De Keerzijde
Geplaatst: 29 maart 2010, 12:25
Vorig jaar was ik actief op zoek gegaan naar wensouders
omdat ik al enige tijd de drang had om mensen te willen helpen met iets wat ik zelf wel kan zijn.. Een ouder.. Een moeder.
Na zelf 2 prachtige dochters gebaart te hebben, wilde ik graag een ander dit geluk ook gunnen.
Vorig jaar leerde ik een heel leuk stel kennen waarmee het enorm klikte.
We besloten dit samen te willen doen. We dachten overal het zelfde over. Zelfs een psychologe gesproken om te zien of we echt samen dit aan kunnen.
We wilden graag dat alles open ging, als hun zwanger zouden worden dankzij mijn eicellen, dan wilden we als een familie met elkaar omgaan.
In november 2009 was het dan zover, ik startte met Decapeptyl voor een paar weken en daarna moest ik starten met de Gonal F
Ik kreeg een lage dosis, schijnbaar te laag waardoor ik intotaal 3enhalve week lang aan de Gonal F heb gezeten. Uiteindelijk 20 mooie follikels zichtbaar.
Linkerkant was helaas al wat moeilijk te bereiken omdat deze verder ligt dan rechts.
Maar toch van de 9 eicellen die we hadden waren er 7 goed bruikbaar. We zouden nu eerst gaan voor een natuurlijke manier, dus eicellen en zaadjes bij elkaar zetten en kijken wat ervan komt.
Helaas, maar 1 bruikbare embryo over!
Maar toch 1 kans voor hun..
De eicelontvanger heeft van zichzelf geen eierstokken, en moest ook hormonen gebruiken. Ze hadden haar aan de Decapeptyl gezet terwijl zij dat helemaal niet moest hebben.
We weten dus niet of het daaraan gelegen heeft, maar de zwangerschap heeft niet gepakt.
Het was natuurlijk een enorme domper.
Eind februari begonnen we met de 2e poging!
dit keer verliep alles soepel. Dit keer kreeg ik een hogere dosis Gonal F. Waardoor mijn eitjes gewoon groeiden zoals er verwacht werd.
Bijna aan het einde kregen we helaas te horen dat mijn eierstok aan de linkerkant nog hoger lag waardoor ze er niet bij zouden kunnen, alleen operatief en dat was onnodig vonden ze.. Ze hadden tenslotte aan de rechterkant al zeker 10 mooie volle blaasjes gezien die allemaal klaar stonden voor de donatie.
We stemden ermee in dat alleen rechts de punctie zou ondergaan. Helaas.. Want als we wisten wat we nu wisten...
er bleven 6 eitjes over, achteraf bleken er 3 nog helemaal niet rijp te zijn.
Dus daar hadden ze niets aan. Dit keer hadden we ook voor IXI gekozen. Dat het zaadje in het eitje gespoten zou worden.
Wat nu dus een nog grotere teleurstelling opleverde, want vandaag kregen we te horen dat geen enkel door was gezet tot het groeien van een vruchtje..
We zijn er behoorlijk van slag van.
Voor mij voelt het een beetje als falen.
Ik gunde het ze zo erg!
Ik ben gezond en mijn eitjes zijn van goede kwaliteit, ik heb 2 prachtkinderen.
Ligt het dan misschien wel aan mij? Of ligt het misschien aan de kwaliteit van het zaad van de man?
Zoveel vragen gaan er door me hoofd waar we nog geen antwoord op hebben gekregen.
Ik was dus nu nieuwsgierig naar meer ervaringen hierin van anderen.
We gaan heel misschien nog voor een laatste poging..
Aangezien 3 keer vergoed word.
Maar dan wel pas na de zomervakantie zodat we ons even rust gunnen om niet gefrustreerd te worden erdoor.
En mijn lichaam ook even weer bij laten komen.
omdat ik al enige tijd de drang had om mensen te willen helpen met iets wat ik zelf wel kan zijn.. Een ouder.. Een moeder.
Na zelf 2 prachtige dochters gebaart te hebben, wilde ik graag een ander dit geluk ook gunnen.
Vorig jaar leerde ik een heel leuk stel kennen waarmee het enorm klikte.
We besloten dit samen te willen doen. We dachten overal het zelfde over. Zelfs een psychologe gesproken om te zien of we echt samen dit aan kunnen.
We wilden graag dat alles open ging, als hun zwanger zouden worden dankzij mijn eicellen, dan wilden we als een familie met elkaar omgaan.
In november 2009 was het dan zover, ik startte met Decapeptyl voor een paar weken en daarna moest ik starten met de Gonal F
Ik kreeg een lage dosis, schijnbaar te laag waardoor ik intotaal 3enhalve week lang aan de Gonal F heb gezeten. Uiteindelijk 20 mooie follikels zichtbaar.
Linkerkant was helaas al wat moeilijk te bereiken omdat deze verder ligt dan rechts.
Maar toch van de 9 eicellen die we hadden waren er 7 goed bruikbaar. We zouden nu eerst gaan voor een natuurlijke manier, dus eicellen en zaadjes bij elkaar zetten en kijken wat ervan komt.
Helaas, maar 1 bruikbare embryo over!
Maar toch 1 kans voor hun..
De eicelontvanger heeft van zichzelf geen eierstokken, en moest ook hormonen gebruiken. Ze hadden haar aan de Decapeptyl gezet terwijl zij dat helemaal niet moest hebben.
We weten dus niet of het daaraan gelegen heeft, maar de zwangerschap heeft niet gepakt.
Het was natuurlijk een enorme domper.
Eind februari begonnen we met de 2e poging!
dit keer verliep alles soepel. Dit keer kreeg ik een hogere dosis Gonal F. Waardoor mijn eitjes gewoon groeiden zoals er verwacht werd.
Bijna aan het einde kregen we helaas te horen dat mijn eierstok aan de linkerkant nog hoger lag waardoor ze er niet bij zouden kunnen, alleen operatief en dat was onnodig vonden ze.. Ze hadden tenslotte aan de rechterkant al zeker 10 mooie volle blaasjes gezien die allemaal klaar stonden voor de donatie.
We stemden ermee in dat alleen rechts de punctie zou ondergaan. Helaas.. Want als we wisten wat we nu wisten...
er bleven 6 eitjes over, achteraf bleken er 3 nog helemaal niet rijp te zijn.
Dus daar hadden ze niets aan. Dit keer hadden we ook voor IXI gekozen. Dat het zaadje in het eitje gespoten zou worden.
Wat nu dus een nog grotere teleurstelling opleverde, want vandaag kregen we te horen dat geen enkel door was gezet tot het groeien van een vruchtje..
We zijn er behoorlijk van slag van.
Voor mij voelt het een beetje als falen.
Ik gunde het ze zo erg!
Ik ben gezond en mijn eitjes zijn van goede kwaliteit, ik heb 2 prachtkinderen.
Ligt het dan misschien wel aan mij? Of ligt het misschien aan de kwaliteit van het zaad van de man?
Zoveel vragen gaan er door me hoofd waar we nog geen antwoord op hebben gekregen.
Ik was dus nu nieuwsgierig naar meer ervaringen hierin van anderen.
We gaan heel misschien nog voor een laatste poging..
Aangezien 3 keer vergoed word.
Maar dan wel pas na de zomervakantie zodat we ons even rust gunnen om niet gefrustreerd te worden erdoor.
En mijn lichaam ook even weer bij laten komen.