Wie helpt ons onze grootste droom verwezenlijken?
Geplaatst: 24 september 2010, 9:17
Dag iedereen
Er zijn drie dingen die je over mij moet weten: ik ben een hopeloze romanticus, ben niet zo'n held als het op ziekenhuizen aankomt en heb een levenslange kinderwens. Met dit alles in het achterhoofd, zul je wel begrijpen dat het voor mij niet makkelijk was om de medische mallemolen in te stappen. Maar dat is het natuurlijk voor niemand.
Ik was vroeger zo’n typisch meisje-meisje dat met babypopjes en poppenhuizen speelde en later ook veel ging babysitten. Ik ben altijd gek geweest op kindjes, het stond voor mij als een paal boven water dat ik mama zou worden, geen twijfel mogelijk. Iemand heeft mij ooit gevraagd waarom ik toch zo’n sterk moedergevoel heb. Ik heb daar over nagedacht en ik kan daar echt geen reden voor bedenken. Het is gewoon een gevoel dat er altijd geweest is. Als ik een kindje zie, moet ik gewoon glimlachen en krijg ik het helemaal warm vanbinnen.
Ik heb het geluk gehad dat ik meer dan tien jaar geleden een fantastische man heb leren kennen die een al even sterk ontwikkelde kinderdroom had als ik! De eerste jaren waren we natuurlijk nog niet toe aan kindjes, we wouden eerst afstuderen, trouwen en dan voluit voor een baby gaan.
Wat kwam de klap hard aan toen we na heel lang proberen en enkele onderzoeken later, te weten kwamen dat het op natuurlijke wijze niet zou lukken. En het probleem lag dan ook nog eens bij allebei, van pech gesproken! Maanden hebben we erover gedaan om het een beetje te verwerken.
Toch stapten we vol goede moed het medische traject in, jammer genoeg met weinig resultaat. Zes icsi-pogingen leverden jammer genoeg maar een handvol eicellen en één enkele terugplaatsing op. Hoewel ik nog maar 30 ben, is mijn eicelvoorraad al aan het opraken en produceer ik meestal eicellen van slechte kwaliteit. Wij hebben ongelofelijk veel verdriet gehad de voorbije jaren, hebben de ene tegenslag na de andere moeten verwerken en telkens kwam de klap harder aan. Gelukkig zijn we daar als koppel goed doorgekomen en staan we sterker dan ooit. Onze ouders hebben ons ongelofelijk gesteund de voorbije jaren. Ook zij kijken vol verlangen uit naar hun eerste kleinkind. Liefde en geborgenheid zal ons kindje dus zeker nooit tekort komen.
Stilaan kwam ook het onderwerp eiceldonatie ter sprake tijdens consultaties met onze arts. Het was voor mij eerst moeilijk om te aanvaarden dat het met mijn eigen eicellen waarschijnlijk niet meer zal lukken, maar we zijn vooral enorm opgelucht dat het verhaal hier niet hoeft te stoppen voor ons. Dat we nog steeds een kans hebben om toch nog mama en papa te worden.
Ik wil alvast alle vrouwen bedanken die via donatie koppels zoals wij hebben geholpen. Wat jullie doen, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor. De meesten onder jullie zullen misschien nooit weten wie de acceptoren waren, maar weet dat dit echt het grootste geschenk is dat je iemand kunt geven.
De wachtlijsten zijn erg lang, maar als we zelf een donor kunnen aanbrengen, kunnen we vlugger met de behandeling starten.
Wij zijn in behandeling in Jette en onze arts raadt ons aan om met anonieme wisseldonatie te werken. Jouw eicellen gaan naar een andere lieve vrouw die een donor heeft aangebracht en de donor van die mevrouw geeft haar eicellen dan aan ons. Al je gemaakte onkosten (transport en de totale behandeling zelf) worden door het ziekenhuis vergoed. Donoren moeten wel jonger zijn dan 35 en hun kinderwens moet (liefst) vervuld zijn.
Als je vragen hebt of als je overweegt om voor ons te doneren, dan mag je mij altijd een mailtje sturen op bloemeke2010@hotmail.be (opgelet: 'hotmail.be' achteraan zetten niet 'hotmail.com') of mij een privé-bericht sturen via DVO.
Alvast bedankt om ons verhaal te willen lezen. We hopen hier een engel te vinden die ons wil helpen om onze grootste droom in vervulling te laten gaan. We zouden je hier echt eeuwig dankbaar voor zijn!
