Het verdriet in de ogen van een andere vrouw

[mindyke]

het is inderdaad niet makkelijk. Mijn ouders willen ook niet dat ze in de familie weten hoe het juist zit. Terwijl we ons toch niet moeten schamen? Goed al mijn neefjes en nichtjes daar ging het easy bij maar is het dan zo erg dat het bij ons niet is??? uit respect voor mijn mama zwijg ik dan daar maar.

Voor de mensen die het weten is het ook niet altijd makkelijk geweest, ze willen je wel steunen maar hoe vertellen zij aan jou dat ze zwanger zijn terwijl ze weten dat je al lang aan het proberen bent...

Tijdens de behandelingen hebben we gezwegen (zelfs tegen men ouders) maar nu vertel ik er openlijk over. Mensen vragen toch altijd: en was je al lang aan het proberen? En dan wil ik niet liegen.
als je open bent, vertellen andere ook dat het niet zo makkelijk was voor hun...
En zij die aan het proberen zijn kunnen er een sprankeltje hoop uit halen denk ik dan...

logost: je kan hen een ander kaartje sturen.. geen extra kaartje met je woorden op. Dit kunnen ze dan zetten daar waar ze zelf willen. Ik had ze in de slaapkamersstaan daar komt normaal niemand he...

[rainbow]

dag dames,

ik zit eigenlijk in het IUI-clubje en ben dus nog bezig met de behandelingen. Ik ben hier toevallig tijdens het rondkijken terechtgekomen. Ik wou even zeggen dat ik het super vind dat jullie hier zo mee bezig zijn, wantn ja, het blijft voor 'ons' (mensen met nog steeds onvervulde kinderwens) steeds een moeilijke confrontatie. Maar mij zou het echt goed doen te weten dat het niet zo eenvoudig ging. Misschien dat jullie gewoon even kunnen zeggen 'Het is echt een wondertje, want het gaat niet altijd eenvoudig' Dan is er een aanzet voor gesprek, wie wil kan er op ingaan en dan hoeven jullie niet persé alles in 1 keer te vertellen.
Een kaartje (met al dan niet aparte boodschap op) krijgen zou ik ook heel leuk vinden.

In ieder geval heel veel geluk met jullie kleintje, het is jullie gegund hoor!

liefs

[Engel0405]

Hey rainbow... Ik ben blij dat je hier iets bent komen schrijven, zal ook wel een drempel geweest zijn om op het zwanger/kinderen forum te komen. Ik heb het alleszins NOOIT gekund tijdens mijn traject. Dus: hoedje af!

Bij mij ligt het aan mij, dus op zich heeft mijn ventje niet zozeer een reden om er 'gevoelig' over te zijn. Ik begrijp absoluut dat als je partner er moeite mee heeft, je respect moet hebben voor zijn gevoeligheden. Mannen zijn sowieso niet de grote emotiedelers hè.

Wat geboortekaartje betreft,ik ga een babywebsite maken,waarin ook kort de lange weg aan bod komt. De woordkeuze op het geboortekaartje is ook subtiel een verwijzing naar het feit dat het niet evident is. Alleszins zullen degenen die zelf worstelt met de problematiek misschien de stille wenk direct begrijpen. De website maakt het echt very 'out in the open', want zo'n kaartje komt misshcien in vele handen terecht bij mensen die ons maar van ver kennen. But I don't care.
Langs de andere kant: ik verberg mijn vreugde niet. Ik wil het ook kunnen uitschreeuwen hoe geweldig het is om na al die ellende eindelijk zwanger te zijn en de geboorte van ons kindje zal echt een feest zijn voor mij. Ik hoop dan maar dat mijn openheid, mij ook het 'vergunt' om blij te mogen zijn.

AL moet ik dit weer nuanceren, ik heb zelfs al SLECHTE commentaar gekregen op het feit dat ik de dingen bij naam heb genoemd bij de zw aankondiging. Sommigen vonden dit niet kunnen en lazen zelfs dingen die er niet stonden. Maar bon, dat waren sowieso al een bende hypocrieten bij elkaar (die overigens toen ik in de shit zat ook nooit gevraagd hebben of het wel ging , terwijl zij kweekten als de konijnen). Heb er dan ook korte metten mee gemaakt: mensen die het mij niet gunnen ondanks dat ze weten hoe zwaar het was, hoef ik niet in mijn leven. Mijn motto is: ik schaam me voor niets, ik blijf mezelf en ik trek me geen reet aan van wat anderen vinden (ik had ook kunnen gaan liggen huilen in een hoekje en me laten kwetsen). Maar NOOIT zal ik de pijn vergeten, de enige waar ik wel voorzichtig met ben zijn mensen die zelf te maken hebben met de problematiek. But funny thing is: dat zijn net diegenen die echt gemeend blij zijn, terwijl ik dat van hen net totaal niet verwacht.

