Hey dames,
Ik heb het even moeilijk... Kreeg net een sms van een vriendin om te zeggen dat ze in augustus een kindje verwacht. Vorige week ook al het nieuws dat een andere vriendin een tweeling krijgt (ze heeft al 3 jongens en er komen nu 2 meisjes bij). Ik begin echt die teleurstelling zwaar te voelen als ik zulk nieuws hoor. Ik kan alleen precies alleen nog maar gemaakt blij zijn...
Mijn vriend zegt dan dat ons babietje nog wel komt. WANNEER ja?!! In het allerbeste geval over een jaar. En dan moet ik al meteen na de operatie zwanger zijn!!?? Ik zie het ff echt niet meer zitten. Als ik in 2009 niet zwanger word, dan word ik echt gek! En je kan dat tegen niemand kwijt eh. je gaat tegen de buitenwereld echt nie wanhopig doen. Ze snappen da nie...
Ik hoop echt dat die operatie iets gaat uithalen...
Sunny
Lotgenoten met endometriose gezocht
-
Kelly en Krist
- Berichten: 53
- Lid geworden op: 11 maart 2007, 15:53
Sunshine dat is minder leuk om daar mee geconfronteerd te worden. En ik weet dat je dat overal te horen krijgt maar ik ben zeker dat je vroeg of laat een kleine spruit in je armen kunt houden.
Lady-V de operatie komt ook in zicht. Hopelijk heb je niet teveel last ervan.
Anniek een heel heel dikke proficiat. Geniet ervan want die zwangerschap vliegt voorbij.
groetjes
Kelly
Lady-V de operatie komt ook in zicht. Hopelijk heb je niet teveel last ervan.
Anniek een heel heel dikke proficiat. Geniet ervan want die zwangerschap vliegt voorbij.
groetjes
Kelly
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Hey Kelly
Ik denk dat je je vergist hoor meid. Ik ben al in september geopereerd. Het is Sunshine die maandag geopereerd word...
Sunshine
Heel erg herkenbaar. Heb ook t gevoel dat niemand t begrijpt. Ook niet als je het uitlegt. Ze weten gewoon niet wat er in je omgaat. Ze hebben er zelfs misschien nooit moeten over nadenken. Zou ik ooit een kindje krijgen? Die vraag moeten zij hun niet stellen. Zij hebben geen probleem met zwanger worden. En wij moeten alles altijd incasseren. Wij moeten blij zijn voor hun. Wij moeten intresse tonen in hun. Want zij zijn het die het mooie mogen beleven en wij blijven achter, alleen, met pijn en zwaar verdriet en de grote vraag, Wanneer???????? Iedereen zegt wel dat alles goed komt, maar dat wil je liever niet horen, je wil het nu, je wil er niet meer over nadenken maar t ook gewoon doen..
Die operatie gaat zeker en vast iets uithalen. Daarna is het nog altijd de natuur die jou geluk moet schenken. Er zijn vrouwen die na 6 weken na de operatie zwanger zijn maar er zijn er jammer genoeg ook die na 6 jaar nog altijd niet zwanger zijn. Dat kan je nooit op voorhand weten...
Focus je nu maar even, hoe moeilijk t misschien ook is, alleen op jezelf en je vruchtbaarheid. Zorg dat je goed geneest van de operatie en zorg goed voor jezelf, zodat je helemaal klaar bent om jou lieve schat in je armen te verwelkomen, ooit!
Hou je goed meis, ik denk enorm veel aan jou...
Ik denk dat je je vergist hoor meid. Ik ben al in september geopereerd. Het is Sunshine die maandag geopereerd word...
