ICSI-clubje

[LisaLaurien]

Hey,

Mijn vriendin en ik zijn ondertussen 6maanden bezig om zwanger te worden. Ik zou zwanger worden van een eicel van haar bevrucht met donorsperma. ICSI gedaan in juli, waarvan we 3 cryootjes hadden. Vandaag mijn 3e terugplaatsing gehad. Behandeling gehad in Jan Palfijn. Zeer pijnlijke terugplaatsingen met veel traantjes. Wij zouden nu eventueel willen overstappen naar UZ Jette. We zijn ons vertrouwen in Jan Palfijn kwijt. Zelfs onze gynaecologe had vandaag geen vertrouwen dat deze tp zou lukken aangezien de transfer zeer moeilijk ging. Jullie ervaringen met jan Palfijn of UZ Jette? Iemand nog cryo transfers gehad? Wat hebben jullie gedaan om de innesteling te helpen?
Ik word hier allemaal heel moedeloos van... waarom zo pijn lijden als je toch geen vertrouwen krijgt van je eigen gynaecoloog? Ik lag te wenen en de vroedvrouw keek zelfs niet naar mij om. Nog iemand deze ervaring?

Groetjes Lisa

[babrah10]

Hey,

Mijn vriendin en ik zijn ondertussen 6maanden bezig om zwanger te worden. Ik zou zwanger worden van een eicel van haar bevrucht met donorsperma. ICSI gedaan in juli, waarvan we 3 cryootjes hadden. Vandaag mijn 3e terugplaatsing gehad. Behandeling gehad in Jan Palfijn. Zeer pijnlijke terugplaatsingen met veel traantjes. Wij zouden nu eventueel willen overstappen naar UZ Jette. We zijn ons vertrouwen in Jan Palfijn kwijt. Zelfs onze gynaecologe had vandaag geen vertrouwen dat deze tp zou lukken aangezien de transfer zeer moeilijk ging. Jullie ervaringen met jan Palfijn of UZ Jette? Iemand nog cryo transfers gehad? Wat hebben jullie gedaan om de innesteling te helpen?
Ik word hier allemaal heel moedeloos van... waarom zo pijn lijden als je toch geen vertrouwen krijgt van je eigen gynaecoloog? Ik lag te wenen en de vroedvrouw keek zelfs niet naar mij om. Nog iemand deze ervaring?

Groetjes Lisa

Hoi meid.
Ik heb de laatste keer ook een vrij pijnlijke Transfer gehad.. ze geraakten maar niet op de plaats waar ze moesten zijn. Met verschillende hulpmiddelen uiteindelijk ‘gelukt’. Maar ook geen succesverhaal dus. Keren daarvoor waren wel pijnloos.

Mijn fertiliteitsarts heeft me laatste keer cardio-aspirine voorgeschreven om in te nemen vanaf dag van TP. Dit zou innesteling kunnen bevorderen maar ook dat heeft dit keer niets uitgemaakt. Ik heb al vanalles geprobeerd wat bevorderlijk zou zijn voor innesteling. Ook zonder succes... intussen dus mijn geloof daarin wat kwijt geraakt. Denk dat het gewoon een ‘kansspel’ is.

Dinsdag mijn 1ste afspraak bij Johan Roose, acupunctuur. Langs alle kanten hoor ik hier alleen maar succesverhalen. Maar probeer er mijn hoop niet op te stellen. Denk dat een gezonde geest in een gezond lichaam het meest belangrijke is en een grote portie geluk...

4/12 ook onze eerste afspraak in Jette na 3 icsci’s te hebben doorlopen in UZ Leuven. Blijkbaar toch befaamd op gebied van fertiliteit, wereldweid. Dus als je geen vertrouwen meer hebt in je huidige centrum heb je zeker niets te verliezen door over te stappen.

Veel succes meid!

[cleo87]

Hey,

Mijn vriendin en ik zijn ondertussen 6maanden bezig om zwanger te worden. Ik zou zwanger worden van een eicel van haar bevrucht met donorsperma. ICSI gedaan in juli, waarvan we 3 cryootjes hadden. Vandaag mijn 3e terugplaatsing gehad. Behandeling gehad in Jan Palfijn. Zeer pijnlijke terugplaatsingen met veel traantjes. Wij zouden nu eventueel willen overstappen naar UZ Jette. We zijn ons vertrouwen in Jan Palfijn kwijt. Zelfs onze gynaecologe had vandaag geen vertrouwen dat deze tp zou lukken aangezien de transfer zeer moeilijk ging. Jullie ervaringen met jan Palfijn of UZ Jette? Iemand nog cryo transfers gehad? Wat hebben jullie gedaan om de innesteling te helpen?
Ik word hier allemaal heel moedeloos van... waarom zo pijn lijden als je toch geen vertrouwen krijgt van je eigen gynaecoloog? Ik lag te wenen en de vroedvrouw keek zelfs niet naar mij om. Nog iemand deze ervaring?

