eiceldonor zijn.....hoe voelt dat nou?
Geplaatst: 18 augustus 2009, 13:36
Hallo meiden,
Tot nu toe gaat met er bij mij vanuit dat ik zeer waarschijnlijk in de vervroegde overgang ben maar we zijn nog in afwachting van de onderzoeken die het definitieve oordeel moeten vellen. Wel heeft men aangegeven dat ei-celdonatie een optie zou kunnen zijn. We zijn er waarschijnlijk nog lang niet aan toe om die keuze te gaan maken maar toch blijven er al allerlei vragen in je hoofd rondwaren en ik zou ze graag aan jullie willen stellen.
Ik mag me zeer gelukkig prijzen omdat ik 2 vriendinnen heb (waarvan een al meer dan 22 jaar mijn vriendin is en die ik elke week zie en vlak in de buurt woon, en de andere (die ik sinds 5 jaar ken) en nu 150 kilometer verderop woont en ik zo af en toe zie) die het serieuze aanbod hebben gedaan dit voor mij te willen doen.
De vraag die steeds opnieuw bij me op komt is is hoe het voor donoren voelt om een zwangerschap, bevalling en leven mee te maken van een kindje dat genetisch voor de helft van jou is maar opgroeit bij je vriendin. Heb je speciale gevoelens voor dat kindje.......en hoe ga je daar dan mee om?
en.....hoe beinvloedt het het contact met je vriendin en haar partner en het contact tussen de 4 betrokkenen onderling?. Heb je het gevoel dat je nu een beter/ander/minder goed contact hebt? voel je je familie......wat kunnen gevoelens zijn die je zult ervaren als donor?
En hoe geef je vorm en inhoud aan het contact met het kindje?
Bij mij roept het allemaal verwarrende gevoelens op.
Ik hoop dat jullie jullie ervaringen met mij willen delen.Weten jullie of er boeken zijn die de ervaringen beschrijven?
Dank jullie wel alvast,
liefs, bloem
Tot nu toe gaat met er bij mij vanuit dat ik zeer waarschijnlijk in de vervroegde overgang ben maar we zijn nog in afwachting van de onderzoeken die het definitieve oordeel moeten vellen. Wel heeft men aangegeven dat ei-celdonatie een optie zou kunnen zijn. We zijn er waarschijnlijk nog lang niet aan toe om die keuze te gaan maken maar toch blijven er al allerlei vragen in je hoofd rondwaren en ik zou ze graag aan jullie willen stellen.
Ik mag me zeer gelukkig prijzen omdat ik 2 vriendinnen heb (waarvan een al meer dan 22 jaar mijn vriendin is en die ik elke week zie en vlak in de buurt woon, en de andere (die ik sinds 5 jaar ken) en nu 150 kilometer verderop woont en ik zo af en toe zie) die het serieuze aanbod hebben gedaan dit voor mij te willen doen.
De vraag die steeds opnieuw bij me op komt is is hoe het voor donoren voelt om een zwangerschap, bevalling en leven mee te maken van een kindje dat genetisch voor de helft van jou is maar opgroeit bij je vriendin. Heb je speciale gevoelens voor dat kindje.......en hoe ga je daar dan mee om?
en.....hoe beinvloedt het het contact met je vriendin en haar partner en het contact tussen de 4 betrokkenen onderling?. Heb je het gevoel dat je nu een beter/ander/minder goed contact hebt? voel je je familie......wat kunnen gevoelens zijn die je zult ervaren als donor?
En hoe geef je vorm en inhoud aan het contact met het kindje?
Bij mij roept het allemaal verwarrende gevoelens op.
Ik hoop dat jullie jullie ervaringen met mij willen delen.Weten jullie of er boeken zijn die de ervaringen beschrijven?
Dank jullie wel alvast,
liefs, bloem