nieuw en bang

[Fiekelot]

Hallo

Ik ben Sofie, 26 jaar en samen met mijn vriend zijn we nu enkele maanden in behandeling op de fertiliteit in het UZA.

Om even de situatie te schetsen:
Ik wist reeds al dat ik endometriose en pco had en na een HSG in juli heeft de dokter gezien dat een van mijn eierstokken ontoegankelijk is.
Uit de bloedonderzoeken kwam uit dat ik drager ben van het muco-gen en dat ik teveel vrouwelijk hormoon aanmaak.
Gelukkig is bij mijn vriend alles in orde.
We hebben nu 3 rondes IUI achter de rug zonder hormonen (wel met pregnyl) maar zonder resultaat.
nu hebben we nog eenmaal de kans gehad om via IUI met hormonen (menopur) zwanger te geraken. 21 december ben ik geïnsemineerd en als dit niet lukt wil de gynaecoloog overstappen op ivf.

Eerlijk gezegd weet k niet goed hoe ik mijn gevoel moet omschrijven.
Ik ben zo teleurgesteld in mijn lichaam en voel me echt een mislukkeling.
Het lijkt ook of alle mensen die ik ken (familie, vrienden, kennissen,...) nu opeens zwanger worden alsof het niets is... het vreet aan mij. Ik ben heel blij voor hen maar wens het ons ook zo toe. De grootste gevoelens die ik momenteel ken zijn frustratie en verdriet....en ik ben het toch zo beu om iedere dag met een fake smile rond te lopen en vriendelijk te zijn tegen iedereen terwijl ik gewoon in mijn bed wil blijven liggen of eens schreeuwen tegen het eerste het beste slachtoffer.
Ook heb ik het gevoel dat mijn vriend totaal niet begrijpt wat die behandeling emotioneel met mij doet. Hij geeft me het gevoel dat ik de mensen hun geluk niet gun en jaloers ben terwijl dat zo niet is. Ook maakt hij grapjes dat mijn eitjes zijn zaad niet willen wat dus betekent dat ik zijn kindjes niet wil. Ik lach mee en grap terug maar vanbinnen kwetst dat wel want ik hunker naar een baby'tje.

Zijn deze gevoelens normaal of word ik gek?
Ik heb lang getwijfeld om iets te posten maar heb het even nodig om een uitlaatklep te hebben. En waar beter even stoom aflaten dan bij mensen die hetzelfde meemaken?

[tengeltje]

ik denk dat zoiets gewoon 500% normaal is.

een moederinstinct is zoooo sterk,een man kan zoiets niet begrijpen.

en tuurlijk gun je zoiets je vrienden,familie,kenissen,maar helemaal normaal dat je dan jaloers bent omdat jij net zo hunkert om hetzelfde: een eigen kindje.

nu,mijn ervaring is vooral dat je er nooit mag vanuit gaan dat het bij 'iedereen vanzelf lijkt te gaan'.

hier alle teleurstelling en mislukking altijd heel open met iedereen besproken en dan hoor je pas verhalen die mensen anders voor zich houden.
want er blijft een enorm taboe hangen rond 'niet onmiddellijk of vanzelf zwanger raken'
als je er zelf open over bent,hoor je ook verhalen van andere mensen en blijkt persoon X bv al 3 miskramen te hebben gehad,persoon Y hun kindje te hebben na 4 ivf pogingen,.....
en dan wordt de jaloezie en frustratie ook een deeltje vervangen door doop,want bij hen is het uiteindelijk wel in orde gekomen,ook niet vanzelf,maar ze hebben hun kindje,dus gaat het bij jullie ook wel lukken.....

en je vriend,mijn man is net zo,die zegt dan ook spottend van 'je lijf kan mijn zaad niet aan' enzo,maar dat is zijn manier om ermee om te gaan,hij zegt zo'n dingen niet om mij te kwetsen,hij weet ook perfect hoe het voelt als het weer eens mislukte,....
zeg ook gerust aan je vriend dat je het momenteel bv moeilijk hebt met zo'n opmerkingen omdat je jezelf een enorm mislukking vind,dan kan hij daar ook op letten.

praten erover heeft mij op alle vlak enorm geholpen en ik kan het enkel andere mensen aanraden....

veel sterkte alvast.