Groetjes Lisa

Heb zelf nog nooit pijn ervaren tijdens de transfer maar de mentale pijn, kwestie dat er blijkbaar geen vertrouwen is in de TP, lijkt me in dit geval nog erger. Ben zelf patiënt in Jette. 2e TP daar was prijs. Kan me niet herinneren dat ik toen iets speciaal heb gedaan om de in innesteling te bevorderen. Nu doe ik dat wel (thee drinken, aspirine nemen, acupunctuur, ..) en net nu loopt het steeds mis of zijn de testen negatief .. inderdaad een kansspel. Maar op vlak van professionaliteit vind ik Jette wel top. Ik wil geen ander ziekenhuis meer. Zelfs nu het er erg druk is en ik niet onmiddellijk kan opstarten voor een nieuwe pick-up.

[Saartje88]

Ik ben vandaag volledig gecrasht. Moest deze ochtend bloed prikken voor eindresultaat. Wist al vrij zeker dat het mislukt is want heb al hele week ernstige bloedingen.

Heb dr decleer ook rechtuit verteld dat ik hierna naar Jette zou gaan. Hij nam het op zich wel goed op, gaf zelfs tips en wenste me succes. Maar hij zei ook dat volgens hem de labo’s in Jette en Palfijn evenwaardig zijn. Zeker nu prof Devroe ofzo nu ook overgegaan is naar Gent. Hij zei ook dat het gemiddeld 4 pogingen duurt dus het niet abnormaal is dat ng niet gelukt is...
Vond het vre moeilijk precies om af te sluiten omdat ik naast het gebrek aan een zwangerschap me echt wel goed voelde daar. Ik hoop dat het de juiste keuze is?

Daarna ben ik extreem misselijk geworden. Hele dag mottig geweest. De arts had me gezegd dat hij enkel ging bellen indien het goed nieuws was en toen belde hij.... m’n hartslag ging over en die hoop was instant terug (zou het dan toch? Is die misselijkheid de befaamde zwangerschapsmisselijkheid? Allemaal in microseconden gaan die gedachten door je heen terwijl je wel beter weet). En toen kwam het slecht nieuws (hij bedoelde het niet slecht volgens mij en liep Wrs gewoon zijn rijtje af) maar dan heb ik een serieuze mentale klap gekregen (terwijl ik het gevoel dat dat ik al afscheid had genomen van m’n 2 embryotjes). Nu heb ik naast de misselijkheid ook weer koorts...
Vorige keer was ik ook slecht geworden dagen na de TP en bleek toen een blaasontsteking te zijn (zonder de echte symptomen). Zou het ook kunnen dat je lichaam koorts aanmaakt als je lichaam de vruchtjes afstoot?

Anyways, vandaag voel ik me officieel op m’n ergste punt. Fysiek en mentaal volledig eraan .

[babrah10]

Ik ben vandaag volledig gecrasht. Moest deze ochtend bloed prikken voor eindresultaat. Wist al vrij zeker dat het mislukt is want heb al hele week ernstige bloedingen.

Heb dr decleer ook rechtuit verteld dat ik hierna naar Jette zou gaan. Hij nam het op zich wel goed op, gaf zelfs tips en wenste me succes. Maar hij zei ook dat volgens hem de labo’s in Jette en Palfijn evenwaardig zijn. Zeker nu prof Devroe ofzo nu ook overgegaan is naar Gent. Hij zei ook dat het gemiddeld 4 pogingen duurt dus het niet abnormaal is dat ng niet gelukt is...
Vond het vre moeilijk precies om af te sluiten omdat ik naast het gebrek aan een zwangerschap me echt wel goed voelde daar. Ik hoop dat het de juiste keuze is?

