De Verdwaalde Ooievaar

Dames, heren,

bij deze een onderwerp waar iedereen in alle talen over zwijgt maar ik wil het eens aankaarten.

Is het fair dat doneuzes 2000 EURO krijgen in 1 bepaald ziekenhuis, en 750EURO voor dezelfde behandeling in het ander ziekenhuis?

er zijn vrouwen die onderhandelen over hun vergoeding met hun acceptatiekoppel, anderen doen gewoon een donatie en zien daarna of ze er iets voor krijgen.

Vinden jullie 2000 euro teveel, te weinig, genoeg???

Ik weet niet meer wat ik moet denken en ik zou blij zijn mochten jullie hier even eerlijk op antwoorden.

mijn bedoeling is niet om hier een heftige discutie te creeren. Ik vraag het mij gewoon af, ik zit aan de aanbod-zijde en jullie aan de vraag-zijde ...
waar komt vraag en aanbod samen?

xxx
LP

zoals verwacht ...
niemand die zijn mening op tafel wil gooien ...

spijtig

hoi lichtpuntje,

Het is inderdaad een moeilijk onderwerp.
Ik laat de acceptoren enkel de kosten betalen dat is rond de 1000e.
Ik vind het ook niet fair dat ze in jette 2500e of 2000e krijgen voor hetzelfde maar ja wat doe je eraan?
Officieel mag je geen geld vragen voor eicellen omdat je dan handelt met organen en dat is strafbaar.
Maar sommige acceptoren zijn bereid om heel ver te gaan om een donor te krijgen,ik heb eens een koppel gehad die mij 5000e bood om een wisseldonatie te doen.
Ik heb dat aanbod afgeslaan omdat ik mij er niet goed bij voelde maar ik kan goed begrijpen dat er donoren zijn die het wel aanvaarden.

Groetjes

amai 5000 euro heel aanlokkelijk voorstel. Wel sterk dat je dat zo hebt afgewezen.

er heeft ooit iemand de calculatie gedaan, en hij kwam op 2500 euro zonder rekening gehouden met loonsverlies, ongemakken, opvang van kinderen ....

dus laten we zeggen dat onze eggs wel iets waard zijn

thx voor je reactie, echt bedankt.

groetjes
LP

Eerst en vooral vind ik het wel heeeeel mooi dat mensen hun eitjes willen afstaan. Je geeft daardoor veel koppels een kans op de verwezenlijking van een droom. Een heel mooie daad want het is niet zo simpel (emotioneel en fysisch). Maar vind het wel erg dat er zo 'commercieel' over gedaan wordt.(ben maybe naïef hoor) Klinkt idd als een handeltje. Doe je zoiets niet uit overtuiging ipv geld? Trouwens loonsverlies... das alleen voor zelfstandigen dan, toch? Loontrekkers worden gewoon doorbetaald. En kinderopvang is dan enkel voor huismoeders, niet?
Wil niet grof overkomen want vind het echt een mooie daad. Maar ik geef mijn bloed ook gratis uit overtuiging. Ok, maybe niet te vergelijken maar de beweegredenen zouden wel dezelfde mogen zijn. Of zie ik het verkeerd? Ben dan ook niet echt in deze situatie thuis (gelukkig). Reacties zeker welkom.

een handeltje zou ik het niet noemen, maar er zijn natuurlijk wel personen die er enkel winst uit willen halen. Zie maar naar het voorbeeld dat Sammeke aanhaalde.

Ikzelf vroeg me alleen af hoe de rest erover denkt.
Ik vind net dat er veel misterie is rond het eiceldonatie gegeven. iedereen zwijgt er in alle talen over.

Hoi dames,

wij hebben wel een donor 'gehad' ( we zijn intussen zwanger, joepieeee) die helemaal niet op het geld uit was. Sterker nog...ze praatte niet over geld Dit bewees voor ons dat ze het vanuit het hart deed. Uiteraard hebben we haar wel een vergoeding gegeven buiten alle kosten om, die wij betaalden.
Maar zij is een persoon met het hart op de juiste plaats iemand die voor altijd in ons hart zal blijven plakken
Dit is dus een voorbeeld van een daad uit overtuiging.

liefs,
madeliefje

Lichtpuntje, dit is wel een zeer moeilijke en delicate vraag.

Ik hoop dat bij de 'prijszetting' voor eicellen nooit het normale marktprincipe van vraag en aanbod zal gelden, want dan wordt eiceldonatie iets voor een select publiek, iets voor mensen met (veel) geld.

Daarom ben ik eigenlijk voorstander van een vaste prijs die bepaald wordt door het fertiliteitscentrum.
Zo is het ook bij ons gegaan. Wij hebben het bedrag van 750€ betaald aan het fertiliteitscentrum en zij hebben dit bedrag overgemaakt aan onze (onbekende) donor. Mijn zus die voor ons gedoneerd heeft (kruisdonatie), heeft op haar beurt 750€ gekregen van het fertiliteitscentrum. Haar medicatie en haar consult bij de psycholoog werden volledig betaald door ons (medicatie alsof het door mij werd gebruikt voor een IVF behandeling). Mijn eigen medicatie heb ik uit eigen zak betaald (suprefact werd dus niet meer terugbetaald voor mij).

Op die manier is er in ons geval dus geen financiële regeling ter sprake gekomen, alles lag dus vast. Alhoewel ik ook al gehoord heb van donoren die bovenop de vergoeding van het fertiliteitscentrum nog eens een smak geld extra durven vragen.
Die 750€ moet volgens het ziekenhuis de kosten dekken voor verplaatsingen, de paar rem-gelden van de consultaties, eventuele opvang van kindjes,...
Loonsverlies is er inderdaad enkel als het gaat om iemand die zelfstandige is.

Voor mijn zus was die vergoeding voldoende, ook al heeft ze veel last gehad van een overstimulatie en is ze bijgevolg achteraf nog verschillende keren extra op consultatie moeten gaan.
Wij hebben haar nog een extra cadeau gegeven, maar wat zij voor ons gedaan heeft is gewoonweg onbetaalbaar. Wij hebben haar als meter gevraagd van onze zoon.
De grens tussen onkosten vergoeden en het gevoel hebben dat je een kind 'koopt' is heel erg dun.

Wat ook wel bepalend kan zijn voor de prijs is hoeveel eicellen je vervolgens krijgt. Bij ons was het zo dat de eicellen van één donor soms opgesplitst werden over verschillende acceptoren. Mijn zus had 21 eicellen, en ook bij haar is dat zo gegaan, maar zij heeft maar 1 keer het bedrag gekregen, terwijl al de acceptoren die 750€ hebben moeten betalen.
Dit dient dan voor de extra kosten van het fertiliteiscentrum...

Ik vind het eigenlijk een spijtige zaak dat dit niet wettelijk geregeld is, of dat daar geen afspraken over bestaan tussen de verschillende centra.
OP die manier worden donoren ook 'gelokt' naar de centra die meer geld bieden en ontstaat er concurrentie, terwijl gezondheidszorg toch net een domein zou moeten zijn waarin dit in mindere mate van belang is.

Maar het feit is wel dat eicellen doneren een zeer mooi gebaar is en dat ik er dus absoluut geen probleem mee heb dat daar een billijke vergoeding tegenover staat.
Dankzij zo'n gul iemand is ons leven zoveel 'rijker' geworden...

word idd niet veel over gepraat
maar ik denk niet dat het aan de acceptoren hier is om een bedrag neer te pennen dat ze eventueel extra zouden geven aan de donor
niet iedereen kan daar een grote som neerleggen bovenop de kosten die ze al hebben
en zoals jd zegt zo gaan alleen maar de "rijke"mensen nog aan een donor geraken

onze ex-donor heeft ook nooit over centen gepraat
ik denk dat dit eerst en vooral uit hun hart moet komen en als ze dan wat extra krijgen dit mooi meegenomen is.

groetjes stefanie

thx voor jullie reacties en meningen.
ter verduidelijking: Mijn motivatie is er niet door het geld gekomen.
Mijn hart zit nog op de juiste plaats

grtz

LP

Donor wordt je om iemand te helpen. Iemand waar je affiniteit mee hebt. Als het goed is is de beloning de geluksalige blik van vader en moeder met hun wondertje.
Ik ben er op tegen om eicellen te kopen/verkopen.
Zo maak je het straks alleen toegankelijk voor de financieel beter bedeelde. Terwijl dit niets hoeft te zeggen over de opvoeding en liefde voor het kind.
En voor het kind lijkt het me niet goed om te weten dat biomam het deed voor het geld. Niet omdat ze zijn/haar vader en moeder de kans heeft gegeven om ouder te worden/het gunt.
Ook zullen mensen doneren puur voor het geld. Dit lijkt mij dat dat psychisch zwaar kan worden. Als je het niet uit gevoel doet. Je hebt wel een psychisch gesprek maar daar prikken ze echt niet doorheen.