Sunshine
Heel erg herkenbaar. Heb ook t gevoel dat niemand t begrijpt. Ook niet als je het uitlegt. Ze weten gewoon niet wat er in je omgaat. Ze hebben er zelfs misschien nooit moeten over nadenken. Zou ik ooit een kindje krijgen? Die vraag moeten zij hun niet stellen. Zij hebben geen probleem met zwanger worden. En wij moeten alles altijd incasseren. Wij moeten blij zijn voor hun. Wij moeten intresse tonen in hun. Want zij zijn het die het mooie mogen beleven en wij blijven achter, alleen, met pijn en zwaar verdriet en de grote vraag, Wanneer???????? Iedereen zegt wel dat alles goed komt, maar dat wil je liever niet horen, je wil het nu, je wil er niet meer over nadenken maar t ook gewoon doen..
Die operatie gaat zeker en vast iets uithalen. Daarna is het nog altijd de natuur die jou geluk moet schenken. Er zijn vrouwen die na 6 weken na de operatie zwanger zijn maar er zijn er jammer genoeg ook die na 6 jaar nog altijd niet zwanger zijn. Dat kan je nooit op voorhand weten...
Focus je nu maar even, hoe moeilijk t misschien ook is, alleen op jezelf en je vruchtbaarheid. Zorg dat je goed geneest van de operatie en zorg goed voor jezelf, zodat je helemaal klaar bent om jou lieve schat in je armen te verwelkomen, ooit!
Hou je goed meis, ik denk enorm veel aan jou...
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Hoi,
Internet gaat inderdaad op de kamer, wij hebben dat de dag van opname ook aangevraagd en toen hebben ze dat in orde gebracht. Zo kon mijn man werken terwijl ik daar lag te rusten.
Hier is het ook precies babyboom. Mijn broer is naar kazachstan om hun adoptiekindje te gaan halen (zij hebben wel een kindje van hun eigen ook), de broer van mijn man is papa geworden, mijn vriendin is bevallen en een andere vriendin is bevallen. Nu blijken er nog 2 andere vriendinnen zwanger en een neef van mijn man. En dat hoor je allemaal op 1 week tijd. En dan zijn de mensen in mijn nauwe omgeving verbaasd dat wij niet uitbundig willen meevieren. Wij zijn wel blij voor hen, maar toch ... Wij wachten al zo lang en moeten zoveel moeite doen, niemand verstaat dit precies. Het is echt zoals Lady-V zegt: wij vragen ons af of er ooit een kindje komt. Als je dit niet meemaakt zoals ons, kan je je niet inbeelden hoe moeilijk en frusterend dit is. Dit doet echt pijn. Ook wij gaan op reis in juli, naar mexico. Wij kopen en doen alles wat we willen, maar ergens doe je dat om de pijn te verzachten, vluchten is dat eigenlijk. Want je kan alles kopen en alles doen wat je wil, maar het enige echte wat je 100% gelukkig maakt, dat hebben we niet meer in handen. Iedereen komt ook zeggen van ik ken iemand die endo had en die ook geopereerd is en toch zwanger is geraakt, en ik iemand die ook 5 pogingen ivf had moeten doen, ... Iedereen bedoelt dat goed maar dat is niet te vergelijken. Ieder zijn situatie is anders. Ik blijf maar denken aan een artikel dat ik ooit in de flair gelezen had ivm vrouwen die geen kinderen konden krijgen door de endo. Ik weet dat zo denken niet goed is, maar ergens moet je toch ook realistisch blijven.
Sunshine, word je maandag dan geopereerd? Ik zal echt aan je denken en duimen dat het allemaal nog een beetje zal meevallen.
Anniek, dikke proficiat!!!
Groetjes
Internet gaat inderdaad op de kamer, wij hebben dat de dag van opname ook aangevraagd en toen hebben ze dat in orde gebracht. Zo kon mijn man werken terwijl ik daar lag te rusten.
