De Verdwaalde Ooievaar

Liefste lezers,

ik ben 31 jaar en net gediagnosticeerd met vervroegde menopauze. Een zware brok om door te slikken, zeker als je al jaren lang mama wenst te worden. EINDELIJK is het dan zover, januari stoppen met de pil, en in februari al geheel gemenopauzeerd zijn. Zeer pijnlijk, maar ik focus me op de positieve dingen ... ik kan nl nog steeds zwanger worden met de hulp van het ziekenhuis, een lieve eiceldonor, familie, ...

Ikzelf sta volledig open voor eiceldonatie, ben goed op de hoogte van alle practische kanten ervan, maar heb één groot probleem ... mijn vriend moet nog wennen aan het idee, en ik vrees dat dit op zich al een lange weg zal worden. Zelf zal ik ons kindje bekijken als 50% van hem, 30% van mezelf en 20% van een ontzettend lieve dame met het hart op de juiste plaats. Ik zal haar eeuwig dankbaar zijn voor dit niet te beschrijven geschenk. Mijn vriend heeft enkel nog het gevoel een kind te maken met een 'vreemde vrouw'.

Zijn er nog mannen die aanvankelijk veel schrik hadden, of twijfels hadden met eiceldonatie? Zoja, willen jullie een berichtje sturen met jullie ervaringen hierover, aub? Ik hoop mijn vriend hiermee een hart onder de riem te kunnen steken.

Liske

Liske,
Ook ikzelf bleek toen ik op m'n 30e stopte met de pil al in een vroegtijdige menopauze.
Gelukkig had m'n man zoiet van: als jij het ziet zitten, dan gaan we ervoor.
Ik heb nu ondertussen een zoontje van bijna 4jaar en m'n man heeft er eigenlijk nooit problemen mee gehad.
Tenslotte ben ik zwanger geweest, heb ik het kind in m'n buik gedragen en heeft hij ook die buik zien groeien. Misschien hem erop wijzen dat jij wel degelijk z'n kind zal dragen? En dat die genen er uiteindelijk weinig toe doen.
Toen we zwanger waren reageerde m'n man fantastisch. Het was: het is ons kind en o wee iemand die het tegendeel zou durven beweren!

Ik hoop dat je hem kunt overtuigen en dat z'n kinderwens groter is dan z'n bezwaren.

groeten,

veerle

Hallo Liske,

Ik kan heel goed begrijpen wat er allemaal speelt momenteel. Ben ook rond m'n 33 in menopauze gekomen. Heb m'n man kort daarna leren kennen. Al snel bleek dat hij dolgraag een kindje wilden, ik ook met heeeeeel m'n hart, had ik eindelijk iemand gevonden waarmee ik m'n leven wilde delen, maar wilde moeder natuur niet meer mee. Ik heb hem toen verteld wat de mogelijkheden waren. Dat zag hij totaal niet zitten. Een kindje moest van hem en mij zijn, hij wilde niet zomaar een eicel van een vreemde.

Ik heb het toen laten rusten en laten bezinken. Na verloop van tijd, waarin talloze gesprekken over hoe jammer het was dat er geen kindje meer kon komen, geen andere opties waren, begon het idee aan donatie bij hem steeds vertrouwder te worden, het leek onderhuids toch bij hem te gaan leven. Tot op een moment ik opnieuw opperde om toch nog eens langs fertiliteit te gaan en te informeren; We hebben er lang over gepraat en nagedacht en ook bij hem was alle twijfel verdwenen. Soms is het moeilijker voor de man om zoiets te aanvaarden, zij denken aanvankelijk vaak veel abstracter.

Bij ons is er geen twijfel meer, we staan er zelfs niet meer bij stil dat het eigenlijk een eitje is van een ongelooflijk fantastische lieve dame die ons heeft geholpen. Na twee jaar ben ik nu eindelijk 19 weken zwanger van ons poppemieke (die lekker aan't stampen is momenteel) en we zijn DOLGELUKKIG. 't Is echt wel ons kindje, en idd genen maar vooral liefde en opvoeding en affectie zullen haar mee maken tot wie ze zal zijn.

Geef het een beetje tijd; probeer vooral veel te praten en vooral elkaar te begrijpen. Ik hoop dat jullie er samen uit komen!

Hierbij nog eens een superknuffel aan alle dames die zoiets mogelijk maken. Het is het allermooiste geschenk dat je iemand kan geven!!!!!!!!!

Groetjes, Sasha

xx