Een beetje respect en begrip voor elkaar zou zoveel meer mensen helpen en steunen hè. Zielig dat je door slechte reacties idd soms gemuilkorfd wordt uit schrik dat je weer extra gekwetst gaat raken.

[Dieke]

Groot, maar dan ook groot gelijk, Engel, ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Ik en mijn ventje hebben ons ook nooit geschaamd en het openlijk met mensen besproken (familie, vrienden). En diegenen die het schokeert (en waarom zou het???), wel die hebben pech! Ik heb het gewoon nooit verteld aan mijn collega's (tja, sommigen zijn vrij achterbaks), maar aan anderen vertel ik het openlijk. En inderdaad, soms kan je er iemand mee helpen... Zoals een familielid van mijn man, die nu stilletjesaan uit haar schulp kruipt en tegen mij kan toevertrouwen dat haar IUI's maar niet lukken, en haar eerste IVF ook niet gelukt is. We hoeven ons echt niet te schamen en van mijn part schreeuw ik het van de daken dat we nu eindelijk geluk hebben.

[Sterretje]

Goh, veelal is het niet alleen de schaamte die moet overwonnen worden maar 't is soms de eerste stap zetten hé.
ik heb nog maar weinig mensen ontmoet mt wie ik vlot over onze problemen kan babbelen.
Zo vroeg mijn mama me deze week: 'hebben ze nu nog iets teruggeplaast'>. Bewijst dat zij erook wel over wil praten, maar dat is meer uit onwetendheid en nieuwsgierigheid en ook omdat ze er hulpeloos in is.
Ik verzwijg nu bewust onze pogingen omdat mijn dichte omgeving nooit tactvolle of begripvolle opmerkingen geven, ze kn alleen maar de pieren uit je neus peuteren en domme vragen stellen. Ze zijn heus niet geïnteresseerd in de situatie van je hormonen of de onegelmatigheid van je cyclus. Tegen buitenstaanders kan ik er dan ook opener open zijn, op een vage manier.
Ik heb een nichtje bij wie het ook niet lukt, en dan houdt mijn mama me op de hoogte: ja, ze hebben weer een IVF gedaan en 't is weer niet gelukt. Ze weet eigenlijk niet waarover ze praat en ik neem de moeite niet om het uit te leggen, het is haar denk ik te technisch.
Het valt mij echt op dat het bij sommige mensen draait om 'zwanger of niet zwanger' en de weg er naar toe, tja...

[mies]

Weet je, mijn schoonzus heeft op het geboortekaartje van haar eerste kindje een tekstje geschreven met een bewoording à la "langverwacht" en "eindelijk" en zo van die dingen.
En anderzijds stond er onder de naam van het kindje dus "(naam) Eerste kindje van xxx en xxxx".
Ik vond het hele kaartje enorm arrogant, want wie durft er nu zo'n rangtelwoord zoals "eerste" te gebruiken als je niet weet of er ooit nog volgende kinderen komen??
Anyway, ik vond het ook arrogant omdat ik zodanig pissed off was door het tekstje, want weet je: het was bij hen van de TWEEDE KEER raak! Gewoon zonder problemen dus.
Toen ik haar er achteraf over aansprak zei ze "ah ja maar ik wou al kinderen van toen ik 12 was, dus ja het is wel langverwacht hoor".

Tot zo ver de "subtiele" tekstjes dus voor mij. Ik hoop van harte dat er nooit iemand dat kaartje heeft gekregen die nu denkt dat zij vruchtbaarheidsproblemen hebben gehad, want er was dus totaal niks van aan en het was allemaal aandachttrekkerij

[Sterretje]

Mies, ik heb dat ook al dikwijls zien staan: 'eerste kindje van'.
dat steekt mij enorm.
Ik denk dan ook vaak: aha ze willen meerdere kinderen, en ze denken dus dat het allemaal vanzelf gaat... en dat is vragen om miserie hé want vele mensen gaan dan snel vragen voor wanneer is het volgende.
ik ondervind wel dat mensen die me goed kennen en nauw aan het hart liggen niet vragen naar een tweede, en daar ben ik erg dankbaar om!