Hier is het ook precies babyboom. Mijn broer is naar kazachstan om hun adoptiekindje te gaan halen (zij hebben wel een kindje van hun eigen ook), de broer van mijn man is papa geworden, mijn vriendin is bevallen en een andere vriendin is bevallen. Nu blijken er nog 2 andere vriendinnen zwanger en een neef van mijn man. En dat hoor je allemaal op 1 week tijd. En dan zijn de mensen in mijn nauwe omgeving verbaasd dat wij niet uitbundig willen meevieren. Wij zijn wel blij voor hen, maar toch ... Wij wachten al zo lang en moeten zoveel moeite doen, niemand verstaat dit precies. Het is echt zoals Lady-V zegt: wij vragen ons af of er ooit een kindje komt. Als je dit niet meemaakt zoals ons, kan je je niet inbeelden hoe moeilijk en frusterend dit is. Dit doet echt pijn. Ook wij gaan op reis in juli, naar mexico. Wij kopen en doen alles wat we willen, maar ergens doe je dat om de pijn te verzachten, vluchten is dat eigenlijk. Want je kan alles kopen en alles doen wat je wil, maar het enige echte wat je 100% gelukkig maakt, dat hebben we niet meer in handen. Iedereen komt ook zeggen van ik ken iemand die endo had en die ook geopereerd is en toch zwanger is geraakt, en ik iemand die ook 5 pogingen ivf had moeten doen, ... Iedereen bedoelt dat goed maar dat is niet te vergelijken. Ieder zijn situatie is anders. Ik blijf maar denken aan een artikel dat ik ooit in de flair gelezen had ivm vrouwen die geen kinderen konden krijgen door de endo. Ik weet dat zo denken niet goed is, maar ergens moet je toch ook realistisch blijven.
Sunshine, word je maandag dan geopereerd? Ik zal echt aan je denken en duimen dat het allemaal nog een beetje zal meevallen.
Anniek, dikke proficiat!!!
Groetjes
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey Jessy,
Ja, ik word maandag geopereerd... Ben bang. Ik stel me voor dat ik aan allerlei kabels ga wakker worden, pijn ga hebben en ga denken 'hell, had ik dit maar nooit laten doen". Voelden jullie dat zo toen je wakker werd? Of valt het toch nog wat mee? Eerlijk zeggen eh.
Ik voel ook met jou mee Jessy. Niemand kan begrijpen hoe het voelt wanneer het gewoon niet lukt een kindje te krijgen als je er al zooo lang op wacht en er echt alles voor doet. Maar de moed niet opgeven eh meisje. Je moet blijven hopen. Het moet echt al HEEL vies doen moest niks lukken. Daar mag je niet te veel bij stil staan. Maar ik weet hoe je je voelt. Ik zei gister nog tegen mijn vriend: ik wil gewoon weten of we OOIT een kindje zullen krijgen.
Ja, ik word maandag geopereerd... Ben bang. Ik stel me voor dat ik aan allerlei kabels ga wakker worden, pijn ga hebben en ga denken 'hell, had ik dit maar nooit laten doen". Voelden jullie dat zo toen je wakker werd? Of valt het toch nog wat mee? Eerlijk zeggen eh.
Ik voel ook met jou mee Jessy. Niemand kan begrijpen hoe het voelt wanneer het gewoon niet lukt een kindje te krijgen als je er al zooo lang op wacht en er echt alles voor doet. Maar de moed niet opgeven eh meisje. Je moet blijven hopen. Het moet echt al HEEL vies doen moest niks lukken. Daar mag je niet te veel bij stil staan. Maar ik weet hoe je je voelt. Ik zei gister nog tegen mijn vriend: ik wil gewoon weten of we OOIT een kindje zullen krijgen.
