Nieuw hier

[Jefke001]

Hallo lotgenoten.
Al vaak meegelezen en veel herkenbare dingen voorbij zien komen.
Wel mijn verhaal begint al rond mijn 10 jarige leeftijd. Ik kreeg mijn regels en wist niet wat me overkwam. Bloedingen waar achteraf mijn mama zelf van zei dat ze zich verschrok. Pijn niet te doen en helaas een huisarts die me niet serieus nam. Alle pilsoorten vanaf mijn 12e voorgeschreven en de dokter zei uw kind stelt zich aan. Ik hoor het hem nog zeggen ik denk dat ze door heeft dat ze hierdoor aandacht krijgt. Ik heb de hel meegemaakt..tegen niemand zei ik nog iets en als ik weer eens een volledig bebloede broek had waste ik die stiekem uit en zette ik zelf de wasmachines aan. Tot op een avond ik was 15 of 16 en was aan het babysitten. Ik leefde al 5 j met stiekeme pijn. Het kleintje kreeg zo koorts dat ik hun dokter belde. Hij kwam en verzorgde het kleintje en zei toen en jij komt mee met mij want jij bent niet goed. Hij voerde me rechtstreeks naar spoed. Daar is in allerijl mijn eierstok weggenomen..wat bleek er zat een bloedzuigende cyste rond van 13 cm. In het ziekenhuis hebben ze gezegd dat het een wonder was dat ik nog leefde. Ik heb toen een maand in het ziekenhuis gelegen. En erna nog 3 maanden thuis moeten revalideren. Hierna volgde nog veel onderzoeken en veel pijnlijke momenten. De wonde geneesde niet en groeide niet dicht. Verschillende ziekenhuisopnames. Wat bleek ook nog eens ik kon de pil niet verdragen en mijn lichaam maakte ook nog eens voortdurend cystes aan op mijn overige eierstok. Op mijn 20e wou ik aan kinderen beginnen met mijn toenmalige vriend. We gingen voor inseminatie..maar de dag dat het ging gebeuren stond ik daar en hij kwam niet opdagen. Hij gaf naderhand toe dat hij helemaal geen kinderen wou op deze manier. Dan ben ik 4 jaar alleen geweest en nog verschillende x onder het mes moeten gaan :vleesboom, cystes. Het hield niet op. Mijn pijn en bloedingen waren verschrikkelijk maar het ergste ik had niet echt iemand waar ik eens tegen kon zeggen hoe ik me echt voelde. Want iedereen maar dan ook iedereen kent me als de eeuwige goedgezinde glimlachende niet zeurende maar steeds helpende meid die altijd met kinderen in de weer is. Dan rond mijn 24e leer ik mijn man kennen. Ik vertel eerlijk wat ik heb en dat ik niet weet als ik kinderen kan krijgen. We gaan na een tijdje dat we samen zijn voor inseminatie en bij de 3e x voel ik het ik ben zwanger.. zo misselijk als ik ben maar de pijn baart me zorgen en mijn gevoel klopt. Het is buiten de baarmoeder en mijn eileider moet worden verwijderd. Weer een klap in het gezicht erbij. Dan maar in de mallemolen van ivf en icsi. Wat heb ik afgezien en mijn partner van de zijlijn. Ondertussen ook nog geopereerd aan de andere eierstok en het circus stopt maar niet. Helaas zijn 3 de meeste eitjes die ik heb gehad. Maar om die te bekomen moest ik serieuze aanslagen doen op mijn lichaam ik moest 3x de dosissen nemen van anderen. Ik weet nog dat de thuisverpleging zei dit is niet meer normaal. Dit spuit ik bij 2 of 3 personen normaal. Maar ik zei altijd waar een wil is is een weg. Als het weer niet lukte en de dokter me weer eens plat moest komen spuiten met morfine of weer eens een spoedopname door de abnormale bloedingen waardoor ik bloedarmoede kreeg. Toch klaagde ik nooit. Ja 1000x me in slaap geweend. Ondertussen ook van dôkter gewisseld want ik had aangegeven dat ik zo een pijn had en die dokter zei de pijn kan ook tussen de 2 oren zitten. Waarom nam niemand mij serieus!!!!! Ik stond te huilen op de gang toen een andere arts voorbij kwam en ze vroeg het wel ging. Ik mijn verhaal gedaan en ze zei mag ik je eens onderzoeken. Wat bleek ik heb een zware vorm van endometriose. Eindelijk werd mijn pijn achterhaald. Mijn baarmoeder werd behandeld voor de volgende kuur. Dan maar naar Jette daar gebeurden wereldwonderen hoorden we vaak.Wij mee daar in het circus maar vanaf dag 1 zei ik tegen mijn man we worden niet serieus genomen of ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Als er een hel bestaat dan was het daar. Verkeerde medicijnen gegeven,mij mee laten doen eigenlijk aan een experiment wat achteraf pas duidelijk werd met alle gevolgen van dien. Ik voelde me op een ochtend letterlijk uiteenspatten. Een soort krater in mijn buik. Gruwel ,bloed en etter en weet ik veel wat