hallo allemaal,
ook hier is de kogel door de kerk: we gaan voor adoptie.
het blijft wel een tweede optie, want we beginnen intussen ook nog aan ivf 6 (en misschien 7, 8???).
weten jullie hoe het zit combinatie behandelen - adopteren?
onze brieven (zowel binnenlandse als buitenlandse adoptie) zijn alleszins al opgestuurd (één week geleden, hoe lang zou het duren voor we bericht krijgen? en voor we naar de infosessie kunnen?).
stap per stap en zo hopelijk wat tijd winnen.
ook wij denken aan zelfstandige adoptie. maar dat zal inderdaad heel moeilijk zijn.
eerst de brief, dan de info-sessie en daarna zien we wel weer.
ik krijg ook tranen in mijn ogen van jullie verhalen hier. vanaf nu probeer ik mee te volgen.
heel veel succes allemaal! jullie zijn zo'n sterke vrouwen!
Prille start van de procedure... wie ook?
-
E+P
- Berichten: 667
- Lid geworden op: 26 november 2010, 14:52
1 tip: zeg tijdens de gesprekken met het CAW (in kader van buitenlandse adoptie)nooit dat je nog bezig met fertiliteitsbehandelingen.
Wij waren wel zo eerlijk en moesten onze adoptie-aanvraag stopzetten. Je kan niet van 2 dingen tegelijk zwanger zijn., dixit de sociaal assistent van CAW Gent.
Stopten we niet, dan kregen we negatief advies... Nooit zo gefrustreerd geweest als toen bij die vrouw. Je kon daar echt niet mee praten. Ze stond absoluut niet open voor onze argumenten.
Wij waren wel zo eerlijk en moesten onze adoptie-aanvraag stopzetten. Je kan niet van 2 dingen tegelijk zwanger zijn., dixit de sociaal assistent van CAW Gent.
Stopten we niet, dan kregen we negatief advies... Nooit zo gefrustreerd geweest als toen bij die vrouw. Je kon daar echt niet mee praten. Ze stond absoluut niet open voor onze argumenten.
-
Ciska
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 20 januari 2008, 22:00
Beste L***,L*** schreef:het blijft wel een tweede optie, !
Vooraleer je verder gaat met de adoptieprocedure zou ik je aanraden om eens stil te staan bij de werkelijke betekenis van "een tweede optie".
Een kindje adopteren als tweede optie, tweede keus is geen goed uitgangspunt lijkt me.
Dit is ook waar ze bij de CAW's heel beducht voor zijn.
Een adoptiekindje moet in je gezin een volwaardige eerste plaats kunnen bekleden, en mag nooit ofte nooit een vervanging of second best zijn voor een kindje-dat-je-zelf-niet-kon-krijgen.
E+P, ik vind het belangrijk dat de CAW's hier veel aandacht aan besteden. Dit hoort nu eenmaal tot hun takenpakket. De manier natuurlijk waarop een kandidaat adoptieouder wordt benaderd door het CAW kan een ander paar mouwen zijn...
Mijn persoonlijke mening is ook dat je beter niet beide 'paden' tegelijk bewandelt, maar voor mijn mening zijn er 10 anderen die het tegenovergestelde beweren. Ik denk dus niet dat er op deze vraag een pasklaar antwoord is.
Misschien moet je je de vraag stellen in hoeverre je je zou kunnen verantwoorden naar je toekomstige adoptiekindje toe over hoe je denkt over adoptie (tweede keus als al de rest niet lukt). Ik zou dit in elk geval moeilijk en onheus vinden als ik dit zou moeten gaan uitleggen aan mijn 3 geadopteerde kinderen.
De voorbereidingscursus zal je waarschijnlijk al meer duidelijkheid kunnen brengen over je vragen.
Veel succes
ciska
-
E+P
- Berichten: 667
- Lid geworden op: 26 november 2010, 14:52
@ Ciska: Eerlijk gezegd was het mij echt om het even of ik nu een biologisch eigen kindje had of een adoptiekindje. Voor ik mijn man leerde kennen, was ik er zelfs van overtuigd enkel te adopteren. Vanuit mijn eigen medische optiek zag ik dat zwanger worden echt niet zitten.
Voor hem heb ik zwanger worden overwogen en ben begonnen met PGD/ICSI. Maar aangezien dat een lange weg was, besloten we op hetzelfde moment ook richting adoptie te gaan aangezien dat voor ons een evenwaardige keuze was.