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Sunshine,
ik had eigenlijk geen schrik voor mijn operatie, maar ik ben daar nogal een harde in. Maar toen ik wakker werd, voelde ik eigenlijk niets, buiten het feit dat ik alleen wou slapen. Ik had wel een maagsonde via de neus omdat ik heb overgegeven in de recovery. Maar zelfs daar weet ik niets van. Toen de verpleging me dit vertelde, antwoorde ik nog: dat was ik niet. Jawel, zeiden ze. Zelfs van het verwijderen van de maagsonde voelde ik niets. Tegen dat de verpleegster deze eruit ging trekken, was ik al terug in droomland. Toen ik rond 9 u s'avonds echt wakker werd (en ik was om 10 uur s'morgens naar de ok gebracht), heb ik de verpleging geroepen omdat ik een druk in mijn blaas voelde en continu het gevoel had dat ik moest plassen. Toen de verpleegster binnenkwam zei ze nog: nu zijt ge precies goed wakker. Blijkbaar zat er een kronkel in de blaassonde waardoor mijn urine niet door dat darmke ging, toen de verpleegster er wat aan gerammeld heeft (zonder mij pijn te doen) begon het te lopen. Toen heeft ze zelfs een klem moeten zetten om het potje te kunnen ledigen. Dat zal wel dat je een druk in je blaas voelde zei ze. Ik heb wel langer dan verwacht in recorvery gelegen. Mijn man was om 3 u in het ziekenhuis en toen zeiden ze dat het nog een uurtje ging duren want ik was in de recovery. Maar omdat ik niet wakker te krijgen was, zijn ze me pas om half 7 komen halen. Dus zeg al maar tegen je man, dat hij in dit geval niet direct moet panikeren. Het enige wat ik niet wist, was dat ze me de ochend na de operatie kwamen halen om een echo te doen om te zien of de stents nog goed zitten. Daar verschoot ik toch van. Ik was nog moe en flauw en dan komen ze u met een rolstoel halen en brengen ze u naar een wachtzaal. Van dat rijden werd ik echt mottig, ik dacht dat ik moest overgeven. Na 20 minuten wachten deden ze de echo (op de buik) en brachten ze me terug naar de kamer. Dit had niemand me verteld, dus verschoot ik. Je krijgt wel pijnstillers genoeg in het ziekenhuis. Dus dat valt wel goed mee. Alleen die stents hebben mij het leven toch een tijdje zuur gemaakt. Maar dat is een week of 4 Ã 5 op je tanden bijten. Probeer toch een beetje rust te vinden en je niet teveel op te jagen.
Groetjes
ik had eigenlijk geen schrik voor mijn operatie, maar ik ben daar nogal een harde in. Maar toen ik wakker werd, voelde ik eigenlijk niets, buiten het feit dat ik alleen wou slapen. Ik had wel een maagsonde via de neus omdat ik heb overgegeven in de recovery. Maar zelfs daar weet ik niets van. Toen de verpleging me dit vertelde, antwoorde ik nog: dat was ik niet. Jawel, zeiden ze. Zelfs van het verwijderen van de maagsonde voelde ik niets. Tegen dat de verpleegster deze eruit ging trekken, was ik al terug in droomland. Toen ik rond 9 u s'avonds echt wakker werd (en ik was om 10 uur s'morgens naar de ok gebracht), heb ik de verpleging geroepen omdat ik een druk in mijn blaas voelde en continu het gevoel had dat ik moest plassen. Toen de verpleegster binnenkwam zei ze nog: nu zijt ge precies goed wakker. Blijkbaar zat er een kronkel in de blaassonde waardoor mijn urine niet door dat darmke ging, toen de verpleegster er wat aan gerammeld heeft (zonder mij pijn te doen) begon het te lopen. Toen heeft ze zelfs een klem moeten zetten om het potje te kunnen ledigen. Dat zal wel dat je een druk in je blaas voelde zei ze. Ik heb wel langer dan verwacht in recorvery gelegen. Mijn man was om 3 u in het ziekenhuis en toen zeiden ze dat het nog een uurtje ging duren want ik was in de recovery. Maar omdat ik niet wakker te krijgen was, zijn ze me pas om half 7 komen halen. Dus zeg al maar tegen je man, dat hij in dit geval niet direct moet panikeren. Het enige wat ik niet wist, was dat ze me de ochend na de operatie kwamen halen om een echo te doen om te zien of de stents nog goed zitten. Daar verschoot ik toch van. Ik was nog moe en flauw en dan komen ze u met een rolstoel halen en brengen ze u naar een wachtzaal. Van dat rijden werd ik echt mottig, ik dacht dat ik moest overgeven. Na 20 minuten wachten deden ze de echo (op de buik) en brachten ze me terug naar de kamer. Dit had niemand me verteld, dus verschoot ik. Je krijgt wel pijnstillers genoeg in het ziekenhuis. Dus dat valt wel goed mee. Alleen die stents hebben mij het leven toch een tijdje zuur gemaakt. Maar dat is een week of 4 Ã 5 op je tanden bijten. Probeer toch een beetje rust te vinden en je niet teveel op te jagen.