ik verloor. Op de spoed hadden ze het nog nooit gezien ze zaten met hun handen in het haar en de dokter van jette was niet bereikbaar. Uiteindelijk weer een operatie en me moeten dichtschroeien op verschillende plaatsen. Hier weer van moeten bekomen maar opgeven nee dat deed ik niet. Jullie weten ook dat door alles je soms een monster wordt, het rare was mijn zus en mijn man moesten het dan op die momenten bekopen. Mijn man is een stil persoon zijn gevoelens daar kom je niet achter. Ik heb vaak geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar dat draaide telkens uit op ruzie. Onze relatie heeft stormen moeten doorstaan.ik wou adopteren hij absoluut niet. Ik stortte me op een studie buiten mijn werk zodat ik niet veel tijd meer had om te piekeren. Dacht ik. Want uiteindelijk in die studie kwam ik mezelf 100x tegen. Ondertussen zei mijn gynaecoloog mede mijn vroegere behandelende arts van ivf. Meid als je echt kinderen wilt zal je niet meer moeten wachten. Ik ken een bevriende professor die kan u misschien helpen. Want dit gaat mijn bevoegdheid te buiten. In ons ziekenhuis kan niemand u nog helpen neem eens contact met hem op. Zogezegd zo gedaan. Het 1e gesprek was een schot in de roos. Hij luisterde echt. Nam uitgebreid de tijd om me te onderzoeken en zei tijdens het onderzoek tegen mijn man dit is de moedigste dame die ik ken. Ze heeft moeten kruipen als een stervende soldaat. Ik kan niet beloven dat ik jullie kinderwens ga kunnen vervullen. Maar denk goed na wat heb je er nog voor over je bent 33 en eer we aan een behandeling kunnen beginnen moet je een zware operatie aan de baarmoeder ondergaan. De zwaarste operatie die je tot nu toe hebt gehad. We stemden in en in mijn baarmoeder daar bleek een soort goedaardige tumor in te zitten . Ze hebben mijn baarmoeder letterlijk binneste buiten gekeerd. Ik heb 3 maanden afgezien en toen ging het met stapjes vooruit.
We begonnen aan een nieuw avontuur maar zagen onze bankrekeningen ook serieus minderen. Helaas na 2 pogingen bleek het nog niets. De dokter stelde een nieuw programma voor en bij de 1e poging was het raak voor minder dan 1 week. We hadden nog 2 eitjes over onze allerlaatste en hebben ze laten terugplaatsen midden augustus. Ik wist vrij snel ik ben zwanger want oh zo misselijk. Alles ging goed omhoog . Nu maandag nog bloed laten trekken en het was weer verdubbeld. De vreugde kon niet op. Niemand wist/weet dat we weer een poging hebben ondergaan. Maar maandagnacht begonnen de bloedingen met veel stolsel. Ik werd hysterisch. Dinsdagmorgen heb ik de professor gebeld en ik mocht onmiddellijk opgaan. Hij kon niets zien dus bloed prikken. Om 17u het verlossende telefoontje de waarden waren weer gestegen. We waren nog zwa ger!!!!Maar ik mag enkel in bed nu liggen met de benen omhoog. Dinsdagnacht was een goede nacht en woensdag ook. Ik verloor bijna geen bloed meer maar ik zei tegen mijn man ik voel me niet meer misselijk. Donderdagmorgen kreeg ik precies het gevoel van buikgriep. Ik stond op en wat was dat ineens. Ik voelde iets naar buiten glijden en je zag gewoon het spoor bloed van waar ik had gelopen. En dat wat ik naar buiten voelde glijden was precies een stolsel van 10cm groot. Ik ben in bad moeten gaan zitten en een uur heb ik nog gebloed. Misselijk ben ik ook niet meer geweest en ik moet nog tot maandag wachten voor een nieuwe bloedafname. Vandaag weer een beetje bloed verloren.Maar door gisteren vrees ik dat we niet meer zwanger zijn. En misschien iets heel doms gedaan een zwangerschapstest en die gaf vandaag negatief of is dat normaal door het bloedverlies. Oh wat voel ik me rot.. sorry ik moest het ergens kwijt lieve lotgenoten

[Vie]

Hey Jefke001,

Ikzelf heb niet dezelfde problematiek dan jij of iets dat maar in de buurt komt. Wij zijn wel bezig met IVM.

Maar,

Ik heb je verhaal gelezen en wou toch laten weten dat ik je een moedige vrouw vind en veel sterkte wens en ik hoop, uit de grond van mijn hart dat het jullie lukt om zwanger te worden/blijven!

[Liesbet]

Heey Jefke,

Wat een rollercoasterverhaal, wat een moedige vrouw dat jij bent!
En zo te lezen heb je ook een pracht van een man aan je zijde!
Ik hoop dat jouw/jullie volharding wordt beloont!
Waar een wil is is een weg zeggen ze, ook al moet je soms wat meer tussenstops maken dan je zelf wilt.

Heel veel succes nog!