De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Mijn partner en ik kregen enkele maanden geleden te horen dat er geen aanmaak is van zaadcellen bij mijn partner. Nu zitten wij heel erg in twijfel of we voor donorsperma moeten gaan... emotionele rollercoaster...
Mensen die voor dezelfde beslissing staan of ervaringen?

Alvast super bedankt!

Mijn man had wel zaadcellen, maar zeer weinig, slechte morfologie en beweeglijkheid enz. De oplossing was icsi, maar er was nooit bevruchting (zogezegd door de slechte kwaliteit van mijn eicellen), door over te stappen naar een ander centrum bleek dat het probleem bij mijn man lag en dat het of donor gebruiken was of geen kids.

Toen we dit te horen kregen was het een enorm zware klap en hebben we ook een pauze ingelast. Ik had er eerder vrede mee omdat het daarvoor al door mijn hoofd was geflitst om met een donor te werken.
Na een aantal maanden was mijn man akkoord, vooral omdat de kinderwens zo groot was. Maar toen mijn eitjes geplukt werden was hij niet klaar voor een terugplaatsing en hebben we weer een pauze van 6 maanden gehad.

Uiteindelijk 2x 2tp gehad maar mislukt, de volgende poging is het wel gelukt.

Voor mij maakt het niet uit, het is onze dochter, alleen is het soms moeilijk bij de dr. als die vraagt of dit of dat in de familie zit.
Hoe het exact zit bij mijn man weet ik niet, hij praat er niet graag over maar hij ziet haar doodgraag.
In het begin zei hij soms van dat zal ze wel van de donor hebben maar daar is hij na een tijdje mee gestopt.

Wij zijn zo blij met onze dochter die er nooit geweest zou zijn als we niet met een donor hadden gewerkt.

Bedankt voor je reactie!
Ik denk ook wel dat ik er meer voor open sta dan mijn partner, maar ik denk dat dit niet meer dan logisch is...
Waar ik het dan vooral moeilijk mee heb is dat de donor anoniem moet zijn daar dit wettelijk bepaald is. Ik zit er enorm mee dat ik mijn kind later niet de informatie kan geven die het verdiend... Mijn partner zit er dan weer mee in dat het kindje hem niet meer als papa zal zien als we het vertellen. Ik bekijk het meer als verruiming van het netwerk, en een kans voor ons kindje. Dan kan het zelf beslissen. Zo moeilijk allemaal... nu twee jaar bezig... je staat er nooit bij stil dat de kans bestaat dat er gewoon geen biologische opties zijn...

Die anonimiteit was voor ons net heel belangrijk, misschien wel door egoïsme, zo van ons kindje en als de donor anoniem is kan er ook niet naar gezocht worden

Wij gaan het onze dochter wel vertellen, zo vroeg mogelijk want als het later uitkomt is de kans veel groter dat het kind het slecht verteert.

Toen we nog met de behandelingen bezig waren en zelfs als ik zwanger was, was de donor een belangrijke factor, maar nu... Ik wil zeker niet onrespectvol zijn en we zijn de donor echt dankbaar maar nu onze dochter er is, is het voor mij een zaadcelletje dat we hebben gekregen en niet meer. Het is onze dochter, ze is er gekomen door medische assistentie en in ons geval door een zaadcelletje van een donor, een heel klein (belangrijk) deeltje van een veel groter geheel.