Groetjes
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Goh, met wat geluk is die darmspoeling morgen niet meer nodig. Ik heb al zo'n zenuwen dat ik constant naar het toilet moet!
Namiddag is het verjaardagsfeestje van mijn petekindje. Hij wordt 21 feb 1 jaar. Mijn zus heeft speciaal voor mij zijn feestje een weekje vroeger gepland. Toch lief eh. Kan ik hem nog eens goed knuffelen... En als we dan vanavond thuiskomen ga ik mijn valies inpakken. Morgenvroeg haar wassen enzo en dan tegen 12u30 vertrekken naar Leuven... Bbrrr.
Ik ga mijn laptop meenemen. Als het internet werkt en als ik me wat beter voel kan ik jullie n berichtje laten.
Duimen eh!
Liefs
Sunny
Namiddag is het verjaardagsfeestje van mijn petekindje. Hij wordt 21 feb 1 jaar. Mijn zus heeft speciaal voor mij zijn feestje een weekje vroeger gepland. Toch lief eh. Kan ik hem nog eens goed knuffelen... En als we dan vanavond thuiskomen ga ik mijn valies inpakken. Morgenvroeg haar wassen enzo en dan tegen 12u30 vertrekken naar Leuven... Bbrrr.
Ik ga mijn laptop meenemen. Als het internet werkt en als ik me wat beter voel kan ik jullie n berichtje laten.
Duimen eh!
Liefs
Sunny
-
Kelly en Krist
- Berichten: 53
- Lid geworden op: 11 maart 2007, 15:53
Lady-V sorry had te snel gelezen en zo niet gelezen dat die bundel na de operatie kwam. Was die dag verstrooid. Mijn zoontje enorm ziek en mijn ma die met het nieuws af kwam dat ze op 9 maart haar baarmoeder en eierstokken moet laten uithalen door 7 vleesbomen, ...
Sunshine veel succes voor je operatie. Een operatie is natuurlijk nooit leuk en nooit zonder pijn maar ik ben enorm blij dat ik het heb laten doen. Voor mij was dat een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
Sunshine veel succes voor je operatie. Een operatie is natuurlijk nooit leuk en nooit zonder pijn maar ik ben enorm blij dat ik het heb laten doen. Voor mij was dat een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Hey Liesje
Ik ben stilletjes uit mijn put ant kruipen. Heb me vandaag eens goed laten verwennen bij de kapper en heb nieuwe kleren gekregen van mn moeder. Had zo een geweldige dag en heb nu echt t gevoel dat ik "het willen zwanger worden" aan de kant kan schuiven en kan gaan genieten van de leuke dingen in het leven. Endometriose doet wat met je lijf. Psychisch en Fysisch. Het is echt verschrikkelijk zwaar. Ik zou echt niet willen weten hoe mensen met kanker erdoor geraken...
Dat boek van 'de verdwaalde ooievaar' is een echte aanrader voor meiden in onze situatie. Er zijn zoveel herkenbare dingen in. Je kan je er mee verzoenen dat ook jij in diezelfde schuif zit, en hebt t gevoel dat je niet meer alleen op de wereld staat en niemand je wil begrijpen.