Maar blijkbaar vindt het CAW dat je dat geen evenwaardige keuze kan vinden. Zij vonden dat ik eerst een rouwproces moest doormaken omdat ik zelf geen kinderen zou krijgen. Iets wat ik nooit echt zou kunnen, want dat zou nooit gebeuren. Ik kà n immers op een natuurlijke manier zwanger worden, ik kies er enkel omwille van medisch-genetische problemen niet voor.
En dat ging er bij hen echt niet in.
Zelfs nu, 1 kindje later (na PGD), begrijp ik hun houding nog steeds niet. Ze gaven mij en mijn man het gevoel dat je adoptie een 2de keuze moet vinden én je er mee moet verzoenen zodat je er 100% voor zou kunnen gaan. De optiek, dat je er ook kan voor gaan zonder het een 2de keuze te vinden, hadden zij precies nog nooit gehoord. Zonde, zo voelt dat voor mij nog steeds aan.
Voor hem heb ik zwanger worden overwogen en ben begonnen met PGD/ICSI. Maar aangezien dat een lange weg was, besloten we op hetzelfde moment ook richting adoptie te gaan aangezien dat voor ons een evenwaardige keuze was.
Maar blijkbaar vindt het CAW dat je dat geen evenwaardige keuze kan vinden. Zij vonden dat ik eerst een rouwproces moest doormaken omdat ik zelf geen kinderen zou krijgen. Iets wat ik nooit echt zou kunnen, want dat zou nooit gebeuren. Ik kà n immers op een natuurlijke manier zwanger worden, ik kies er enkel omwille van medisch-genetische problemen niet voor.
En dat ging er bij hen echt niet in.
Zelfs nu, 1 kindje later (na PGD), begrijp ik hun houding nog steeds niet. Ze gaven mij en mijn man het gevoel dat je adoptie een 2de keuze moet vinden én je er mee moet verzoenen zodat je er 100% voor zou kunnen gaan. De optiek, dat je er ook kan voor gaan zonder het een 2de keuze te vinden, hadden zij precies nog nooit gehoord. Zonde, zo voelt dat voor mij nog steeds aan.
-
Ciska
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 20 januari 2008, 22:00
E+P, Niettegenstaande ik zelf het gevoel blijf hebben dat combineren niet steeds de beste optie is, kan ik me toch wel vinden bij jouw visie en motivering. Je ziet, er is geen pasklaar antwoord en elk koppel, elke situatie moet dan ook individueel worden bekeken. Dat dit voor de CAW's geen gemakkelijke taak is, is duidelijk, maar natuurlijk worden zij wel verwacht om hierin de juiste nuances te kunnen leggen.
Jammer dus dat jullie zich zo misbegrepen hebben gevoeld. Het kan inderdaad niet de bedoeling zijn dat je adoptie eerst als tweede keus moet leren aanvaarden vooraleer je ermee van start mag gaan... Dat zou absurd zijn...
Veel succes nog,
ciska
Jammer dus dat jullie zich zo misbegrepen hebben gevoeld. Het kan inderdaad niet de bedoeling zijn dat je adoptie eerst als tweede keus moet leren aanvaarden vooraleer je ermee van start mag gaan... Dat zou absurd zijn...
Veel succes nog,
ciska
-
myrthevl
- Berichten: 89
- Lid geworden op: 14 april 2009, 8:34
combinatie adopteren-behandelen is natuurlijk altijd een moeilijk iets, maar ik vind dat je niet heiliger dan de paus moet zijn bij wijze van spreken, want bij veel koppels is adoptie nu eenmaal wel een tweede optie/keuze...veel mensen komen nu eenmaal bij adoptie uit omdat ze zelf geen kinderen kunnen krijgen. en ja, in die zin moet je later misschien zeggen, we konden geen kinderen krijgen en hebben jou dan geadopteerd. Maar Ciska, dat hoeft daarom niet negatief te zijn hé, het is ook een bewuste keuze, eentje waar je ook heel veel moeite, tijd en geld aan besteedt, dus niet zommaar 'the next best thing'.
Naast dit alles vind ik het een goed idee van L*** om de cursus al te volgen, zelfs al verdere stappen te zetten. het is pas wanneer je op de lijst gaat staan van een adoptiebureau (en we weten allemaal hoelang dat dat duurt), dat je echt moet beslissen en 100% moet kiezen in mijn visie. Los daarvan, zou ik tijdens het MO ook wel verzwijgen dat je nog met IVF bezig bent, dat is om moeilijkheden vragen!