[Fiekelot]

bedankt voor de bemoedigende woorden tengeltje
Ik hoop dat 2018 een vruchtbaar jaar mag worden voor iedereen

[miawallace]

Dag Sofie,

Wij hebben een iets ander traject achter de rug: bij mij werd ook een blokkage vastgesteld en een lage reserve aan eicellen, ik ben in september aan de blokkage in mijn eileider geopereerd. Daarna wonderbaarlijk genoeg natuurlijk zwanger geworden, want mijn vriend zijn sperma was van slechte kwaliteit met veel onbeweeglijkheid en slechte morfologie. Helaas op 6 weken een miskraam in november en nu de eerste mislukte IUI achter de rug.
Vandaag kreeg ik het resultaat van de negatieve bloedtest en ik kon het wel uitschreeuwen... onmiddellijk volgden dan ook de traantjes, ik liep rond in de stad en dat was echt schaamtelijk, want iedereen ziet dat je bent aangedaan en je probeert jezelf te verbergen...

Ik weet dus echt perfect hoe je je voelt. Het is erg pijnlijk en confronterend, mijn vriend reageert altijd heel nuchter maar hij voelt niet wat het is, die hormonen in je lijf, die angst en dan hoop en dan teleurstelling en dan terug moed moeten vinden... ik vind het echt heel zwaar.
En ik zie dat jij al enkele pogingen achter de rug hebt... bij mij is het nog maar één en de moed zinkt al in mijn schoenen. Moeilijk!!
Mijn familie snapt het ook niet echt, voor hen is IUI of IVF allemaal hetzelfde, ze vragen ook niet verder en mijn zus zei zelfs 'ach, dat is toch zo erg niet, drink er ne goeien op met uw vriend vanavond'.... totaal niet wat je op zo'n moment wil horen!!!!!

Maar het lucht wel op om het van je af te schrijven, en om hier wat steun te vinden bij elkaar.
Goede moed!!!!!!!! ik duim voor jou.

Grtjes
mia

[Fiekelot]

Hey Mia

Ik kan goed begrijpen dat je geen boodschap hebt aan wat je zus zei....niet zo empathisch van haar kant!

Gelukkig hebben we hier een plek om alles open en bloot te gooien waarbij we geen rekening moeten houden met wat anderen denken want iedereen hier kan zich in de situatie van de ander plaatsen.

ik ben sinds gisteren begonnen met suprefact voor onze eerste ivf-poging. Ik hoop dat het nu allemaal lukt, al ben ik realistisch... de verpleegster benadrukte dat de kans op falen groter is dan die van slagen. Zet je even terug met beide voetjes op de grond...

Ik wens jou heel veel succes met jouw traject! Hopelijk wordt 2018 het jaar dat je gezin zal uitbreiden.

groetjes

Sofie

[twinkie]

hèj iedereen

ik hoop ten eerste voor iedereen hier dat het beetje een positiever 2018 word.. ikzelf heb ook pco.. al de rest in orde.. mijn vriend zelf uitmuntend.. na 4 kuren clomid die niet aanslaan.. Wou mijn gynaecoloog beginnen met menopur en pregnyl spuitjes.. Heb ook last van slechte gevoelens.. iedereen van mijn vrienden word zwanger.. meestal al na 1 of 2 keer natuurlijk.. mijn vriend neemt het hoe het komt altijd.. maar zelf weet ik hoe graag hij ook een kindje wilt.. en ik voel mezelf dan als zo een teleurstelling dat het maar niet wil.. Ik hoop meer resultaat te hebben met de spuitjes maar 15% demotiveert ook wel hier staat alles al eventjes klaar.. hopen dat we er ooit een kleintje kunnen inleggen..