[Repelsteeltje]

t Hoort misschien niet in dit topic, maar omdat Sterretje over haar moeder begint, komt alles weer naar boven.

Hebben/hadden jullie dat ook dat mensen die perfect op de hoogte waren van de problemen tijdens het behandelen nooit eens vroegen hoe het met ons ging? Er waren uitzonderingen, maar de meeste deden of hun neus bloedde. Zelfs toen ik eens een zondag om 8u bij mijn ouders stond en ik hun verbazing beantwoordde met 'ik moest vanochtend vroeg in het ziekenhuis zijn' (toch een duidelijke hint), leek het te moeilijk om er op in te pikken en werden de pistoletjes snel bovengehaald om van onderwerp te kunnen veranderen.
En nu, nu ik zwanger ben, staan al die mensen te popelen om mijn echo's te zien, mij uit te horen over namen, kleertjes, geslacht, kwaaltjes etc. OK, heel tof dat ze blij voor mij zijn en mee genieten. Maar waar waren al die mensen toen ik het moeilijk had?
Was het het taboe dat in de weg stond, weten mensen niet hoe er mee om te gaan, of vatten ze het gewoon niet? Ik weet het niet, maar ik ben er nog steeds behoorlijk pissed om.

Mies, daar zouden mijn haren ook van rechtop staan. k Ken iemand die dat op z'n kaartje heeft gezet omdat ze vond dat de zwangerschap te lang duurde .

[Sterretje]

hallooooo, zwangerschap te lang duurde? Tja, dat zijn zo van die mensen die steen en been klagen en 'niet graag zwanger zijn' zeker?

Repelsteeltje, ik denk ook dat het komt omdat er nog een 'taboe' rond hangt, en in mijn geval heb ik dat wel zelf gecreëerd, naar mijn ouders toe toch. 'k vond het gewoon genant om zo van die zaken met hen te bespreken, terwijl ik met lot- en leeftijdsgenoten daar anders over kan praten.
Ik voel ook aan dat mijn ouders en schoonouders het moeilijk snappen...
En ja, als het gaat over de 'leuke dingen' zoals echo, naam geslacht, uitzet, kreeg ik massa's vragen en cadeau's, maar eigenlijk is er niemand die mij een attentie heeft bezorgd toen ik het moeilijk had...

[Elke2]

Onbegrijpelijk he wat sommige mensen als 'eindelijk' durven beschouwen!

Toen wij nog volop bezig waren met proberen zwanger te worden raakte een vriendin van mij ongepland zwanger van haar derde kindje. Op hun geboortekaartje stond toen ook dat ze zo blij waren dat hij er eindelijk was!
Vond dat toen echt wel kwetsend na onze zoveelste mislukte poging (waarvan zij volledig op de hoogte waren)

Voor de rest zijn wij altijd heel open geweest over onze behandelingen, zowel tegen familie en vrienden als tegen collega's en ik moet eerlijk toegeven dat wij nooit 'slechte' reacties gehad hebben! Iedereen was altijd heel meelevend en geïnteresseerd!

[wat is er mis?]

Ik heb hier met verbazing zitten lezen. Mies, hoe durft zij er eindelijk opzetten. Eerlijk, dan zou ik ook (zeker sinds ik besef dat ik moeilijk zwanger geraak) gedacht hebben dat ze vruchtbaarheidsproblemen hadden. Bij ons was de verwijzing heel licht vond ik zelf: "Een stille wens werd een diep verlangen, onze hoop is door geluk vervangen"