Naast dit alles vind ik het een goed idee van L*** om de cursus al te volgen, zelfs al verdere stappen te zetten. het is pas wanneer je op de lijst gaat staan van een adoptiebureau (en we weten allemaal hoelang dat dat duurt), dat je echt moet beslissen en 100% moet kiezen in mijn visie. Los daarvan, zou ik tijdens het MO ook wel verzwijgen dat je nog met IVF bezig bent, dat is om moeilijkheden vragen!
-
L***
- Berichten: 2172
- Lid geworden op: 27 december 2008, 16:51
danjullie allemaal voor jullie reacties!
ik kan eigenlijk iedereen perfect volgen. het is ook zo'n persoonlijke keuze, adoptie, iedereen doet dat op zijn/haar manier.
ik weet wel zeker intussen dat adoptie voor ons niet 'minder' is, het is een alternatief, een evenwaardig alternatief. het is wel iets dat is moeten groeien, want als alles rozengeur en maneschijn was geweest, hadden we deze piste waarschijnlijk nooit in overweging genomen.
maar nu zijn we zover. en het is een lange weg. dus vinden wij het zinvol om de eeste stappen al te zetten. tegen dat ooit het MO gebeurt, zijn we misschien al gestopt met behandelen. en tegen dan zijn we er gewoon 200% van overtuigd! (want nu zitten we al op 100%
) Het is gewoon een beetje tijd sparen, want we worden natuurlijk niet jonger. en stel dat we wonderbaarlijk toch nog zwanger worden, dan lijkt het me heerlijk om binnen afzienbaare tijd een adoptie-brusje te mogen verwelkomen. want een tweede keer deze MMM-rollercoaster doorstaan, ik weet niet of dat voor ons weggelegd is... tijd voor n nieuwe rollercoaster 
bedankt! en heel veel succes allemaal! ik lees mee vanaf nu!
ik kan eigenlijk iedereen perfect volgen. het is ook zo'n persoonlijke keuze, adoptie, iedereen doet dat op zijn/haar manier.
ik weet wel zeker intussen dat adoptie voor ons niet 'minder' is, het is een alternatief, een evenwaardig alternatief. het is wel iets dat is moeten groeien, want als alles rozengeur en maneschijn was geweest, hadden we deze piste waarschijnlijk nooit in overweging genomen.
maar nu zijn we zover. en het is een lange weg. dus vinden wij het zinvol om de eeste stappen al te zetten. tegen dat ooit het MO gebeurt, zijn we misschien al gestopt met behandelen. en tegen dan zijn we er gewoon 200% van overtuigd! (want nu zitten we al op 100%
) Het is gewoon een beetje tijd sparen, want we worden natuurlijk niet jonger. en stel dat we wonderbaarlijk toch nog zwanger worden, dan lijkt het me heerlijk om binnen afzienbaare tijd een adoptie-brusje te mogen verwelkomen. want een tweede keer deze MMM-rollercoaster doorstaan, ik weet niet of dat voor ons weggelegd is... tijd voor n nieuwe rollercoaster bedankt! en heel veel succes allemaal! ik lees mee vanaf nu!
-
TC
- Berichten: 896
- Lid geworden op: 29 mei 2007, 11:43
Ik ben akkoord Ciska.Ciska schreef:Beste L***,L*** schreef:het blijft wel een tweede optie, !
Vooraleer je verder gaat met de adoptieprocedure zou ik je aanraden om eens stil te staan bij de werkelijke betekenis van "een tweede optie".
Een kindje adopteren als tweede optie, tweede keus is geen goed uitgangspunt lijkt me.
Dit is ook waar ze bij de CAW's heel beducht voor zijn.
Een adoptiekindje moet in je gezin een volwaardige eerste plaats kunnen bekleden, en mag nooit ofte nooit een vervanging of second best zijn voor een kindje-dat-je-zelf-niet-kon-krijgen.
E+P, ik vind het belangrijk dat de CAW's hier veel aandacht aan besteden. Dit hoort nu eenmaal tot hun takenpakket. De manier natuurlijk waarop een kandidaat adoptieouder wordt benaderd door het CAW kan een ander paar mouwen zijn...
