ICSI-clubje

[ZonderZorgen]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk

Sterkte met het verlies.

[Lezertje]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk

Pff Kristal, zwaar nieuws zeg, sterkte! Mag ik vragen waarom de innesteling niet goed verliep tot nu toe?

[Kristal]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk

Sterkte met het verlies.

Bedankt

[Kristal]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk

Pff Kristal, zwaar nieuws zeg, sterkte! Mag ik vragen waarom de innesteling niet goed verliep tot nu toe?

Dankjewel. Ik kreeg te weinig progesteron. Bij de laatste 2 tp's kreeg ik naast 3x 200mg utro per dag ook 3x 10mg dupha per dag. De dupha voor 14 dg. Beidde tp's was ik zwanger, maar waarschijnlijk is de embryokwaliteit slecht ondanks dat ze er perfect uitzagen en draait het alsnog uit op miskramen.

[Eve1987]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

Hoi Sproetje,

Ik wil wel even mijn verhaal met je delen.
Op mijn 15e-16e heb ik een eetstoornis ontwikkeld ten gevolge van een trauma. Bijna 10 jaar ben ik van de ene opname in de andere gesukkeld, zelfmoordgedachten/pogingen, posttraumatische stressstoornis, … Ik ben in die tijd, ondanks alle ellende, beginnen studeren (verpleegkundig), niemand geloofde erin. Het was verdomd lastig, maar ik wilde niet opgeven. Mijn laatste opname, 2 dagen voor mijn ontslag, heb ik gezegd dat indien het nu niet lukte in de buitenwereld, het echt niet meer moest voor mij.

Door dat uit te spreken, wist ik dat ik 300% ervoor moest gaan! In volledig genezen geloofde ik al lang niet meer, maar ‘het leefbaar’ maken zou voor mij al ok zijn. Dus ja, ik heb ontzettend diep gezeten. Jaren later zijn mijn papa: Ik had het kunnen aanvaarden als je toen uit het leven was gestapt, want na al die jaren vechten tegen de demonen in je hoofd …

Laten we zeggen dat iedereen mijn toekomst zag als iemand die zou blijven vechten, gans haar leven … We zijn meer dan 10 jaar verder ondertussen en als ik vandaag nog eens contact heb met de zorgverleners van toen, staan ze nog steeds versteld van mijn levenspad!

Ik voel mij vandaag een sterke vrouw, die jaren hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik trots op! 7 jaar geleden leerde ik mijn man kennen, we zijn gehuwd en hebben ondertussen 2 kleine spruiten. Ja, tijdens ons ICSI-traject en zwangerschappen ben ik bang geweest voor de psychische impact, ten gevolge van de hormonen, de kilo’s, de stress…
Maar door het verleden ben ik alert voor de signalen en ga ik daar ook anders mee om.

Psychische kwetsbaarheid kan je ook sterker maken, daar ben ik van overtuigd. Praat, uit wat je denkt en voelt, … en probeer te vertrouwen in jezelf!! Ik geloof alvast in je!!

[Sproetje]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

Hoi Sproetje,

Ik wil wel even mijn verhaal met je delen.
Op mijn 15e-16e heb ik een eetstoornis ontwikkeld ten gevolge van een trauma. Bijna 10 jaar ben ik van de ene opname in de andere gesukkeld, zelfmoordgedachten/pogingen, posttraumatische stressstoornis, … Ik ben in die tijd, ondanks alle ellende, beginnen studeren (verpleegkundig), niemand geloofde erin. Het was verdomd lastig, maar ik wilde niet opgeven. Mijn laatste opname, 2 dagen voor mijn ontslag, heb ik gezegd dat indien het nu niet lukte in de buitenwereld, het echt niet meer moest voor mij.

Door dat uit te spreken, wist ik dat ik 300% ervoor moest gaan! In volledig genezen geloofde ik al lang niet meer, maar ‘het leefbaar’ maken zou voor mij al ok zijn. Dus ja, ik heb ontzettend diep gezeten. Jaren later zijn mijn papa: Ik had het kunnen aanvaarden als je toen uit het leven was gestapt, want na al die jaren vechten tegen de demonen in je hoofd …

Laten we zeggen dat iedereen mijn toekomst zag als iemand die zou blijven vechten, gans haar leven … We zijn meer dan 10 jaar verder ondertussen en als ik vandaag nog eens contact heb met de zorgverleners van toen, staan ze nog steeds versteld van mijn levenspad!

Ik voel mij vandaag een sterke vrouw, die jaren hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik trots op! 7 jaar geleden leerde ik mijn man kennen, we zijn gehuwd en hebben ondertussen 2 kleine spruiten. Ja, tijdens ons ICSI-traject en zwangerschappen ben ik bang geweest voor de psychische impact, ten gevolge van de hormonen, de kilo’s, de stress…
Maar door het verleden ben ik alert voor de signalen en ga ik daar ook anders mee om.