Liefs,
Bloemeke
Er zijn drie dingen die je over mij moet weten: ik ben een hopeloze romanticus, ben niet zo'n held als het op ziekenhuizen aankomt en heb een levenslange kinderwens. Met dit alles in het achterhoofd, zul je wel begrijpen dat het voor mij niet makkelijk was om de medische mallemolen in te stappen. Maar dat is het natuurlijk voor niemand.
Ik was vroeger zo’n typisch meisje-meisje dat met babypopjes en poppenhuizen speelde en later ook veel ging babysitten. Ik ben altijd gek geweest op kindjes, het stond voor mij als een paal boven water dat ik mama zou worden, geen twijfel mogelijk. Iemand heeft mij ooit gevraagd waarom ik toch zo’n sterk moedergevoel heb. Ik heb daar over nagedacht en ik kan daar echt geen reden voor bedenken. Het is gewoon een gevoel dat er altijd geweest is. Als ik een kindje zie, moet ik gewoon glimlachen en krijg ik het helemaal warm vanbinnen.
Ik heb het geluk gehad dat ik meer dan tien jaar geleden een fantastische man heb leren kennen die een al even sterk ontwikkelde kinderdroom had als ik! De eerste jaren waren we natuurlijk nog niet toe aan kindjes, we wouden eerst afstuderen, trouwen en dan voluit voor een baby gaan.
Wat kwam de klap hard aan toen we na heel lang proberen en enkele onderzoeken later, te weten kwamen dat het op natuurlijke wijze niet zou lukken. En het probleem lag dan ook nog eens bij allebei, van pech gesproken! Maanden hebben we erover gedaan om het een beetje te verwerken.
Toch stapten we vol goede moed het medische traject in, jammer genoeg met weinig resultaat. Zes icsi-pogingen leverden jammer genoeg maar een handvol eicellen en één enkele terugplaatsing op. Hoewel ik nog maar 30 ben, is mijn eicelvoorraad al aan het opraken en produceer ik meestal eicellen van slechte kwaliteit. Wij hebben ongelofelijk veel verdriet gehad de voorbije jaren, hebben de ene tegenslag na de andere moeten verwerken en telkens kwam de klap harder aan. Gelukkig zijn we daar als koppel goed doorgekomen en staan we sterker dan ooit. Onze ouders hebben ons ongelofelijk gesteund de voorbije jaren. Ook zij kijken vol verlangen uit naar hun eerste kleinkind. Liefde en geborgenheid zal ons kindje dus zeker nooit tekort komen.
Stilaan kwam ook het onderwerp eiceldonatie ter sprake tijdens consultaties met onze arts. Het was voor mij eerst moeilijk om te aanvaarden dat het met mijn eigen eicellen waarschijnlijk niet meer zal lukken, maar we zijn vooral enorm opgelucht dat het verhaal hier niet hoeft te stoppen voor ons. Dat we nog steeds een kans hebben om toch nog mama en papa te worden.
Ik wil alvast alle vrouwen bedanken die via donatie koppels zoals wij hebben geholpen. Wat jullie doen, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor. De meesten onder jullie zullen misschien nooit weten wie de acceptoren waren, maar weet dat dit echt het grootste geschenk is dat je iemand kunt geven.
De wachtlijsten zijn erg lang, maar als we zelf een donor kunnen aanbrengen, kunnen we vlugger met de behandeling starten.
Wij zijn in behandeling in Jette en onze arts raadt ons aan om met anonieme wisseldonatie te werken. Jouw eicellen gaan naar een andere lieve vrouw die een donor heeft aangebracht en de donor van die mevrouw geeft haar eicellen dan aan ons. Al je gemaakte onkosten (transport en de totale behandeling zelf) worden door het ziekenhuis vergoed. Donoren moeten wel jonger zijn dan 35 en hun kinderwens moet (liefst) vervuld zijn.
Als je vragen hebt of als je overweegt om voor ons te doneren, dan mag je mij altijd een mailtje sturen op bloemeke2010@hotmail.be (opgelet: 'hotmail.be' achteraan zetten niet 'hotmail.com') of mij een privé-bericht sturen via DVO.
Alvast bedankt om ons verhaal te willen lezen. We hopen hier een engel te vinden die ons wil helpen om onze grootste droom in vervulling te laten gaan. We zouden je hier echt eeuwig dankbaar voor zijn!
Liefs,
Bloemeke