Ik heb vandaag ook voor t eerst, buiten de psychiater, kunnen zeggen wat ik voelde en hoe ik me voelde. Ik zei tegen mn moeder dat ik bang was om terug aan het werk te gaan omdat er aan mijn eiland op t werk een vrouw zwanger is. Mn moeder zei dat als ik bang was voor zwangere vrouwen ik helemaal niet meer buiten kon komen. Ik heb haar direct gezegd dat dat een verkeerde opvatting is, dat het makkelijk gezegd is van iemand die niet eens heeft moeten nadenken over kinderen. Dat mensen die zeggen dat ik er niet mee bezig moest zijn, hele dikke lomperiken waren, want dat ze zouden moeten weten dat (bijna)elke jonge vrouw droomt over een kindje... Ik zei haar ook ivm die collega, dat het anders is als je gewoon een zwangere op straat ziet lopen dan dat je er elke dag 8 uur aan een stuk op moet zitten kijken, dat je die buik ziet groeien, dat je het geluk ziet van die vrouw die binnenkort een babytje in haar armen gaat mogen verwelkomen en dat zomaar, zonder er over na te denken is ze zwanger, zonder een lange leidensweg. Waarom zij wel en ik niet? Dat was mijn grootste vrees, dat ik me daar niet mee kan verzoenen.
Ik put nu de positieve dingen uit de kinderloosheid en ga genieten van het leven zolang het kan. Op reis gaan, uit gaan, doen wat ik wil....
En in november zullen we dan starten met kunstmatige inseminatie. Hoop stiekem dat dat niet meer nodig is en dat ik natuurlijk ben zwanger geworden maar daar hoop ik niet op...
Voor de rest maak ik me zorgen over Sunshine. We hebben nog niets van haar gehoord, wat normaal is in haar situatie. Ik zou ook gewoon rustig in mijn bed willen blijven en aan niks denken maar vraag me echt af hoe t met haar is, als ze steun nodig heeft van iemand, hoe ze zich voelt, ..... hoe alles verlopen is. Ik popel om haar verhaal te lezen en ga me geruster voelen als ik iets van haar gehoord heb... want tis allemaal niet niks!!! Ik vraag me ook af of ze onze e-card gekregen heeft en of ze er iets aan gehad heeft...
Voor de rest trek ik me op aan diegene die zwanger zijn, ben ik blij voor ze. Ze geven me dat sprankeltje hoop en geloof dat ik nodig heb om erin blijven te geloven dat alles altijd goed komt en dat ook ik met een babietje in mijn armen een ander verhaal mag beginnen....
Liefs
Lady-V
Ik ben stilletjes uit mijn put ant kruipen. Heb me vandaag eens goed laten verwennen bij de kapper en heb nieuwe kleren gekregen van mn moeder. Had zo een geweldige dag en heb nu echt t gevoel dat ik "het willen zwanger worden" aan de kant kan schuiven en kan gaan genieten van de leuke dingen in het leven. Endometriose doet wat met je lijf. Psychisch en Fysisch. Het is echt verschrikkelijk zwaar. Ik zou echt niet willen weten hoe mensen met kanker erdoor geraken...
Dat boek van 'de verdwaalde ooievaar' is een echte aanrader voor meiden in onze situatie. Er zijn zoveel herkenbare dingen in. Je kan je er mee verzoenen dat ook jij in diezelfde schuif zit, en hebt t gevoel dat je niet meer alleen op de wereld staat en niemand je wil begrijpen.
Ik heb vandaag ook voor t eerst, buiten de psychiater, kunnen zeggen wat ik voelde en hoe ik me voelde. Ik zei tegen mn moeder dat ik bang was om terug aan het werk te gaan omdat er aan mijn eiland op t werk een vrouw zwanger is. Mn moeder zei dat als ik bang was voor zwangere vrouwen ik helemaal niet meer buiten kon komen. Ik heb haar direct gezegd dat dat een verkeerde opvatting is, dat het makkelijk gezegd is van iemand die niet eens heeft moeten nadenken over kinderen. Dat mensen die zeggen dat ik er niet mee bezig moest zijn, hele dikke lomperiken waren, want dat ze zouden moeten weten dat (bijna)elke jonge vrouw droomt over een kindje... Ik zei haar ook ivm die collega, dat het anders is als je gewoon een zwangere op straat ziet lopen dan dat je er elke dag 8 uur aan een stuk op moet zitten kijken, dat je die buik ziet groeien, dat je het geluk ziet van die vrouw die binnenkort een babytje in haar armen gaat mogen verwelkomen en dat zomaar, zonder er over na te denken is ze zwanger, zonder een lange leidensweg. Waarom zij wel en ik niet? Dat was mijn grootste vrees, dat ik me daar niet mee kan verzoenen.