Mijn persoonlijke mening is ook dat je beter niet beide 'paden' tegelijk bewandelt, maar voor mijn mening zijn er 10 anderen die het tegenovergestelde beweren. Ik denk dus niet dat er op deze vraag een pasklaar antwoord is.
Misschien moet je je de vraag stellen in hoeverre je je zou kunnen verantwoorden naar je toekomstige adoptiekindje toe over hoe je denkt over adoptie (tweede keus als al de rest niet lukt). Ik zou dit in elk geval moeilijk en onheus vinden als ik dit zou moeten gaan uitleggen aan mijn 3 geadopteerde kinderen.
De voorbereidingscursus zal je waarschijnlijk al meer duidelijkheid kunnen brengen over je vragen.
Veel succes
ciska
En omdat de cursus idd al wat helderheid brengt over bepaalde zaken vind ik het zeker een goed idee van L*** om daar al voor in te schrijven.
Het onderwerp combinatie adoptie/MMM wordt er ook belicht en dat kan misschien al voldoende zijn om een keuze te maken.
Ik ben er niet voor om iets te verzwijgen tijdens het MO. En ik vind ook dat je, eens je op dat punt bent, een keuze moet hebben gemaakt tussen adoptie of MMM. Maar dat is uiteraard slechts mijn persoonlijke mening.
-
DVO pixi
- DVO Moderator
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 29 november 2008, 14:18
Kwou hier toch ook even op reageren: ik ga volledig akkoord met @ciska en @TC. Het is of/of, niet en/en, mijn geweten, lijf en leden zou de combinatie zeker niet hebben aangekund.
En het gaat over de toekomst van een kind, dus eerlijkheid, zowel tegenover jezelf als tegenover maatschappelijk assistenten, psychologen en jeugdrechter tijdens elke stap van de procedure zijn dus een evidentie en basisvoorwaarde vonden wij persoonlijk.
groetjes en veel succes nog iedereen!!
En het gaat over de toekomst van een kind, dus eerlijkheid, zowel tegenover jezelf als tegenover maatschappelijk assistenten, psychologen en jeugdrechter tijdens elke stap van de procedure zijn dus een evidentie en basisvoorwaarde vonden wij persoonlijk.
groetjes en veel succes nog iedereen!!
-
TC
- Berichten: 896
- Lid geworden op: 29 mei 2007, 11:43
Daar zeg je het.pixi schreef:En het gaat over de toekomst van een kind, dus eerlijkheid, zowel tegenover jezelf als tegenover maatschappelijk assistenten, psychologen en jeugdrechter tijdens elke stap van de procedure zijn dus een evidentie en basisvoorwaarde vonden wij persoonlijk.
En ik kan nog aanvullen met "eerlijkheid tegenover MA en PSY + tegenover jezelf, en niet allerminst tegenover het adoptiekindje dat in je gezin zou komen"
-
Trie
- Berichten: 74
- Lid geworden op: 12 maart 2010, 18:06
Hey,
Ik wil hier toch ook graag even op reageren. 't Is een moeilijke discussie waar geen eenduidige antwoord op is, naar mijn gevoel.
'Eerlijkheid' ... 't is ons ook met de paplepel ingegeven. Maar ik heb tot mijn grote spijt al meerdere malen moeten vaststellen (en niet alleen in de adoptiewereld) dat het spreekwoord 'eerlijk duurt het langst' niet altijd opgaat.
Eerlijk zijn maakt het in sommige gevallen zelfs nog moeilijker.
Wij zijn tijdens het ganse MO heel oprecht en open geweest. En dat is bij het advies als een boomerang in ons gezicht terug gekomen. Zeer pijnlijk als je je ziel blootlegt en de realiteit wordt verdraaid door iemand die net afgestudeerd is en nog niet in het échte leven staat.
Ja, ik vind nog steeds dat je zo eerlijk mogelijk moet zijn tijdens het MO. Met leugens val je toch door de mand. Maar volgens mij doe je er niet slecht aan om bepaalde zaken NIET te vermelden of te nuanceren.
Ook bewonder ik mensen die behandelingen kunnen stopzetten met gemoedsrust, met volle overtuigen vanuit verstand én gevoel. Ik weet voor mezelf dat er bij mij steeds een zacht stemmetje zal blijven zeuren: 'had je niet nog een keer moeten proberen, had je niet ...?'. Ik denk niet dat ik ooit dat hoofdstuk in mijn leven voor de volle 100% kan afsluiten. Maar wil dat dan zeggen dat ik niet met volle overtuiging voor adoptie kan gaan ?