Daarna ben ik extreem misselijk geworden. Hele dag mottig geweest. De arts had me gezegd dat hij enkel ging bellen indien het goed nieuws was en toen belde hij.... m’n hartslag ging over en die hoop was instant terug (zou het dan toch? Is die misselijkheid de befaamde zwangerschapsmisselijkheid? Allemaal in microseconden gaan die gedachten door je heen terwijl je wel beter weet). En toen kwam het slecht nieuws (hij bedoelde het niet slecht volgens mij en liep Wrs gewoon zijn rijtje af) maar dan heb ik een serieuze mentale klap gekregen (terwijl ik het gevoel dat dat ik al afscheid had genomen van m’n 2 embryotjes). Nu heb ik naast de misselijkheid ook weer koorts...
Vorige keer was ik ook slecht geworden dagen na de TP en bleek toen een blaasontsteking te zijn (zonder de echte symptomen). Zou het ook kunnen dat je lichaam koorts aanmaakt als je lichaam de vruchtjes afstoot?

Anyways, vandaag voel ik me officieel op m’n ergste punt. Fysiek en mentaal volledig eraan .

Ooo Saartje, vreselijk! We waren deze keer ongeveer bijna samen gestart. Wat ik had zo gehoopt dat we beide goed nieuws konden brengen. Laat het toe je even down te voelen. Ik herken mezelf heel hard in je woorden: dat diepste sprankeltje hoop “zou het dan toch?”. Mindfuck is het 200%. Ik ben deze keer tijdens hormonenkuur en vlak na terugplaatsing ook enorm ziek geweest. Denk dat het bij Mij eerder met een verminderde weerstand te maken heeft.

Ik denk dat het geen kwaad kan op eens op gesprek te gaan in Jette. Afhankelijk van wat ze je daar zeggen of hoe je je daar voelt ben je nog altijd vrij waar je de behandeling verder zet... ik zou hierin vooral je eigen gevoel volgen.

Heel dikke knuffel voor deze moeilijke dagen. Weet dat er regen altijd weer een beetje zonneschijn komt. 😘

[mich75]

In Jette bellen ze normaal 3 dagen na PU om te zeggen of je dan mag komen voor TP of dat het pas op dag 5 is. Wij hadden nog nooit bevruchtingen gehad, zogezegd door het lage aantal eitjes en de slechte kwaliteit.
Bij de overstap begrepen ze hoe we hier mee zaten dat er afgesproken werd dat ze de dag na PU al zouden bellen. Ik had bij PU 10 eitjes ipv +/- 2, dus ik leefde op hoop. De volgende dag geen telefoon, nu moest er toch wel 1 bevruchting zijn, ging het voor 1 keer goed zijn?
De volgende dag (dag 2) een gemiste oproep + voicemail van Jette, een bericht niet van DM, maar van de een dr, wat er toen door me heen ging, stress, hoop, wanhoop, bibberen, maar toch maar gebeld. Resultaat: van de 10 eitjes waren er 6 rijp en geen enkele bevruchting, de dr had er ook moeilijk mee om het te vertellen. Ondanks ik zo van slag was toch nog gevraagd waar het probleem lag, volgens hem het zaad, de eitjes waren prima.
De volgende poging hebben we dan met donorzaad gedaan, maar toen de PU er was wou mijn man geen TP. Weer was er de hoop, de eerste echt kans op bevruchtingen, maar ik had maar 4 eitjes.
Na de PU met ik enorm ziek geworden, diarree, buikpijn/krampen, ik nam de hele dag paracetamol, maar echt om de 2u ofzo en dan immodium. Mijn man had een weekendje weg geregeld om onze gedachten te verzetten, maar dit was enkel dragelijk door de medicatie.
Op dag 5 of 6 kreeg ik telefoon van Jette, weer van de dr zelf, goed nieuws de 4 eitjes waren alle 4 bevrucht en ingevroren. Blij maar ook in paniek omdat ik nog altijd even ziek was, dus ik zei dit ook tegen de dr. Omdat we nogal ver van Jette wonen stelde hij voor nog 1 of 2 dagen te wachten en dan toch naar hen te komen.
Maar enkele uren na dat telefoontje was ik miraculeus genezen, dus echt ziek van de stress

Probeer jullie op te trekken aan de nieuwe kansen die jullie gaan krijgen in Jette. Als je van een ander centrum komt heb je het voordeel dat ze in Jette al kunnen zien welke stimulatie er gebruikt is en of dat deze werkt of niet, waardoor je weer tijd wint. En als bonus krijg je er een toplabo bovenop.