Ik put nu de positieve dingen uit de kinderloosheid en ga genieten van het leven zolang het kan. Op reis gaan, uit gaan, doen wat ik wil....
En in november zullen we dan starten met kunstmatige inseminatie. Hoop stiekem dat dat niet meer nodig is en dat ik natuurlijk ben zwanger geworden maar daar hoop ik niet op...
Voor de rest maak ik me zorgen over Sunshine. We hebben nog niets van haar gehoord, wat normaal is in haar situatie. Ik zou ook gewoon rustig in mijn bed willen blijven en aan niks denken maar vraag me echt af hoe t met haar is, als ze steun nodig heeft van iemand, hoe ze zich voelt, ..... hoe alles verlopen is. Ik popel om haar verhaal te lezen en ga me geruster voelen als ik iets van haar gehoord heb... want tis allemaal niet niks!!! Ik vraag me ook af of ze onze e-card gekregen heeft en of ze er iets aan gehad heeft...
Voor de rest trek ik me op aan diegene die zwanger zijn, ben ik blij voor ze. Ze geven me dat sprankeltje hoop en geloof dat ik nodig heb om erin blijven te geloven dat alles altijd goed komt en dat ook ik met een babietje in mijn armen een ander verhaal mag beginnen....
Liefs
Lady-V
-
vicky
- Berichten: 99
- Lid geworden op: 11 mei 2007, 10:26
hallo iedereen,
ik heb zelf een tijdje niets meer geschreven maar ik lees regelmatig nog wel eens mee hoor
sunshine, ik hoop ook echt dat alles goed is verlopen en dat je je snel beter zal voelen!
lady-v, inderdaad andere mensen begrijpen niet hoe pijnlijk de kinderwens kan zijn, ik kan ook al lang niet meer blij zijn voor iemand anders die zwanger is, tenzij iemand die dezelfde problemen heeft natuurlijk
ik heb lastige maanden, sinds januari heb ik terug last van buikpijn, pijn in mijn lies en rechterbeen, het voelt zoals voor mijn operatie maar de pijn in mijn been had ik toen nog niet...
eerst hoopte ik nog dat het gewoon een peesontsteking zou zijn, maar het hangt echt samen met de pijn in mijn buik
zoals voordien zal ik nu waarschijnlijk ook niet veel endo hebben, dat was bij m'n vorige operatie ook zo, maar ook al is het milde endo, het beïnvloedt heel mijn leven en ik zit er echt serieus van in de put
volgende maand start ik 'n alternatieve behandeling, mijn voeding is volledig aangepast en ik ga via chinese geneeskunde beter proberen te worden, een operatie zie ik niet zitten, elk jaar opereren is toch ook geen oplossing,
ik geloof er niet meer zo hard in maar ik hoop gewoon dat dit wel resultaat zal geven...
groetjes,
vicky
ik heb zelf een tijdje niets meer geschreven maar ik lees regelmatig nog wel eens mee hoor
sunshine, ik hoop ook echt dat alles goed is verlopen en dat je je snel beter zal voelen!
lady-v, inderdaad andere mensen begrijpen niet hoe pijnlijk de kinderwens kan zijn, ik kan ook al lang niet meer blij zijn voor iemand anders die zwanger is, tenzij iemand die dezelfde problemen heeft natuurlijk
ik heb lastige maanden, sinds januari heb ik terug last van buikpijn, pijn in mijn lies en rechterbeen, het voelt zoals voor mijn operatie maar de pijn in mijn been had ik toen nog niet...
