Bericht
door Noa » 11 oktober 2010, 11:24
Sunshine, ik herlees gewoon mijn verhaal van enkele weken geleden. Exact, maar dan ook exact hetzelfde. Mijn ventje was ook plots afstandelijker, geen knuffels meer, geen interesse in mij, heel stilletjes. En om warempel dezelfde reden: ik ben volgens hem niet meer de vrouw wie ik was! Ik heb me ook zo mislukt gevoeld, ik dacht zelfs eventjes dat hij misschien verliefd was op iemand anders. Hij voelde zich enerzijds schuldig omdat het "probleem" bij hem ligt, maar anderzijds snapte hij niet dat ik er zo in op ga en wil doorgaan. Hij zei dat hij het liefst zou stoppen of op zijn minst een heeeeeeele lange pauze inlassen om mij terug eens echt ontspannen en gelukkig te zien. Ik viel van mijn stoel want ok, er zijn momenten dat ik droevig ben en wat kortaf, maar ik vind niet dat ik zo erg ben veranderd, maar volgens hem dus wel. We zijn intussen een week of 4 verder en het is weer wat beter. Maar we hebben lang gepraat hoor. Ik probeer meer te relaxen en het van mij af te zetten (probeer!!!) en hij probeert weer met een beetje enthousiasme naar de behandelingen te kijken in plaats van het allemaal als een negatief spook te bekijken. Maar 't is niet gemakkelijk geweest de eerste week. Ik voelde me plots zo alleen en aan de kant gezet, hoewel ik zijn standpunt wel kon begrijpen. Het laatste wat ik wil is mijn ventje verliezen, maar ik ga mijn kinderwens ook niet zomaar opzij schuiven. Dus is het telkens voorzichtig aftasten hoe of wat. Ik probeer er nu minder met hem over te babbelen, want hij is zowiezo al geen babbelaar. Maar toen we vorige week op kraambezoek zijn geweest, bekende hij dan plots weer dat hij moest toegeven dat zo'n baby'tje hem toch weer ontroerde. Pffff. Volgens mij worstelen ze evenveel met alles als wijzelf, maar ze tonen of zeggen het niet. En dan, logisch natuurlijk, barst de bom en komt alle frustratie en onmacht van de afgelopen jaren er eens uit. Het komt goed meid, echt waar, maar misschien net als bij ons het onderwerp niet teveel meer aansnijden en toch weer voor wat extra quality time zorgen. Eens lekker man-vrouw, een weekendje weg en het onderwerp wat mijden dan. Ik merk dat het precies wel helpt bij ons. Hij vergezelt me steeds weer naar Jette, we babbelen er dan over, maar achteraf doe ik alsof het leven gewoon voortgaat en kom ik er met jullie over kletsen. 't Is verdorie niet simpel, maar het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte en ik mijn toekomst in 1 seconde voelde wegglippen toen hij alles eruit floepte, is gelukkig voorbij.
Knuffel hoor, maar ik begrijp perfect wat je nu voelt.