De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Ik ben nieuw op deze site, hoewel ik al langer het DVO forum volg.

We hebben een wolk van een dochter, en proberen sinds anderhalf jaar vergeefs een tweede kind te krijgen.

We hebben drie IUI's en vijf ICSI's achter de rug: twee ICSI pogingen met terugplaatsing waarvan één eindigde in miskraam na zes weken en één "gewoon" niet lukte, maar de laatste drie kwamen niet eens tot embryotransfer owv slechte deling van het embryo of immature eicel. Diagnose is (al langer) dat ik op 39 over een zeer beperkte ovariële reserve beschik en dus in vervroegde menopauze zal gaan.

Vorige week kregen we van onze dokter te horen dat het CRG ons "opgeeft". Er wordt ons heel sterk eiceldonatie geadviseerd.

Wij zouden graag ervaringen horen van koppels die met eiceldonatie succes hebben gehad.

Hoe ervaren jullie dit als koppel? Zijn er mensen die reeds een 'eigen' kind hadden en daarna via eiceldonatie opnieuw zwanger werden? Ook vraag ik me af of vrouwen die hun kind via eiceldonatie kregen, later nog stilstaan bij het feit dat het niet van hun eigen eicel komt. Hoe ga je daarmee om? En hoe zijn de reacties van de omgeving?

Misschien een beetje een aparte vraag, maar ik hoop echt op enige reacties, want het is voor ons moeilijk om die denkpiste te verkennen.

dank jullie wel alvast!

groetjes

Ik kan niet direct een antwoord geven op je vraag, maar bij ons leek het er ook naar uit te zien dat het eiceldonatie zou worden. De eerste keer dat je dat te horen krijgt, is inderdaad heel raar...ineens hecht je toch wel erg aan je eigen genetisch materiaal. Op vakantie sprak ik hier toevallig eens over met iemand die in dezelfde situatie zat en haar woorden hebben mij toen wel een knop doen omdraaien. Ze zei dat het inderdaad niet je eigen genetisch materiaal is, maar dat er wel 9 maanden jouw bloed door vloeit en je kindje evenzeer in je buik voelt groeien...En toen leek me dat inderdaad wel het belangrijkste...
Ik wens je heel veel succes ..Audrey