Zelf zie ik adoptie écht niet als 2de keuze.
En wat betreft: combineren behandelingen-pleegzorg ? Hoe staan jullie daar dan eigenlijk tegenover ? Want voor de diensten van pleegzorg is dat absoluut geen struikelblok.
Terwijl ik voor mijn gevoel in opvoeding, in 'graag zien' geen onderscheid maak tussen mijn pleegkind (dat mogelijks min 16 jaar bij me woont) of mij adoptiekind of mijn biologisch eigen kind.
Ben benieuwd hoe jullie erover denken.
Groetjes,
Trie
Ik wil hier toch ook graag even op reageren. 't Is een moeilijke discussie waar geen eenduidige antwoord op is, naar mijn gevoel.
'Eerlijkheid' ... 't is ons ook met de paplepel ingegeven. Maar ik heb tot mijn grote spijt al meerdere malen moeten vaststellen (en niet alleen in de adoptiewereld) dat het spreekwoord 'eerlijk duurt het langst' niet altijd opgaat.
Eerlijk zijn maakt het in sommige gevallen zelfs nog moeilijker.
Wij zijn tijdens het ganse MO heel oprecht en open geweest. En dat is bij het advies als een boomerang in ons gezicht terug gekomen. Zeer pijnlijk als je je ziel blootlegt en de realiteit wordt verdraaid door iemand die net afgestudeerd is en nog niet in het échte leven staat.
Ja, ik vind nog steeds dat je zo eerlijk mogelijk moet zijn tijdens het MO. Met leugens val je toch door de mand. Maar volgens mij doe je er niet slecht aan om bepaalde zaken NIET te vermelden of te nuanceren.
Ook bewonder ik mensen die behandelingen kunnen stopzetten met gemoedsrust, met volle overtuigen vanuit verstand én gevoel. Ik weet voor mezelf dat er bij mij steeds een zacht stemmetje zal blijven zeuren: 'had je niet nog een keer moeten proberen, had je niet ...?'. Ik denk niet dat ik ooit dat hoofdstuk in mijn leven voor de volle 100% kan afsluiten. Maar wil dat dan zeggen dat ik niet met volle overtuiging voor adoptie kan gaan ?
Zelf zie ik adoptie écht niet als 2de keuze.
En wat betreft: combineren behandelingen-pleegzorg ? Hoe staan jullie daar dan eigenlijk tegenover ? Want voor de diensten van pleegzorg is dat absoluut geen struikelblok.
Terwijl ik voor mijn gevoel in opvoeding, in 'graag zien' geen onderscheid maak tussen mijn pleegkind (dat mogelijks min 16 jaar bij me woont) of mij adoptiekind of mijn biologisch eigen kind.
Ben benieuwd hoe jullie erover denken.
Groetjes,
Trie
-
myrthevl
- Berichten: 89
- Lid geworden op: 14 april 2009, 8:34
Hey trie, ik volg jouw idee hierover wel, zoals je uit mijn vorige post hebt kunnen lezen. Idd, het is super als je zo voluit kan kiezen voor adoptie, maar ook voor mij is dit een proces met vallen en opstaan, het verwerken van je biologische kinderwens gaat ook voor mij niet van de ene dag op morgen, en wij staan eigenlijk al heel ver in de procedure.
Ook ik ga uiteindelijk niet kiezen voor een adoptiekind als ik niet 200% overtuigd ben na het intakegesprek, maar ik wil gerust toegeven dat ook nu nog soms ik twijfel of dit de juiste keuze is (zowel voor ons als voor het adoptiekind!). maar is dat dan per definitie slecht? moet ik dan nog jaren wachten, er komt misschien nooit een moment dat je het 'zeker' weet...Het ligt ook wat in mijn aard om over alles lang te piekeren...ik vind dat juist goed, dat je gedurende heel de procedure blijft nadenken en je er niet blind instort en maar blijft voortgaan om zo rap mogelijk een kind te hebben 'omdat het er echt niet toe doet of het een biologisch of adoptiekind is'!
