Bericht
door Cookie-Monster » 23 juli 2015, 9:52
Ladies, 't is gebeurd: bloed laten prikken en nu bang afwachten naar de resultaten. Bang, want ik ben weer heel onzeker. Langs de ene kant superblij dat we al tot hier geraakt zijn, eindelijk eens een beginnende zwangerschap, langs de andere kant bang dat het misschien alweer over is voor het echt begon. Heb de voorbije 3 ochtenden urinetestjes gedaan, en die geven nu ook wel positief, maar de streep wordt niet echt donkerder met de dagen... Maandag en dinsdag had ik ook last van duizeligheid, bij momenten. Ik loop ook constant met een vieze smaak in mijn mond rond, zou gans de dag mijn tanden willen poetsen, maar dat helpt precies niet echt. Mijn boobies zijn iets gevoeliger, maar niet super, en ook niet de ganse dag, dat begint doorgaans pas een paar uur nadat ik opsta. En sinds een paar dagen ook meer krampen en steken, soms echt pijnlijk, bv. als ik tijdje gezeten heb en dan rechtsta, dan kan het heftig zijn. Dus ik weet niet goed wat te denken en ben er niet helemaal gerust in.
Hope: ik begrijp het volkomen dat het allemaal niet makkelijk is. Het wachten duurt soms zoooo lang he... Ik vond dat met deze eiceldonatiepoging ook: je start al veel vroeger met allerlei zaken en de mock cycle eer er een pick-up is bij de donor. Dat waren lange weken!! Misschien is het toch een beetje een troost dat het zomer is? Misschien is het rustiger op je werk, en heb je meer tijd om te ontspannen? Ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is... Eens een boswandeling met je ventje, of een strandwandeling, wat dan ook, probeer afleiding te vinden. Ik heb dat de voorbije 2 maand ook bewust moeten doen, want ik liep thuis de muren op, en op het werk had ik het ook moeilijk om me te concentreren.
En wat Hope en Amarillo zeggen over het gevoel dat je leven stilstaat, dat hebben wij ook. We zijn ondertussen bijna 5 jaar bezig, waarvan bijna 3 in de mmm. Voor de diagnose viel, hadden we grond gekocht en gingen we een huis bouwen. Dus we laten de architect een huis tekenen met 2 kinderkamers. Want ja, we zijn nog relatief jong, ik had/heb een superregelmatige cyclus, hoe moeilijk kon het zijn? Nu staat dat huis er, en zijn die kamers leeg... Die confrontatie is zo pijnlijk: je had een bepaald beeld van je leven, en even later blijkt dat je dat helemaal moet bijstellen. En zolang je bezig bent met die onvervulde kinderwens, ga je ook niet verder met je leven, want je weet niet of er nu wel of niet nog kinderen gaan komen, dat blijft een vraagteken. Je blijft wel hopen natuurlijk, en de wetenschap kan veel, dus ik geloof er ook echt in dat het voor iedereen hier gaat lukken, maar ondertussen heb je daar wel een paar jaar van je leven, zogezegd je beste jaren, aan gehangen en die jaren stonden bij ons volledig in het teken van die kinderwens, wij leefden op den duur letterlijk van poging naar poging, van teleurstelling naar teleurstelling. Wij hadden het daar echt heel moeilijk mee, ik ben er uiteindelijk door in een depressie beland, bij mijn vriend scheelde het niet veel. Dit voorlopige succesje was broodnodig!! Het bewijst dat het kan!
Schnoebel: het is een moeilijke keuze he, waar je zou starten voor ecd... Wij hebben de optie wisseldonatie laten vallen, omdat ik wellicht niemand in mijn omgeving zou vinden als wisseldonor (vooral door de leeftijd). We hebben bewust voor dr. Platteau gekozen, omdat er daar geen wachtlijst is, je alle eicellen van de donor krijgt, en het een verse poging is. Aangezien wij nog 1 terugbetaalde poging hadden, leek ons dat het ideale scenario voor de laatste poging. Zoals je weet waren we eerst teleurgesteld omdat we maar 1 embryo hadden, waardoor we weer aan alles begonnen te twijfelen, vooral aan onszelf, maar zie: dat ene wormpje is (voorlopig) blijven plakken. Soms heb je echt maar eentje nodig. Dus ja, uiteindelijk zijn wij wel blij dat we het hier bij dr. Platteau geprobeerd hebben. Want we waren bij al onze vorige pogingen nooit zover geraakt.
In Spanje geven ze natuurlijk garanties, dat is ook aanlokkelijk en geruststellend. Omdat de wetgeving in Spanje anders is dan hier, zijn de donoren daar denk ik ook jonger dan hier in België. Maar het komt met een hogere kostprijs en wat rompslomp om altijd de verplaatsing te doen...
Mocht deze poging alsnog fout aflopen, dan overwegen wij ook naar het buitenland te trekken. We weten het nog niet zeker, want het is nu wel gelukt met een donor van dr. Platteau, en we zien een beetje op tegen dat heen en weer gereis, maar we denken er dan wel verder over na. En stiekem hopen we dat het gewoon niet nodig zal zijn. Dat zou het droomscenario zijn.
6 ICSI eigen materiaal. Juli 2015 1e ECD, zwanger, mk 6 weken. Nov-dec 2015: poging met ECD (Barcelona IVF). Negatief. Verdict: slecht sperma. Gestart met dubbele donatie in eigen land. Verse TP 04/16: neg. 6 cryo's. Cryo 1 7/16: neg. Cryo 2 8/16: neg
. Veel mensen hebben al tegen mij gezegd dat het lag aan het feit dat ik daar te veel in opging en er te veel mee bezig was, kennen jullie die verhalen? Dat zit bij mij heel diep en vaak geef ik mezelf de schuld dat het nog nooit iets geweest is. Maar ik ben zooo blij dat dit een positief is uitgedraaid! 
[url]