[jillvdw]

Na de laatste controle gisteren bleek dat er al zeker een 16-tal eitjes goed waren voor pick-up. Maandag is het dan ook zo ver... onze 2de pick-up. Gezien het aantal/grootte eitjes & men hoge bloedwaarden heeft Jette beslist voor een freeze all. Ik heb vannacht dus gonapeptyl moet zetten. Ik ben alvast wel blij dat het resultaat met Menopur zo goed is- hopelijk blijken ze dan ook van goede kwaliteit te zijn en succesvolle bevruchting(-en) 🤞🏻
Iemand ervaring met hoe dit verder in zijn werk gaat? Wordt je ook verwittigd van hoeveel embryo's je eventueel hebt en op welke dag deze dan eigenlijk allemaal ingevrozen worden? Heb hier nog geen ervaring mee 😳

[Imera]

Na de laatste controle gisteren bleek dat er al zeker een 16-tal eitjes goed waren voor pick-up. Maandag is het dan ook zo ver... onze 2de pick-up. Gezien het aantal/grootte eitjes & men hoge bloedwaarden heeft Jette beslist voor een freeze all. Ik heb vannacht dus gonapeptyl moet zetten. Ik ben alvast wel blij dat het resultaat met Menopur zo goed is- hopelijk blijken ze dan ook van goede kwaliteit te zijn en succesvolle bevruchting(-en) 🤞🏻
Iemand ervaring met hoe dit verder in zijn werk gaat? Wordt je ook verwittigd van hoeveel embryo's je eventueel hebt en op welke dag deze dan eigenlijk allemaal ingevrozen worden? Heb hier nog geen ervaring mee 😳

Hey, wat een mooi aantal! Bij mij was het ook een freeze all de eerste keer. 6 dagen na de pickup kreeg ik info over de bevruchting & embryo’s en moest ik wachten op een natuurlijke cyclus om deze te laten terugplaatsen.

[cleo87]

Ik ben vandaag volledig gecrasht. Moest deze ochtend bloed prikken voor eindresultaat. Wist al vrij zeker dat het mislukt is want heb al hele week ernstige bloedingen.

Heb dr decleer ook rechtuit verteld dat ik hierna naar Jette zou gaan. Hij nam het op zich wel goed op, gaf zelfs tips en wenste me succes. Maar hij zei ook dat volgens hem de labo’s in Jette en Palfijn evenwaardig zijn. Zeker nu prof Devroe ofzo nu ook overgegaan is naar Gent. Hij zei ook dat het gemiddeld 4 pogingen duurt dus het niet abnormaal is dat ng niet gelukt is...
Vond het vre moeilijk precies om af te sluiten omdat ik naast het gebrek aan een zwangerschap me echt wel goed voelde daar. Ik hoop dat het de juiste keuze is?

Daarna ben ik extreem misselijk geworden. Hele dag mottig geweest. De arts had me gezegd dat hij enkel ging bellen indien het goed nieuws was en toen belde hij.... m’n hartslag ging over en die hoop was instant terug (zou het dan toch? Is die misselijkheid de befaamde zwangerschapsmisselijkheid? Allemaal in microseconden gaan die gedachten door je heen terwijl je wel beter weet). En toen kwam het slecht nieuws (hij bedoelde het niet slecht volgens mij en liep Wrs gewoon zijn rijtje af) maar dan heb ik een serieuze mentale klap gekregen (terwijl ik het gevoel dat dat ik al afscheid had genomen van m’n 2 embryotjes). Nu heb ik naast de misselijkheid ook weer koorts...
Vorige keer was ik ook slecht geworden dagen na de TP en bleek toen een blaasontsteking te zijn (zonder de echte symptomen). Zou het ook kunnen dat je lichaam koorts aanmaakt als je lichaam de vruchtjes afstoot?

Anyways, vandaag voel ik me officieel op m’n ergste punt. Fysiek en mentaal volledig eraan .

Hey Saartje, herken mezelf zo hard in jouw verhaal, weliswaar van voor de zwangerschap van mijn dochter. Ik heb toen ook (3,5jaar) heeeel diep gezeten. Ik had na elke eisprong, IUI of TP ook vanalle fysieke verschijnselen, achteraf gezien allemaal psychosomatisch. Ik wilde zó graag zwanger zijn, dat ik me zo ook ging voelen, letterlijk alle symptomen. Maar was dus nooit zwanger. Ben ook ff gecrasht toen, meermaals. Na de overstap naar Jette (heb 1 pick-up elders gehad) was mijn hoop zooooo groot. Ik hoorde er alleen succesverhalen van. Had slechts 2 bruikbare embryo's, smack in the face, zeker toen de verse TP op niks uitdraaide. De angst om ons enige en laatste cryo te laten terugplaatsen , en vooral de angst voor weeral een nieuwe ontgoocheling, heeft me uiteindelijk een rustpauze van een dik half jaar gekost. Heb toen uiteindelijk al mijn moed bijeengeschaard en gebeld dat ik klaar was voor een volgende TP. Dit cryo is mijn dochter van 2. Dacht dat ik nooit mama zou worden, maar je ziet wel, het kan. Je kan alleen maar doorzetten en pauzes inlassen als je hier nood aan hebt. Heb gerust vertrouwen in Jette, beter ga je denk ik niet vinden. Ik wens je alleszins een wolk van een baby toe!

Ps: de enige telefoon die ik weigerde van op te nemen, ik kon toen slecht nieuws NIET aan, dus liet mijn vriend opnemen, was een telefoontje om te zeggen dat ik zwanger was. De telefoons daarvoor krimpte ik ook in elkaar van verdriet. We zijn ook maar mensen en blijven slecht nieuws verwerken is gewoon onhoudbaar. Dus ik denk dat dit voor velen van ons herkenbaar is.
Ik heb dit jaar ook heel wat slecht nieuws moeten slikken. Ik spreek ik december af met een tiental andere vrouwen die ook in de mallemolen zitten. Via de FB-groep van DVO oproep gedaan, en voila, ik was niet de enige met die nood blijkbaar. Voor mij is praten met lotgenoten een soort van therapie, ik hoop dat je zelf ook er manier vindt om op tijd en stond te ventileren, heel belangrijk. Take care.

[Imera]

Vandaag bloed en echo gehad. Miskraam is achter de rug en mag dus beginnen stimuleren voor PU2... fingers crossed

[Yvonne1983]

..

[Imera]

Imera fijn dat de miskraam eindelijk achter de rug is, hopelijk ben je van de 2e pickup langer zwanger een maand of 9.
Ik ben gisteren begonnen met stimuleren, ik verwacht nog een dag of 10 te moeten stimuleren voor de pickup maar wie weet heb ik geluk en gaat het deze keer voorspoediger.

Onze PU datum zal niet ver van elkaar liggen! Straks elonva en vanaf vrijdag orgalutran. İk heb gewoon schrik dat de dat de zaadcellen van minder goede kwaliteit zullen zijn.. hopelijk lukt het deze keer Yvonne!

[Jido]

Na de laatste controle gisteren bleek dat er al zeker een 16-tal eitjes goed waren voor pick-up. Maandag is het dan ook zo ver... onze 2de pick-up. Gezien het aantal/grootte eitjes & men hoge bloedwaarden heeft Jette beslist voor een freeze all. Ik heb vannacht dus gonapeptyl moet zetten. Ik ben alvast wel blij dat het resultaat met Menopur zo goed is- hopelijk blijken ze dan ook van goede kwaliteit te zijn en succesvolle bevruchting(-en) 🤞🏻
Iemand ervaring met hoe dit verder in zijn werk gaat? Wordt je ook verwittigd van hoeveel embryo's je eventueel hebt en op welke dag deze dan eigenlijk allemaal ingevrozen worden? Heb hier nog geen ervaring mee 😳

Spannend!! Veel succes met de 2de pick-up! Ik duim dat het de goeie is en dat je veel cryo's zal hebben!
Ik kon een week na pick-up ook contact opnemen met CRG om te horen of het de diepvries gehaald had. Ik had maar eentje in reserve en was gelukt, op dag 5 ingevroren. Dus met 16 eitjes moeten er toch een paar overleven.
Toi toi toi!

[Saartje88]

Ik ben vandaag volledig gecrasht. Moest deze ochtend bloed prikken voor eindresultaat. Wist al vrij zeker dat het mislukt is want heb al hele week ernstige bloedingen.