eerst hoopte ik nog dat het gewoon een peesontsteking zou zijn, maar het hangt echt samen met de pijn in mijn buik
zoals voordien zal ik nu waarschijnlijk ook niet veel endo hebben, dat was bij m'n vorige operatie ook zo, maar ook al is het milde endo, het beïnvloedt heel mijn leven en ik zit er echt serieus van in de put
volgende maand start ik 'n alternatieve behandeling, mijn voeding is volledig aangepast en ik ga via chinese geneeskunde beter proberen te worden, een operatie zie ik niet zitten, elk jaar opereren is toch ook geen oplossing,
ik geloof er niet meer zo hard in maar ik hoop gewoon dat dit wel resultaat zal geven...
groetjes,
vicky
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Dag allemaal;
Hier ben ik , LIVE FROM UZ...
Allereerst bedankt voor jullie kaartjes!! Deed deugd! Hoe wisten jullie mijn naam dan? Verpleegster wist dat kaartjes voor mij waren. Heel lief!
Het was de hel mensen. Het begon met de Fleet die ik zondag halverwege als moest overgeven. Gevolg: 2 lavementen extra en nog geen zuivere darmen. Ik had het zwaar gedacht, maar twas nog erger. Ze zijn me maandag om 9u30 beginnen opereren tot 19u15. Meer dan 9u heeft het geduurd. Ik was om 2u in de nacht op mijn kamer. PIJN PIJN PIJN. Ik kon vreemd genoeg ook niet meer slapen en ook di de hele dag niet. En dan heb je natuurlijk wel pijn. Woe en do kreeg ik antibiotica en moest ik beginnen overgeven. Weer hel! Dat doet zo pijn met die buik.
Het is nu vrijdagavond. Het net mijn eerste glaasje water en beschuitje gekregen. De andere dagen helemaal niks. Heb nog blaassonde, katheder in hals met vloeistof en pijnstilling en drain uit mijn buik. Neussonde is van gister weg.
Ze hebben 3 grote endo bollen weggehaald aan de blaas, vagina, dikke darm. 15 cm warm weg. Cystes van eierstok werd en dan wat kleine plekken overal. Ik had het heel fel, maar gelukkig iets minder op de voortplantingsorganen.
Die stents doen me pijn in mijn onderrug (zijkant).
Moet nog zeker tot maandag blijven. Kga terug rusten nu. Tot gauw
Sunny
Hier ben ik , LIVE FROM UZ...
Allereerst bedankt voor jullie kaartjes!! Deed deugd! Hoe wisten jullie mijn naam dan? Verpleegster wist dat kaartjes voor mij waren. Heel lief!
Het was de hel mensen. Het begon met de Fleet die ik zondag halverwege als moest overgeven. Gevolg: 2 lavementen extra en nog geen zuivere darmen. Ik had het zwaar gedacht, maar twas nog erger. Ze zijn me maandag om 9u30 beginnen opereren tot 19u15. Meer dan 9u heeft het geduurd. Ik was om 2u in de nacht op mijn kamer. PIJN PIJN PIJN. Ik kon vreemd genoeg ook niet meer slapen en ook di de hele dag niet. En dan heb je natuurlijk wel pijn. Woe en do kreeg ik antibiotica en moest ik beginnen overgeven. Weer hel! Dat doet zo pijn met die buik.
Het is nu vrijdagavond. Het net mijn eerste glaasje water en beschuitje gekregen. De andere dagen helemaal niks. Heb nog blaassonde, katheder in hals met vloeistof en pijnstilling en drain uit mijn buik. Neussonde is van gister weg.
Ze hebben 3 grote endo bollen weggehaald aan de blaas, vagina, dikke darm. 15 cm warm weg. Cystes van eierstok werd en dan wat kleine plekken overal. Ik had het heel fel, maar gelukkig iets minder op de voortplantingsorganen.
Die stents doen me pijn in mijn onderrug (zijkant).
Moet nog zeker tot maandag blijven. Kga terug rusten nu. Tot gauw
Sunny
-
Kelly en Krist
- Berichten: 53
- Lid geworden op: 11 maart 2007, 15:53
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast