Emoties
Geplaatst: 13 april 2017, 17:33
Dag allemaal,
Ik ben nu 24 en bezig met mijn eerste ivf poging. Ik weet eigenlijk niet goed meer hoe ik me moet voelen. De dokter heeft 1 iui poging gedaan en is daarna overgeschakeld op ivf. Heb 2 weken langer moeten stimuleren met menopur dan voorzien, telkens met een hoger dosis ( eerst 125, dan 225, eindigen met 300). De dag dat ik eindelijk te horen kreeg dat ik kon geplukt worden heb ik tranen met tuiten gehuild van geluk. Na weken schrik hebben, dat ze zou zeggen dat het geen zin had, nachten lang wakker gelegen te hebben, nachrmerries ... was het eindelijk zover. So far so good.
Plukken zelf was in ander ziekenhuis, andere dokter. Zoveel angst. Ik was helemaal in paniek. Tranen van schrik en daarna van schaamte. Na een half uur te rusten op dat hard bed, wou ik alleen nog maar naar huis. Naar een plek waar ik op mijn gemak kon zijn. Heb mij toen beetje als een bitch gedragen. Ik was zo gefocust op: ik moet hier nu weg.
Nu wachten tot zondag voor terug plaatsing. Ik wordt helemaal onnozel van het wachten, van de onzekerheid.
Hoe ervaren jullie alles? Hoe gaan jullie met alles om?
Ik ben nu 24 en bezig met mijn eerste ivf poging. Ik weet eigenlijk niet goed meer hoe ik me moet voelen. De dokter heeft 1 iui poging gedaan en is daarna overgeschakeld op ivf. Heb 2 weken langer moeten stimuleren met menopur dan voorzien, telkens met een hoger dosis ( eerst 125, dan 225, eindigen met 300). De dag dat ik eindelijk te horen kreeg dat ik kon geplukt worden heb ik tranen met tuiten gehuild van geluk. Na weken schrik hebben, dat ze zou zeggen dat het geen zin had, nachten lang wakker gelegen te hebben, nachrmerries ... was het eindelijk zover. So far so good.
Plukken zelf was in ander ziekenhuis, andere dokter. Zoveel angst. Ik was helemaal in paniek. Tranen van schrik en daarna van schaamte. Na een half uur te rusten op dat hard bed, wou ik alleen nog maar naar huis. Naar een plek waar ik op mijn gemak kon zijn. Heb mij toen beetje als een bitch gedragen. Ik was zo gefocust op: ik moet hier nu weg.
Nu wachten tot zondag voor terug plaatsing. Ik wordt helemaal onnozel van het wachten, van de onzekerheid.
Hoe ervaren jullie alles? Hoe gaan jullie met alles om?