Heb dr decleer ook rechtuit verteld dat ik hierna naar Jette zou gaan. Hij nam het op zich wel goed op, gaf zelfs tips en wenste me succes. Maar hij zei ook dat volgens hem de labo’s in Jette en Palfijn evenwaardig zijn. Zeker nu prof Devroe ofzo nu ook overgegaan is naar Gent. Hij zei ook dat het gemiddeld 4 pogingen duurt dus het niet abnormaal is dat ng niet gelukt is...
Vond het vre moeilijk precies om af te sluiten omdat ik naast het gebrek aan een zwangerschap me echt wel goed voelde daar. Ik hoop dat het de juiste keuze is?

Daarna ben ik extreem misselijk geworden. Hele dag mottig geweest. De arts had me gezegd dat hij enkel ging bellen indien het goed nieuws was en toen belde hij.... m’n hartslag ging over en die hoop was instant terug (zou het dan toch? Is die misselijkheid de befaamde zwangerschapsmisselijkheid? Allemaal in microseconden gaan die gedachten door je heen terwijl je wel beter weet). En toen kwam het slecht nieuws (hij bedoelde het niet slecht volgens mij en liep Wrs gewoon zijn rijtje af) maar dan heb ik een serieuze mentale klap gekregen (terwijl ik het gevoel dat dat ik al afscheid had genomen van m’n 2 embryotjes). Nu heb ik naast de misselijkheid ook weer koorts...
Vorige keer was ik ook slecht geworden dagen na de TP en bleek toen een blaasontsteking te zijn (zonder de echte symptomen). Zou het ook kunnen dat je lichaam koorts aanmaakt als je lichaam de vruchtjes afstoot?

Anyways, vandaag voel ik me officieel op m’n ergste punt. Fysiek en mentaal volledig eraan .

Ooo Saartje, vreselijk! We waren deze keer ongeveer bijna samen gestart. Wat ik had zo gehoopt dat we beide goed nieuws konden brengen. Laat het toe je even down te voelen. Ik herken mezelf heel hard in je woorden: dat diepste sprankeltje hoop “zou het dan toch?”. Mindfuck is het 200%. Ik ben deze keer tijdens hormonenkuur en vlak na terugplaatsing ook enorm ziek geweest. Denk dat het bij Mij eerder met een verminderde weerstand te maken heeft.

Ik denk dat het geen kwaad kan op eens op gesprek te gaan in Jette. Afhankelijk van wat ze je daar zeggen of hoe je je daar voelt ben je nog altijd vrij waar je de behandeling verder zet... ik zou hierin vooral je eigen gevoel volgen.

Heel dikke knuffel voor deze moeilijke dagen. Weet dat er regen altijd weer een beetje zonneschijn komt. 😘

Dankjewel voor de oppeppende woorden! Ze doen deugd. Ik hoop echt dat je gelijk hebt en dat de zonneschijn er voor iedereen snel mag komen!

Ik ben vorige maand al eens op gesprek geweest in Jette maar ben er toen niet veel wijzer op geworden. Gesprek duurde maar 6 minuutjes ofzo en weinig extra uitleg. Hopelijk wordt er in januari meer verteld over de aanpak. Ik zal Aalter sowieso ‘missen’ maar moet voor mijn gevoel iets anders doen.

Die mindfucks zijn echt vreselijk. Rationeel weet je het wel he maar die hoop neemt altijd over.

Op naar 2019 zou ik zeggen!

[Saartje88]

Ik ben vandaag volledig gecrasht. Moest deze ochtend bloed prikken voor eindresultaat. Wist al vrij zeker dat het mislukt is want heb al hele week ernstige bloedingen.

Heb dr decleer ook rechtuit verteld dat ik hierna naar Jette zou gaan. Hij nam het op zich wel goed op, gaf zelfs tips en wenste me succes. Maar hij zei ook dat volgens hem de labo’s in Jette en Palfijn evenwaardig zijn. Zeker nu prof Devroe ofzo nu ook overgegaan is naar Gent. Hij zei ook dat het gemiddeld 4 pogingen duurt dus het niet abnormaal is dat ng niet gelukt is...
Vond het vre moeilijk precies om af te sluiten omdat ik naast het gebrek aan een zwangerschap me echt wel goed voelde daar. Ik hoop dat het de juiste keuze is?

