De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Het is ongeveer een jaar geleden dat er bij mij azoespermie is vastgesteld. Een bom die insloeg als geen ander. Maar we hadden nog hoop via TESE enkele zaadcellen te vinden. Helaas was dit resultaat ook negatief: 0.

Dit was een heel moeilijke periode voor ons , maar we hielden ons sterk omdat we ervan overtuigd zijn alles aan te kunnen.

na lang overleg en voelen, hakten we de knoop door en besloten om via inseminatie met donorzaad te proberen.
Na 3 keren proberen besloten we een pauze in te lassen, het was immers ook eindejaar en wouden ten volle genieten van de feesten.

Ik heb me altijd sterk gehouden en de slechte gevoelens daarrond weg te duwen om geen zwakte te tonen , maar het komt steeds terug en ik heb het gevoel dat het begint te wegen op onze relatie.
Ik wil via deze weg mensen, en dan vooral mannen, zoeken waarmee ik hierover kan praten, want ik zit echt in de knoop.

Malo

Dag Malo,

Wij hebben ongeveer hetzelfde traject doorlopen.

Natuurlijk proberen, sperma testen, geen zaadcellen, TESE, geen zaadcellen, donor en eerste pogingen waar ook negatief. De 4de was bij ons wel raak en we hebben ondertussen een kindje van 5 en 7.

Ik, en waarschijnlijk anderen hier ook, kunnen je vanalles vertellen, of luisteren naar waar jullie mee worstelen, geef maar aan waar je wilt beginnen.

Er is ook een website https://www.donorfamilies.be/ specifiek voor gezinnen die gesticht zijn met donormateriaal of voor koppels die daar over denken. Ook daar is veel info te krijgen en te lezen.

Goed dat je ervoor kiest om erover te praten! Succes!

Dag Malo,

Kan je maar een tip geven, waar wij ons aan houden.
En dat is open en eerlijk erover met je vriendin/vrouw over praten.
Bij ons ligt het probleem om zwanger te geraken bij ons beide.
Dus dat is voor mijn man iets dragelijker zegt hij dan dat hij alleen het 'probleem' zou zijn.
Ik vind het alvast zeer moedig van jullie dat jullie voor Donor kiezen.
Probeer echt tov elkaar jullie gevoelens te benoemen.
En doe leuke dingen met elkaar.
Dat helpt voor ons het meest.

liefs

Hey Malo,
Ik ben een man van 45 , gehuwd en geen kinderen. 10 jaar IVF/ICSI maar geen kinderen tot nu toe.
Momenteel ga ik door een serieuze crisis met mijn vrouw. zij heeft haar kinderdroom opgeborgen en ik worstel nog volop met het idee met ons twee door het leven te gaan.

Ik kan je ook de raad geven om de opties te bekijken voor donorzaad. Tenslotte gaat het niet om het erfelijke materiaal alleen maar het leven met een kind het opent een wereld waar zowel veel geluk en soms ook verdiet bij zit maar het is de moeite. Ikzelf werk als opvoeder en dat brengt heel mooie momenten in mijn leven.

Probeer inderdaad eerlijk te communiceren en hoe pijnlijk sommige dingen zijn eerlijkheid duurt het langst... Het verwerken doen we allemaal alleen en elk op onze manier. voor de ene is het een wandeltocht, de ander een ritueel of een motor, tattooage aanschaffen die je rust brengt als je ernaar kijkt... Je ziet maar en je weet dat je niet alleen bent.
Groetjes Pietro

Niet meer dan normaal dat je daarmee worstelt. Je voelt jezelf gefaald, wat uiteraard onzin is, maar dat verandert niets aan je gevoel. Daar bovenop kan de druk in je relatie groot zijn. De kinderwens bij mijn vrouw en ikzelf was zodanig groot, dat ik minstens een half jaar heb geprobeerd haar af te stoten, zodat ze zich niet slecht zou voelen, mocht ze me verlaten voor een normaal vruchtbare man. Het enige dat ik je kan zeggen, is dat er licht is aan het einde van de tunnel, en het enkel maar beter wordt en je beter en beter met je eigen subfertiliteit/onvruchtbaarheid kan omgaan. Mijzelf heeft het paar sessies bij de psychiater (gespec. in vruchtbaarheidsproblematiek) gekost om dat perspectief te krijgen. Die waren loodzwaar en loeihard, maar elke minuut en traan was het waard, want het heeft ervoor gezorgd dat m'n leven niet ontspoord is. Hoe uitzichtloos het momenteel ook kan lijken, er is beterschap op komst.

Hallo iedereen,

Mijn man en ik zijn in het najaar van 2025 te weten gekomen via een spermastaal dat hij azoöspermie heeft, na grondig onderzoek (Micro-TESE) weten we nu ook dat er helemaal niets te vinden is. Wij staan open voor donatie maar hebben het er tegelijkertijd ook moeilijk mee.

Anoniem of gekend... Dat is de vraag.

Het lijkt alsof de verhalen die we lezen (De donor en wij) en horen, de (wens-)ouders dit een heel makkelijke keuze vonden. De zin 'voor ons was het duidelijk...' komt hier dan weer naar boven. Maar.. dit is geen makkelijke situatie en voor ons is het helaas niet duidelijk.

De therapeut van het UZ heeft ons gezegd dat we er 'te veel' over nadenken en we ons zelf een deadline moeten opleggen (december 2026). Dit maakt dat ons traject een jaar duurt en dat het een 'mooie' afsluiter zou zijn. Sedert deze afspraak begin ik als vrouw, die eigenlijk nergens over te klagen heeft, het er moeilijker mee te krijgen. Na bijna een jaar achter mijn man te staan en een steunpilaar voor hem te zijn om dit nieuws te verwerken krijg ik nu de slag van de hamer.
Deze keuze is voor de rest van ons leven en ik kan niet stoppen met te denken over dat kindje dat wij zo graag willen maar tegelijk weet ik ook niet of dit wel de manier is. Het voelt momenteel alsof die droom, die wens, zoals zand tussen je vingers aan het wegglijden is...

Is dit iets waar jullie ook mee geworsteld hebben? Is overthinking normaal in deze situatie?