De Verdwaalde Ooievaar

Hallo iedereen,

Wij zijn zo hard te moed aan het verliezen, we zijn een lesbisch koppel. ik ben er 29 en mijn vriendin is er 37. de wens om een kind te hebben is zeer groot, dan hebben we ook beslist om er voor te gaan. wij zijn gestart in het ziekenhuis in antwerpen het middelheim, ik weet niet over hier nog zijn die daar gaan, ze zijn enorm vriendelijk, en proberen er de goede moed in te houden maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, ons verhaal gaat als volgt, wij zijn nu een dik 2 jaar bezig om zwanger te worden wij hebben 9 iui achter de rug waarvan een 1 ivf, we waren gestart met ivf maar hadden maar een 2 eicel daarom dat ze beslist hadden om die eicel niet te verloren laten gaan.. helaas negatief, dus met volle moed opnieuw gestart poging 2... toen hadden we 7 folikels waarvan ze 3 op ivf en 4 op icsi... helaas krijgen we dan al te horen dat het niet zo een goede eicellen waren, op de dag van de terugplaatsing hadden wij nog een 1 eicel over, helaas dan eigenlijk ook al te ver gedeeld maar toch terug geplaats, de zwangerschapstest was pos helaas een heel lage hcg waarde, mijn vriendin heeft dit al een voorgehad uit een vorige relatie.. dus dan zakt de moed in de schoenen, we zijn een paar maanden gestopt en nu sinds september terug gestart... deze de picking gehad we hadden 9 eicellen, vandaag de terug plaatsing gehad met 1 overgebleven topembryo... is ergens wel goed nieuws maar is toch een ontgoocheling je hoopt er toch wat over te hebben voor in te vriezen, wijzelf hebben terug enorm schrik dat het gaat uitdraaien op een biochemische zwangerschap.. mijn vriendin heeft ook endriometriose..

wat zijn jullie verhalen en moeten we moed hebben of...

Ynse

Dag Ynse

Bij ons is het uiteindelijk wel gelukt en dat maakt dat ik misschien minder geplaatst ben om te reageren. Of misschien net wel. In elk geval wou ik jullie toch even een hart onder de riem steken.

Wij zijn zelf ook een lesbisch koppel, en we hebben ook verschillende lesbische stellen om ons heen die de voorbije jaren ook gestart zijn met de verwezelijking van hun kinderwens. hierdoor heb ik uiteraard al wel wat verhalen gehoord.

9 IUI pogingen, dat is veel. Ik snap helemaal waarom de medische wereld wil starten met IUI maar de realiteit is dat het vaak toch niet lukt. Noch bij ons, noch in onze vriendenkring is er iemand zwanger geworden d.m.v. IUI. Hoewel we er allemaal veel pogingen hebben opzitten. Na intake + 9 pogingen ben je toch al snel een jaar verder en ik heb aan den lijve ondervonden hoe je moed en geduld - met elke maand die voorbij gaat - zakt.

Over dan naar IVF. Als ik rond me heen kijk is er toch iets dat me heel erg is opgevallen. De koppels die in behandeling zijn of waren bij het UZ Gent of in Jette (dé twee authoriteiten op vlak van reproductieve geneeskunde) hadden realtief snel succes. Daarnaast kennen we ook enkele mensen die gestart zijn in Antwerpen. Een koppel is na verloop van tijd overgestapt naar Jette (waar ze veel meer succes hadden), een ander koppel is na veel ellende en een flinke dosis geluk toch zwanger geworden via behandeling in Antwerpen. Maar de stimulatieperiode verliep moeizaam en stond niet op punt.

Soms heb je gewoon pech en duurt het een tijdje voor het wil lukken. En soms is de realiteit dat er in een ander ziekenhuis toch net iets meer mogelijk is. Als ik je verhaal lees, zou ik zeker niet wanhopen. Ik snap jullie angst, verloren moed en ongeduld maar er zijn ook veel positieve signalen: er zijn eicellen, er is bevruchting en er is ook al een beginnende zwangerschap geweest. Dat zijn tekenen dat het zeker mogelijk is. Het is wachten op het juiste moment.

Weet gewoon dat als jullie echt gaan wanhopen, het misschien toch een goed idee kan zijn om jullie te informeren bij één van die twee grote ziekenhuizen.

Heel veel succes en ik duim dat deze poging op een zwangerschap uitdraait!