Ook ik ga uiteindelijk niet kiezen voor een adoptiekind als ik niet 200% overtuigd ben na het intakegesprek, maar ik wil gerust toegeven dat ook nu nog soms ik twijfel of dit de juiste keuze is (zowel voor ons als voor het adoptiekind!). maar is dat dan per definitie slecht? moet ik dan nog jaren wachten, er komt misschien nooit een moment dat je het 'zeker' weet...Het ligt ook wat in mijn aard om over alles lang te piekeren...ik vind dat juist goed, dat je gedurende heel de procedure blijft nadenken en je er niet blind instort en maar blijft voortgaan om zo rap mogelijk een kind te hebben 'omdat het er echt niet toe doet of het een biologisch of adoptiekind is'!
-
myrthevl
- Berichten: 89
- Lid geworden op: 14 april 2009, 8:34
even ter aanvulling: wij doen al sinds de cursus geen behandelingen meer, maar hebben tijdens het MO wel aangegeven dat wij alles 'op het gemak' doen, dat we ons zo goed mogelijk willen informeren om dan een bewuste keuze te maken. Dat hebben ze zo ook in ons verlsag gezet, dat er geen tijdsdruk was van onze kant ed. Ik denk wel dat ze er een probleem hadden van gemaakt indien we wel nog behandelingen volgden...
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
Ik wil de eerste persoon die nooit twijfelt in de weg naar... wel nog eens tegenkomen, hoor. Lijkt me ook echt niet gezond als je nooit zou twijfelen. twijfelen geeft inderdaad aan dat je nadenkt, dat je er mee bezig bent, dat je juist echt wel goed wil doen, en daarom dingen in vraag stelt...
Diegene die nooit twijfelt, is zo zeker van zichzelf, en stelt zichzelf niet meer in vraag. Volgens mij niet goed.
Zelfs nu, bijna (hoop ik) thuis met onze schat, twijfel ik nog. Doen we er goed aan voor haar? Hoe moeten we er voor zorgen dat ze het hier goed heeft, de juiste hoeveelheid liefde, aandacht bescherming, afzondering, sociale contacten, structuur, welke school, welke producten, welk eten....???
Ik overdrijf misschien. En ik ben absoluuuuut geen twijfelaar van nature. Ik kan heel gemakkelijk beslissingen nemen en hier NOOIT meer op terug komen. Maar als het gaat over kinderen, en hun toekomst, is het toch net wat anders.
Soit...
Diegene die nooit twijfelt, is zo zeker van zichzelf, en stelt zichzelf niet meer in vraag. Volgens mij niet goed.
Zelfs nu, bijna (hoop ik) thuis met onze schat, twijfel ik nog. Doen we er goed aan voor haar? Hoe moeten we er voor zorgen dat ze het hier goed heeft, de juiste hoeveelheid liefde, aandacht bescherming, afzondering, sociale contacten, structuur, welke school, welke producten, welk eten....???
Ik overdrijf misschien. En ik ben absoluuuuut geen twijfelaar van nature. Ik kan heel gemakkelijk beslissingen nemen en hier NOOIT meer op terug komen. Maar als het gaat over kinderen, en hun toekomst, is het toch net wat anders.Soit...
-
Trie
- Berichten: 74
- Lid geworden op: 12 maart 2010, 18:06
Efenen,
En dan vergeet ik nog het allerbelangrijkste te schrijven
:
DIKKE PROFICIAT met jullie prachtige dochter !!!
Moet echt vervelend zijn hier in dit druilerige landje te zitten en te wachten tot je terug naar haar toe mag. Ik hoop dat de tijd heel snel gaat . Lukt het om je gedachten wat te verzetten ?
Grappig, we hebben net te horen gekregen dat we binnenkort een pleegkindje mogen verwelkomen (voor even) en ik herken mezelf helemaal in de vragen die jij je stelt ...
Groetjes,
Trie
En dan vergeet ik nog het allerbelangrijkste te schrijven
:DIKKE PROFICIAT met jullie prachtige dochter !!!
Moet echt vervelend zijn hier in dit druilerige landje te zitten en te wachten tot je terug naar haar toe mag. Ik hoop dat de tijd heel snel gaat . Lukt het om je gedachten wat te verzetten ?
Grappig, we hebben net te horen gekregen dat we binnenkort een pleegkindje mogen verwelkomen (voor even) en ik herken mezelf helemaal in de vragen die jij je stelt ...
Groetjes,
Trie
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Baidu [Spider] en 2 gasten