De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Ben vorige week eens bij de psycholoog geweest verbonden met het ziekenhuis, omdat ik elke keer dat ik mijn maandstonden krijg een hele week niet meer functioneer omdat ik er zo depressief van ben dat ik dan weeral eens niet zwanger ben geworden (of het nu via IVF of op de natuurlijke manier was). Omdat ik nog altijd niet de reden weet waarom ik niet zwanger word, blijf ik elke maand hopen dat het lukt (ook als we geen behandeling doen). En dit na 6 IUI's en 2 IVF's hoop ik onbewust nog steeds om op de natuurlijke manier zwanger te worden ! Maar toen ik buiten kwam bij die psycholoog voelde ik mij daarna nog slechter dan daarvoor. Zij stelde de hele tijd vragen en zei zelf bijna niets. Het was gelijk een kruisverhoor. Ik heb alles over mij zelf en over mijn gevoelens verteld, maar zelf zei zij bijna niets. Ik heb er eerlijk gezegd niets aan gehad. Iemand die weet hoe een psycholoog tewerk gaat en of dit normaal is dat ik het gevoel heb dat ik er niets aan heb gehad ? Als een psycholoog mij al niet meer kan helpen, wie kan mij dan wel nog helpen om van die depressieve gevoelens af te geraken (die elke maand langer lijken te duren). Die onweerstaanbare allesverwoestende drang naar een kind, ik probeer er tegen te vechten, maar het lukt mij echt niet. Het wordt alsmaar erger, ik heb soms het gevoel dat ik de enige ben op het forum die hier zo slecht kan mee omgaan, hoe houden jullie dit toch vol ??

Hallo,

Ik heb ook contact met een psychologe in het vruchtbaarheidscentrum in Essen (Duitsland) gehad. Die vrouw was heel vriendelijk maar net het omgekeerde van hetgeen jij vertelt. Die heeft mij uitgelegd hoe een kind ontstaat en wat daarbij kan misgaan en dat tijdens drie (!) zittingen. Ik heb niks kunnen zeggen, ook mijn partner niet. Ik moet er wel aan toevoegen dat zij echt geengageerd was. Voor de behandelingen belde ze ons op of mochten we haar uit haar bed bellen. Ook dat betekende voor ons veel.

Een eerste gesprek bij een psycholoog verloopt vaak zoals jij het beschrijft: hij/zij vraagt veel. Jij vertelt veel. Men moet zich als psycholoog een beeld van de situatie vormen. Of hij of zij echt bij jou past kan je pas na een aantal zittingen weten. Daarom zou ik het nog een kans geven. Als het je dan niet bevalt, kan je gaan voor een andere psycholoog.

Ook ik weet niet waarom ik geen kinderen kan krijgen en waarom de behandelingen zonder resultaat bleven. Ik ken daarom het gevoel dat jij ook elke maand hebt. Iedereen beleeft het anders maar het komt uiteindelijk op hetzelfde neer...

Liefs,
Ruhrke

Hoi Evy,

heb zelf ook af te rekenen gekregen met zw.perikelen en IVF. Ik weet ook wat een inbreuk het elke maand is op je gevoelens, ja je hele persoon.
Als ik jouw verhaal lees, denk ik aan 3 dingen :
1. Zoals Ruhrke zegt, een 2de gesprek nog doen. Misschien is dit beter omdat ze nu veel weet over jullie situatie. Ik zou er ook niet te veel van verwachten. Dan is de teleurstelling na dit gesprek misschien minder groot.
2. Is dit een psy gespecialiseerd in IVF ? Overstappen naar een psy met deze specialisatie kan misschien ook al helpen.
3. Heb je het gevoel dat je qua behandelingen voldoende info krijgt en goed begeleid wordt. Wij zijn in de loop van de behandelingen ook overgestapt naar een ander ferti. center. Daar probeerden ze andere dingen dan in het eerste.

In ieder geval, veel succes en hoop gewenst.
Tiny

Hallo,
Ik weet ook niet goed meer wat te doen. Ik ga werken om mijn zinnen te verzetten. Als ik dan ’s avonds thuis, eten maken en opruimen lukt me nog maar dan komt die prik (medicatie)…
Huilbuien, lusteloosheid, geen kracht meer om te vechten tegen mijn verdriet, slaap ’s nachts bijna niets, weet niet goed hoe ik het moet verwoorden.
Ben met mijn vriend samen naar de psycholoog geweest maar had hier eigenlijk ook een slecht gevoel bij. Ik voelde me vreselijk schuldig tegen over mijn vriend. Ik had het gevoel dat de psycholoog de hele tijd vragen stelde over hoe we alles als koppel aanpakken. Want onze relatie moest goed lopen. Dat is natuurlijk héél belangrijk maar ik kreeg zo het gevoel dat ik de oorzaak was van alles wat er fout liep. (door de huilbuien, verdrietig zijn, ruzie …)
Toch wil ik er weer proberen boven op te geraken. Maar hoe??? In therapie??? Dit is mijn eerste keer op het forum, hopelijk helpt me dit al een stuk vooruit.