en ......

Ik ga beginnen met acupunctuur, misschien kan dat jouw helpen?

Heb je al 8 keer een punctie gehad of 8 keer een terugplaatsing?En heb je al eens meerdere eitjes laten terugplaatsen?

In elk geval veel sterkte en goede moed.

[skiwi]

ik zou zeggen: probeer te aanvaarden dat je misschien geen kids zult krijgen samen. Het is hard, maar wel nodig om af en toe de realiteit onder ogen te zien.

Zoek een nieuwe invalshoek in het leven mocht je dat nog niet doen waardoor je volledig kan profiteren van wat het je biedt. Geniet van de dingen die je dan weer kan doen zonder kinderen zoals op elk moment van de dag gwoon de auto instappen en weg ermee, weggaan tot de vroege uurtjes, lang uitslapen ...

heb dit een paar maanden terug ook gedaan en voel me sindsdien ook veel beter in m'n vel!

[Belle-Rose]

Hey Star*,

Wat verdrietig voor jullie, zeg. Men zegt vaak dat tijd alle wonden heelt... Helaas kan niets ter wereld het verdriet om een onvervulde kinderwens wegnemen. Maar ik heb ondervonden dat tijd wel iets anders doet met verdriet. Het wordt met de jaren minder scherp, minder constant.
Ik ben zelf 7 jaar geleden op een natuurlijke manier zwanger geworden, maar dat resulteerde helaas in een miskraam. Sindsien is het nooit meer gelukt om zwanger te worden. Ik heb daar heel lang erg veel verdriet om gehad en heb dat nog steeds. Maar het is anders nu, ik heb het leren aanvaarden. Nu, na 5 jaar zonder behandelingen (voordien IUI), hopen we met IVF te mogen starten.
Die 5 jaar heeft mij achteraf bezien goed gedaan. We hebben heel veel voor onszelf gedaan, hebben gereisd, we zijn gehuwd, met nieuwe hobby's begonnen. We hebben opnieuw wat mooie ervaringen samen, ipv enkel ons gezamenlijke verdriet. Daar zijn we sterker van geworden. Onze kinderwens bestaat nog steeds en is nog steeds heel groot, vandaar dat we opnieuw een behandeling willen starten. Ik voel me er nu opnieuw sterk genoeg voor en heb opnieuw een positieve ingesteldheid, want die was ik echt wel kwijt.
Ik heb ook accupunctuur gedaan. Bleek dat m'n nierenergie erg laag was. Dat is nu verholpen. Ik vond het erg belangrijk dat m'n lichaam weer helemaal in balans was.
Mss doet een pauze jullie ook wel deugd (hoeft daarvoor geen 5 jaar te zijn ) , gewoon even weg van de IVF en terug een beetje leven?

[Marit]

Dag Star*,
Wat een lijdensweg zeg. En dan nog zo jong. Dit moet extra moeilijk zijn. Waarschijnlijk zijn er nog niet zoveel vrienden van jullie bezig met een bouwen van een gezinnetje.

Iets wat ik nog al gehoord heb is dat hoe jonger je bent, hoe moeilijker het is om serieus genomen te worden. Ook door de dokters. Daarom vind ik het al heel positief om te horen dat jullie al een hele poos bezig zijn en niet onnodig lang natuurlijk hebben moeten proberen.

Ik weet niet wat ik kan zeggen om je te steunen, wat je graag wilt horen al denk ik dat er nog geen reden is om de moed al op te geven. Ik hoop dat er hier nog een paar jonge meiden zijn die je wat moed kunnen inspreken (ben zelf toch al 30, niet meer zo piepjong dus), maar ik voel toch met jullie mee, zeh.

Neem misschien even een pauze om tot rust te komen. Heb je een hobby of doe je graag aan sport? Misschien is dat wel een goeie uitlaatklep. Ik heb tijdens dat we met onze kinderwens bezig waren avondlessen gevolgd en al m'n oude hobby's van onder 't stof gehaald en ookal moest ik me er soms toe dwingen, het was wel fijn om af en toe met iets anders bezig te zijn.

Klein vraagje: ik begrijp niet goed wat je bedoelt met 'ik heb nog 8 eitjes over'. Heb je nog 8 cryo-pogingen in deze IVF-poging?

Veel liefs en veel succes nog
Marit

[Elfke]

Star,

leef echt met jullie mee, nog zo jong en al zoveel moet opgeven. Ik snap dat jullie vrienden voor dit alles waarschijnlijk nog niet open staan. Zelf op onze leeftijd (ik ben er 29) is het zelf moeilijk voor mensen om te verstaan wat we ervoor moeten doen en laten. En waarom we het doen ....

Misschien moet je inderdaad even een pauze inlassen een nieuwe wending geven aan je leven. Wij hebben 4 ICSI achter de rug, ik heb ook even genoeg van. Hoe moeilijk het ook is we hebben ons leven een andere wending gegeven we gaan op reis wanneer we willen, we gaan volgend jaar trouwen, we hebben een hobby die moeilijk is met kindjes in de buurt. Aan al deze dingen probeer ik me op te trekken. Mijn vriend heeft het er makelijker mee dan ik. Maar ik voel me net als skiwi ook veel beter nu ik de beslissing genomen heb, we lassen een lange rustpauze in gaan eerst trouwen en blijft de wens voor een kindje kunnen we dan nog altijd over 2 jaar eens opnieuw proberen.

Dus hoe moeilijk het ook is, probeer nog wat te genieten van jullie leven, je bent zo jong en je kan nog zoveel gaan doen. Ik weet dat je dit waarschijnlijk al 100 maal gehoord hebt en dat het de pijn en verdriet die je hebt niet wegneemt. Eens moet je beslissen en alleen jij weet wanneer dat dit moment er is.

Ik wens je alvast veel moed en succes toe in alles wat je verder doet.

[Tamsie]

Hoi hoi,

Ik reageer hier niet meer zo heel vaak, aan het wachten om nog maar een operatie.

Maar ik wil je wel een hart onder de riem steken.
Mn man en ik zijn nu meer als 4 jaar bezig, en ook ik ben nog vrij jong, ik was 20 toen we begonnen aan kindjes, ik word bijna 25 en ook hier zijn we nog met 2.

Ook hier de typische opmerkingen, te bent nog jong, je hebt nog tijd, ...
Maar jong zijn maakt het er niet makkelijker op; integendeel; volop babyboom en zij blijven met lege handen acther.

Ondertussen hebben ze een schat van een pleegdochter; die toch wel een groot deel van het gemis opvult.

Ik zou zeggen; probeer moed te houden; ondanks dat het zo moeilijk is.

Groetjes;
Tamara