Op één of andere verknipte manier doet het deugd dat er nog zijn die het zelfde meemaakten... je wenst het natuurlijk niemand toe! Maar je bent gewoon niet alleen...
Wat vreemd is: mijne 'klop' is nog niet gekomen... Natuurlijk heb ik regelmatig een dipje. En ben vrij emotioneel. Maar heb steeds het gevoel dat het ergste nog zal komen...
Soms lachen we er zelfs mee! Wie schreef eens: " tis een manneke dat de weg niet wou vragen"? En koppigheid komt wel nog voor langs mijn vriend zijne kant
Maar over het algemeen is er een soort objectieve kijk, soms wat gelaten... alsof het niet over mezelf gaat...
In ieder geval: Ik heb erg veel steun aan jullie allemaal!!! Voel me wat schuldig dat ik bijna niet meer reageer op jullie berichtjes... Sorry hiervoor! Ik zal mijn schade nog wel proberen in te halen. Maar momenteel heb ik veel nood aan het afschrijven van de hele situatie...
Maar ik denk wel aan jullie hoor! De kaarsjes zijn al ingepakt! Maar de duimen blijven omhoog!!!
Groetjes,
Ringling