Psychische kwetsbaarheid kan je ook sterker maken, daar ben ik van overtuigd. Praat, uit wat je denkt en voelt, … en probeer te vertrouwen in jezelf!! Ik geloof alvast in je!!

Waw Eve1987

Wat een verhaal. Zo bewonderenswaardig. Ik heb ook heel diep gezeten en klauter stapje voor stapje uit die diepe put. Ik zal hier wellicht altijd gevoelig voor zijn, maar zoals je zegt leer ik nu wel de signalen herkennen. Ik heb geleerd wat ik nodig heb om me goed te blijven voelen, ik leer wat ik kan doen om me beter te voelen, en ik heb geleerd dat ik omringt word door allerlei mensen die het goed voor hebben met me en me steunen door dik en dun. Het leven is niet gemakkelijk en gaat met ups en downs, en ik weet dat dit voor iedereen zo is en dat dat ook ok is. Het is ok om eens even niet ok te zijn… Ik moet wat meer vertrouwen hebben in mezelf, daar is wat werk aan. En mijn perfectionisme brengt me ook soms wat in de problemen, maar ik werk momenteel heel hard aan mezelf. Ik ben er trouwens 300% van overtuigd dat ik een leven wil met een kindje. Dat is altijd mijn grootste droom geweest en ik zou er spijt van hebben als ik het niet doe. 1987? Dan vermoed ik dat je even oud bent als mij. Het wordt tijd dat ik in actie schiet. De steun die ik hier krijg doet echt goed. Ik begin meer en meer te geloven dat het echt wel zal lukken. Ook als het even wat minder gaat. Ik kan dit!! Ik wil dit! Ik doe dit!

[Sproetje]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk

Kristal

Oh wat erg om te lezen. Dikke knuffel. Neem je tijd om dit een plaats te geven. Hopelijk lukt het voor jou nu sneller, nu ze weten dat het probleem is. Ik duim alvast kei hard met je mee!

[Sproetje]

Sproetje,

Chapeau dat je gevormd bent tot wie je nu bent...
Ik denk dat de meesten hier psychisch kwetsbaar zijn.
Het feit dat je je hier bewust van bent is al het grootste antwoord op je zorgen. Je zal tijdiger signalen herkennen en hier mee aan de slag gaan.
Hier momenteel veel verdriet na ons miskraam en de komende beslissing om 1 of 2 embryoos terug te plaatsen. Voel alles momenteel als een groot onrecht terwijl ik ook weer vooruit wil...

Hoop88

Dank je voor de mooie woorden. Ik ben me heel bewust van alles. Ik weet ondertussen ook wat ik moet doen en besef ook dat hulp vragen geen schande is.
Jammer om te horen dat het bij jou is uitgedraaid in een miskraam. Ik hoop dat jij ook de moed terug vindt om door te gaan. Ik hoop dat je ook de nodige begeleiding krijgt om alles een plaats te geven en de keuzes te maken. Ik begrijp dat het nu zeer onrechtvaardig voelt.
De een wordt zwanger alsof het niets is en wij moeten toch veel doorstaan en moeite doen. Net zoals ik het gevoel heb dat iedereen danst door het leven en ik toch veel obstakels tegenkom en regelmatig struikel en klungel en van… maar toch altijd weer opstaat en doorgaat… dikke knuffel. Het is ok om je verdrietig te voelen… laat dat ook maar eens toe…

[Lezertje]

Nu ik al die berichten hier lees, begin ik des te meer te beseffen dat ons traject toch vooral een mentaal traject is. OK, we ondergaan serieuze fysieke ongemakken met die injecties, medicatie, pick-ups, terugplaatsingen en de hele resem, maar hoe langer je in het traject zit, hoe meer het mentale de bovenhand begint te nemen. Vinden jullie dat ook niet?

[ZonderZorgen]

Nu ik al die berichten hier lees, begin ik des te meer te beseffen dat ons traject toch vooral een mentaal traject is. OK, we ondergaan serieuze fysieke ongemakken met die injecties, medicatie, pick-ups, terugplaatsingen en de hele resem, maar hoe langer je in het traject zit, hoe meer het mentale de bovenhand begint te nemen. Vinden jullie dat ook niet?

Ja helemaal waar en daar wordt spijtig genoeg heel weinig bij stil gestaan.

[Hoop88]

Ik vind het eigenlijk raar dat we (in jette dan toch) geen psychologische begeleiding krijgen in gans het traject

[Dittyke]

Is niet alleen in Jette. Zelfs na mijn miskraam vorig jaar werd me dit niet eens voorgesteld waar ik hiervoor in behandeling was. En ik denk dat ik dat eigenlijk wel had kunnen gebruiken. Aangezien je alleen maar bezig ben met je af te vragen , wat doe ik fout, zal het ooit wel lukken,enz. En dan krijg je een standaard antwoord van pech te hebben en dat het wel een goed teken is dat het wel kan lukken.
Wel 3terugplaatsingen verder en 3 pogingen verder nog steeds met lege handen. en het enige dat wij hier kunnen blijven doen is hopen en bidden dat het ooit eens wil lukken.

[Lezertje]

Ja, bij mij miskraam vorige maand is er ook geen psychologische hulp voorgesteld vanuit Jette ... Ik heb me wel voorgenomen dat als ik nog eens miskraam zou krijgen, ik wel psychologische hulp ga vragen daar...

[mich75]

Het zijn vooral mensen die al een psychische kwetsbaarheid hebben die het moeilijk krijgen tijdens het traject.
Als je al in behandeling bent kan je therapeut misschien helpen maar vaak niet altijd.
Ik was in opname (vanwege een burnout) toen we het nieuws kregen dat we moesten overschakelen op donorzaad of ons traject zou stoppen.
Ik had wekelijks gesprekken, dus ik kon het snel vertellen, maar mijn begeleidster wist niet wat zeggen en het enige wat ze me kon bieden wan een knuffel (pre corona). Ik vond dit niet zo'n ramp, ik had veel steun op dit forum, maar het toont wel aan dat niet elke therapeut je kan helpen.

Ik dacht dat elk fertiliteitscentrum wettelijk verplicht is om de mogelijkheid te bieden om psychologische ondersteuning te voorzien. De meeste centra zullen dit waarschijnlijk wel hebben, maar misschien moet je er zelf achter vragen en de vraag is dan of er wachtlijsten zijn.
Naargelang waar je in behandeling bent is het ook een heel eind rijden en 1 gesprek gaat ook niet voldoende zijn.

Voor wij in de mmm stapten hadden wij het idee dat als je niet natuurlijk zwanger werd dat er dan IVF was, dé oplossing, een behandeling ondergaan en je had een kindje.
Al snel leerden we dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend was, maar dit is iets wat heel veel buitenstaanders ook niet weten waardoor je ook bij hen niet echt terecht kan.

Ook is het heel persoonlijk hoe je alles ervaart, een vriendin van mij werd zwanger van de 2e tp en hoewel ze nog graag een 2de kindje wil en nog 4 of 5 cryo's heeft, gaat ze er niet voor omdat ze de lijdensweg niet aankan.
Die 2e tp was voor haar de laatste, als het niet gelukt was, dan was ze gestopt.

Ieder heeft zijn eigen verhaal en traject en ook zijn eigen gevoel.
Sommigen zien hun kansen heel vlug slinken omdat er weinig embryo's zijn per poging en de 6 pogingen zo heel vlug op zijn, bij anderen zijn er wel veel terugplaatsingen maar geen innesteling, dan komt ook de vraag of het nog wel gaat lukken en dan zijn er nog die wel zwanger geraken maar het niet blijven, waarbij een positieve zwangerschapstest vaak het nog meer angst geeft dan een negatieve.

Een groot probleem is dat we vaak te hoge verwachtingen hebben, omdat het de eerste keer wel vlot ging, of door verhalen van anderen, of omdat er geen oorzaken gevonden zijn, of omdat een centrum of arts enorm veel hoop geeft.
Gemiddeld is 30% na een eerste volledige poging zwanger, wat jammer genoeg wil zeggen dat de meerderheid meer dan 1 pu nodig heeft.
En ja, soms lijkt het niet eerlijk dat de ene met 3 embryo's 2 kindjes heeft en een andere na 20 tp's nog met lege handen staat.
Maar weet dat meer dan 90% aan het einde van de rit toch een kindje heeft, maar dit neemt niet weg dat het mentaal heel zwaar kan worden.

Ik moet wel zeggen dat het traject makkelijker werd naarmate ik mentaal sterker werd omdat je het dan rationeler gaat bekijken, het zijn vooral (het verliezen in) de emoties die je uit balans brengen.

[Hoop88]

Zijn er hier die ervaringen hebben met het telkens terugplaatsen van 2 hele goeie embryo's of cryo's en toch telkens niet zwanger zijn? Ik heb het nog nooit zo lastig gehad met beslissen of ik 1 of 2 laat terugplaatsen, omdat we nu 1 kindje hebben. Bang voor een tweeling maar ook bang voor een zoveelste ontgoocheling.