Daarna ben ik extreem misselijk geworden. Hele dag mottig geweest. De arts had me gezegd dat hij enkel ging bellen indien het goed nieuws was en toen belde hij.... m’n hartslag ging over en die hoop was instant terug (zou het dan toch? Is die misselijkheid de befaamde zwangerschapsmisselijkheid? Allemaal in microseconden gaan die gedachten door je heen terwijl je wel beter weet). En toen kwam het slecht nieuws (hij bedoelde het niet slecht volgens mij en liep Wrs gewoon zijn rijtje af) maar dan heb ik een serieuze mentale klap gekregen (terwijl ik het gevoel dat dat ik al afscheid had genomen van m’n 2 embryotjes). Nu heb ik naast de misselijkheid ook weer koorts...
Vorige keer was ik ook slecht geworden dagen na de TP en bleek toen een blaasontsteking te zijn (zonder de echte symptomen). Zou het ook kunnen dat je lichaam koorts aanmaakt als je lichaam de vruchtjes afstoot?

Anyways, vandaag voel ik me officieel op m’n ergste punt. Fysiek en mentaal volledig eraan .

Hey Saartje, herken mezelf zo hard in jouw verhaal, weliswaar van voor de zwangerschap van mijn dochter. Ik heb toen ook (3,5jaar) heeeel diep gezeten. Ik had na elke eisprong, IUI of TP ook vanalle fysieke verschijnselen, achteraf gezien allemaal psychosomatisch. Ik wilde zó graag zwanger zijn, dat ik me zo ook ging voelen, letterlijk alle symptomen. Maar was dus nooit zwanger. Ben ook ff gecrasht toen, meermaals. Na de overstap naar Jette (heb 1 pick-up elders gehad) was mijn hoop zooooo groot. Ik hoorde er alleen succesverhalen van. Had slechts 2 bruikbare embryo's, smack in the face, zeker toen de verse TP op niks uitdraaide. De angst om ons enige en laatste cryo te laten terugplaatsen , en vooral de angst voor weeral een nieuwe ontgoocheling, heeft me uiteindelijk een rustpauze van een dik half jaar gekost. Heb toen uiteindelijk al mijn moed bijeengeschaard en gebeld dat ik klaar was voor een volgende TP. Dit cryo is mijn dochter van 2. Dacht dat ik nooit mama zou worden, maar je ziet wel, het kan. Je kan alleen maar doorzetten en pauzes inlassen als je hier nood aan hebt. Heb gerust vertrouwen in Jette, beter ga je denk ik niet vinden. Ik wens je alleszins een wolk van een baby toe!

Ps: de enige telefoon die ik weigerde van op te nemen, ik kon toen slecht nieuws NIET aan, dus liet mijn vriend opnemen, was een telefoontje om te zeggen dat ik zwanger was. De telefoons daarvoor krimpte ik ook in elkaar van verdriet. We zijn ook maar mensen en blijven slecht nieuws verwerken is gewoon onhoudbaar. Dus ik denk dat dit voor velen van ons herkenbaar is.
Ik heb dit jaar ook heel wat slecht nieuws moeten slikken. Ik spreek ik december af met een tiental andere vrouwen die ook in de mallemolen zitten. Via de FB-groep van DVO oproep gedaan, en voila, ik was niet de enige met die nood blijkbaar. Voor mij is praten met lotgenoten een soort van therapie, ik hoop dat je zelf ook er manier vindt om op tijd en stond te ventileren, heel belangrijk. Take care.

Dankjewel! Ik ben al heel blij te horen dat het jou uiteindelijk wel gelukt is.
Heeft bij mij zeker ook met stress te maken dus in die zin zeker ook psychosomatisch. Ik voel dat ik lichamelijk en emotioneel niet meer veel aankan. Ik heb echt nood aan rust (en vakantie). Maar op werkgebied is vakantie nu zeer moeilijk en op vlak van IVF durf ik momenteel geen extra pauzes te nemen. Mijn endometriose is in amper 6 maand na operatie teruggekomen. De arts heeft letterlijk gezegd dat het een tikkende tijdbom is en dat ik echt zo snel mogelijk zwanger moet worden. Dit heeft me enorm bang gemaakt. De laatste operatie heeft m’n eierstokken ook serieus beschadigd en ik vrees nu dat ze een derde operatie mss niet zullen overleven? Niet ideaal want ik weet dat stress en zwangerschap niet samengaan maar zelfs als ik een pauze zou inlassen zou ik constant zitten nadenken dat de endometriose nu weer vrijspel heeft...

Je hebt zeker gelijk dat praten mer gelijkgestemden helpt. Veel mensen die het niet zelf meemaken lijken het echt maar niet te snappen en kunnen soms zo kwetsend zijn.