Als acceptor snap ik wel dat je op zo'n aanbod in kan gaan. Als dat de enige kans is om ouder te worden. Maar het is geen goede ontwikkeling m.i. Zeker als je naar de toekomst van het toekomstige kind kijkt.
Als een kind de mogelijkheid wordt geboden om donor te leren kennen en deze kan oprecht de motivatie vertellen blijft het vaak bij één ontmoeting. Het kind weet waarom en heeft bevredigende antwoorden op de vragen. Neem je dit weg of worden antwoorden onbevredigend dan maak je het onnodig moeilijker.

Ik weet het zo niet. In andere landen is het ingeburgerd om tegen een vergoeding eicellen te doneren. In een aantal Europese landen is dat zo, maar ook bv. in de V.S.

Dat betekent dat de donor-optie voor veel meer mensen een beschikbare optie is. Terwijl er hier lange wachtlijsten zijn.

Er zijn zoveel dingen enkel beschikbaar voor de financieel beter bedeelden, dat vind ik geen doorslaggevend argument. Je kan niet iedereen hetzelfde bieden, dus iedereen krijgt hetzelfde: niks?

In de V.S. zijn er veel studentes die zo hun (peperdure) studies betalen. De ene vervulde toekomstdroom staat dan tegenover de andere.

Er is veel stof om over na te denken, dat in elk geval.

@hanne.lore,ze zouden idd beter een betere vergoeding geven voor de personen die willen doneren er zouden er in ieder geval een pak meer zijn
maar dan zou er een "vaste"vergoeding moeten zijn zodat de acceptors niet tegen elkaar moeten opboksen

Goh, ik weet het toch niet of je dan meer donoren zou krijgen hoor. Het blijft wel je erfelijk materiaal dat je doorgeeft. Wij hebben er niet voor gekozen om overtallige embryo's te doneren omdat ik het 'een stukje van ons' vind. Persoonlijk vind ik het een rare gedachte om te weten dat er ergens een 'onsje' rondloopt. Dus ik zou niet doneren (don't shoot me). En niet wegens financiele redenen maar eerder gevoelsmatige. Maar het is idd niet juist dat de ene kliniek meer geeft dan de andere. Beetje concurentie-strijd op die manier. Zou idd wel eens mogen geregeld worden.

Ahiha: Als je het zo voelt moet je ook handelen naar je gevoel. Eerlijkheid is niets mis mee. Embryo donatie zou ik ook meer moeite mee hebben. Dan zijn het 100% broer of zus van jouw kinderen.
Bij ecd is papa ook biopapa. Mama ben je uit geboren. Beiden hebben ervoor gezorgd dat je bij hen bent geboren. Alleen m.b.v. een 3e partij. Heb je een andere biomoeder en biovader als je ouders lijkt het me moeilijker. Ik ben er zeker niet op tegen. Het zou voor mij een hogere drempel zijn om te doneren.
Ik hoop dat de moeder zwanger wordt en bevalt van een prachtig gezond kind. Het kind zal genetisch niet dezelfde genen als mijn kinderen hebben. Dit is voor mijn gevoel genoeg afstand om te doneren.
Het zou m.i. geen goede ontwikkeling zijn als mensen wel gaan doneren voor het geld. Dit kan onnodig negatieve psychische gevolgen hebben voor donoren en kind.
Past het wel bij je moet je het zeker doen. Maar wel omdat het goed voelt. Niet voor het geld.
Ik zou het geen goede ontwikkeling vinden als mensen niet handelen naar gevoel maar door financieën.
Je gaat dan voor kwantiteit ipv kwaliteit.
Zeker als je kijkt naar de toekomst van de kinderen. Het lijkt mij niet fijn als je er achter komt dat de helft van je genen gewoon zijn verkocht. Vaak komt toch de nieuwsgierigheid naar herkomst. Als dit onbekend blijft en als bekend wordt dat het gewoon verkocht is lijkt het me niet goed voor eigenwaarde van het kind.
Het wordt onnodig moeilijk voor het kind gemaakt. Het is zeker voor het kind geen goede ontwikkeling. En als ouder moet je je afvragen of je dat wilt. Of het het waard is.

Ik hoop dat door meer bekendheid en uit de taboesfeer halen meer donoren opleverd. Dit lijkt mij de beste manier.
Veruit de meeste kinderen willen alleen antwoorden op hun vragen en hebben daarna rust en vinden het best. Dit is waarschijnlijk ook een geruststelling voor donoren.
Het kind van de wensouders zal wel een speciaal plekje in je hart hebben maar nooit als een eigen kindje worden gezien.
Ik hoop dat er door studie en meer bekendheid meer donoren bijkomen. Dat daarbij de toekomst van het kind voorop staat.
Dit zal niet het geval zijn met eicellen "kopen".