Repelsteeltje, ik denk dat mensen het ook niet snappen. Ik herinner me nog heel goed dat toen ik aan mijn moeder uitlegde dat ze me kunstmatig in de menopauze zouden steken ik het antwoord kreeg "Wel dan zal je eens beseffen wat dat is in de menopauze zitten" (dus verwijzend naar zichzelf). Die commentaar kan je wel missen als kiespijn.
Als wij voor een tweede gaan, zal hier dus ook niets verteld worden. De eerste keer had ik het aan mijn ouders en schoonouders verteld omwille van de laparoscopie. Omdat ik vond dat zij het recht te hebben weten dat hun kind onder narcose moest. Ik had hem allemaal wel gezegd dat ik niet wilde dat ze iets erover zeiden tegen iemand anders en dat ze er tegen mij ook niet spontaan over mochten beginnen. Soms luisterden ze, soms niet (tegen iemand anders hebben ze wel niets gezegd).
Weet je als je het zelf nooit hebt meegemaakt is het ook moeilijk te begrijpen hé. En dat is met alles zo. Dat is een belangrijke les die ik hieruit geleerd heb.
En ergens is het ook taboe natuurlijk.

Liefs,

Bokje

[dinootje]

Ja... lang wachten is voor iedereen anders hé. Mijn schoonzus is nu volop de planning van het volgende aan het bespreken, deed ze trouwens ook al toen ik nog niet zwanger was. Nu ja, ik kan er nog altijd niet goed tegen, door de manier waarop ze erover praat.
Ze heeft het altijd over "vroeger" met de pil stoppen dan wanneer ze echt zwanger wil zijn, want ze heeft gemerkt dat ze "niet direct" zwanger geraakt. Ja, ocharme, ze was "pas" zwanger in haar derde cyclus!
Ik probeer me erbij neer te leggen dat er zulke egocentrische mensen bestaan, maar kan er toch niet goed tegen hoor. Dat zij dat zo aanvoelt, zal allemaal wel zo zijn, maar om er dan tegen mij over te praten, terwijl ze duidelijk wist sinds wanneer wij al een kindje wilden... tact...
De schoonzus heeft dat inderdaad niet. Mijn zus heeft vorig jaar een miskraam gehad in haar 12de week, heeft hiervan 4 dagen weeën gehad en uiteindelijk toch een curretage omdat het maar niet afkwam (oei oei zij is nu zwanger, zal geen gemakkelijke bevalling hebben vrees ik). Wel de schoonzus was toen ook alsmaar bezig over haar eigen "miskraam" en hoe depressief ze daar wel over geweest is. Want in haar tweede cyclus, die voordat ze zwanger was, is ze 2 dagen overtijd gegaan. Toen ze ongesteld werd, heeft ze heel de familie in tranen laten weten dat ze een miskraam had gehad

[Mani]

Het hoort niet echt bij dit topic, maar ik wilde even reageren op wat mies hierboven schreef ivm 'eerste kindje van' ... die bewoording was eigenlijk ook al in me opgekomen, maar eerder om een onderscheid te maken tussen ons kindje en de halfzus (dochter van ventje) die niet 'ons' kind is. Begrijpen jullie wat ik bedoel? Of zouden jullie dat anders formuleren? Van mij mag zijn dochter gerust mee op het kaartje als grote zus, maar ik vind toch ook dat dit kindje een speciaal plaatsje mag krijgen als 'eerste' (en misschien ook laatste, dat weten we nu nog niet) of als degene van ons tweeën. Of moet ik me daar niet druk in maken?

[Vereltje]

Hey Mani, daar zou ik toch voorzichtig mee zijn. Als je "eerste" kindje zou schrijven, lijkt het wel of zijn dochtertje telt helemaal niet mee. Terwijl dat zeker je bedoeling niet zal zijn he. Ik weet niet hoe je dat kan verwoorden zonder het gevaar te lopen op kleine teentjes te trappen...

Wij hadden een redelijk duidelijk tekstje op ons geboortekaartje, maar de meeste mensen in onze omgeving wisten al wel dat het bij ons niet vanzelf gegaan was:
"Bijna hadden we onze droom opgegeven
want de lange weg was o zo zwaar
Maar het goeie nieuws deed ons weer zweven
Eindelijk was ons kindje daar!
Na negen maanden (on)geduldig wachten
komen nu weer de tranen
Deze keer zijn het er geen van verdriet
Dat snap je wel als je ons kindje ziet!"

We hebben er heel leuke reacties op gehad. En vanuit onze omgeving hebben we eigenlijk altijd wel veel steun gehad tijdens de behandelingen.

[wat is er mis?]

Mani, ik ben het eens met Vereltje. Kan je niet iets schrijven als "ons zoontje / dochtertje" onder de naam?

Vereltje, super mooie tekst. Echt waar!

Liefs,

Bokje